House of the Dragon

ผลศึกล่ะ

เราคว้าชัย

ข้า...

ทำอะไรลงไป

เจซ

เจซ

ทำอะไรลงไป

เจ้าทำเช่นนี้...

เจ้าทำเช่นนี้... เจ้า...

เจ้าทำเช่นนี้กับแม่ได้ยังไง

ตอบแม่มาสิ

เจ้าทำเช่นนั้นได้ยังไง

ตอบแม่มา

ได้โปรด

เจ้าทำเช่นนี้ได้ยังไง

ฝ่าบาท ปล่อยเขาเถิด

- ฝ่าบาทปล่อยเขาเถิด - กล้าดี...

กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวข้า กล้าดียังไง

ฝ่าบาท

ข้าผิดเอง

ข้าสมควรตาย

จะได้อะไรขึ้นมา

ชุบชีวิตลูกข้าได้รึ

มันจะเปลี่ยนความจริง ที่เขาและเจ้าโง่เขลาได้ไหม

พวกเจ้าด้วย

พวกเจ้าทุกคน ทั้งที่รู้ว่า เจเซริสทำอะไรแต่กลับนิ่งดูดาย

พวกเจ้าไม่สมควรตายบ้างรึไง

เจ้าทรยศราชินีเจ้ามิใช่รึ

ลอร์ดคอร์ลิส

ลอร์ดคอร์ลิส

ลอร์ดคอร์ลิส

นิ่ง

ช่วยข้าด้วย ท่านหญิง

ข้าก่อเรื่องเลวร้ายไป

เหตุใดถึงมาที่นี่

- เกิดการศึกขึ้น - เจ้าชายเจเซริสสิ้นพระชนม์แล้ว

- เจ้าต้องไปเดี๋ยวนี้ - คือว่ามันมีเรือ

ควันไฟ ข้าแค่อยากช่วย

- แต่ชีปสตีลเลอร์ตกใจ ข้าเลย... - ข้าไม่สน

เจ้าควรอยู่บนเรือมุ่งหน้าไปเพนทอส

ข้าต้องการที่ลี้ภัย ท่านหญิง

- ข้าไม่มีที่ไปแล้ว... - กล้าดียังไง ลี้ภัยหรือ

เจ้าหลบลี้การอภิบาลข้า ซ้ำยังนำภัยมาเยือนถิ่นข้า

- ราชินีจะทรงตามล่าเจ้าแน่ - ไม่มีใครเห็นว่าเป็นข้า

ข้าอยากพูดว่าเจ้าสิ้นคิด

แต่ก็กังขาอยู่ว่า เคยคิดตั้งแต่แรกหรือเปล่า

อย่ากลับมาอีก

ท่านอยากได้มังกรหรือไม่

ท่านเอ่ยปากเองว่าหลงกล คราเจรจากับองค์ราชินี

ถูกมองว่าโง่เขลา

ท่านต้องการการคุ้มครอง ข้าเสนอให้ท่านอยู่

เวก้าร์กำลังอาละวาด

ชีปสตีลเลอร์อาศัยอยู่ที่นี่มานานแล้ว

ข้าเพียงแค่ขอให้ท่าน...

หลับตาข้างหนึ่ง

แดนหุบเขานั้นกว้างใหญ่

ข้าไม่อาจห้ามมังกร ไม่ให้พำนักตามปรารถนาได้

ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก

"ข้าจะเล่าขาน ตำนานสงครามหฤโหด"

"ขอบคุณศิลานำโชคเรา"

"มันมาเป็นหมื่น แต่เรามีมากกว่า"

"และบดขยี้พวกมันติดชายฝั่งสีเลือด"

"จนบัดนี้มองไม่เห็นแม้แต่พื้นน้ำ"

"เฮ้ เฮ้ เฮ้"

"เพราะกระดูกพวกมัน ลอยฟ่องจนมิด"

"เฮ้"

- "อาหารปลา อาหารปลา" - "อาหารปลา อาหารปลา"

"แหลกเป็นชิ้นๆ"

- "อาหารปลา อาหารปลา" - "อาหารปลา อาหารปลา"

"เอาคณะเขียวไปถ่วงน้ำเสีย"

"ข้าจะเล่าตำนานแผนการเหนือชั้น"

"เรื่องมันเป็นยังไง"

"เอม่อนด์มา มันบอก 'รีบโกย'"

"มีตาข้างเดียว ท่าทางยียวน"

"และเรามีเดม่อน เอามังกรไป..."

- "ยัดก้นเจ้าซะ" - "ยัดก้นเจ้าซะ"

เซอร์ไซมอน สตรองมา ฝ่าบาท

แหม แหม แหม

ทำให้นึกถึงวันเก่าๆ เลย

สมัยแดนลุ่มน้ำกำลังรุ่งเรือง

ดนตรี เนื้อสัตว์ และชายหนุ่มวัยฉกรรจ์

แล้วสิ่งใดกัน ที่ดลใจเจ้าบุกป่าฝ่าดงมาหาเรา

ข้านำกำนัลมาให้

เป็นเครื่องฉลองชัยชนะ ที่แม่น้ำง่ามแดงและริมทะเลสาบ

ไวน์ชั้นเลิศจากตระกูลสตรอง

ไวน์

ไวน์

และข่าวถึงพระองค์

จากราชินี

ฝ่าบาท

เกิดเหตุอันใดรึ

รัชทายาทสิ้นแล้ว

ข้าถูกเรียกตัวไปคิงส์แลนดิ้ง เพื่อยึดบัลลังก์เหล็กให้องค์ราชินี

จงเคลื่อนทัพลงใต้ไปพบข้าที่นั่น

ส่งคนไปประจำฮาร์เรนฮัล แต่จงเดินทัพหนักแน่น

และเมื่อเรนีร่า ยึดบัลลังก์เหล็กคืนแล้ว

เราจะส่งมังกร ไปกวาดล้างน่านฟ้าเจ้า

ใช้เล่ห์กล มั่นคงเด็ดเดี่ยว

สังหารผู้ใดก็ตามที่ขัดขวางเจ้า

เราจะเป็นกำปั้นราชินี

จะไม่มีผู้ใดขวางเราได้

แด่คิงส์แลนดิ้ง

และวันที่พบกันใหม่

คิงส์แลนดิ้ง

ข้าเห็นว่าการมาของท่าน เป็นลางเตือนแห่งจุดจบ

จุดจบของอะไร

หลายสรรพสิ่ง

เป็นจุดเริ่มต้นด้วยเช่นกัน

ข้าซาบซึ้งที่เกื้อหนุน

หากยังคงกังขาว่าเจ้ามุ่งหวังสิ่งใด

ข้าได้รับใช้องค์ราชินี

ข้าเกณฑ์ชาวลุ่มน้ำสี่หมื่นคน ให้พระนาง

ทูลพระนาง...

ข้าต้องการฮาร์เรนฮัล

ข้าอยู่ที่นั่นมาชั่วชีวิต

และเห็นมันเปลี่ยนมือไปมา

แต่กลับไร้ผู้ใดทะนุถนอม

แล้วเหตุใดถึงไม่ควรตกเป็นของข้า

เจ้าไม่มีทั้งชื่อ หรือยศฐา หรือสามีสูงศักดิ์

ราชบัลลังก์ไม่เคยมีธรรมเนียม มอบปราสาทให้กับหมอตำแย

แล้วหมอตำแย คือทุกสิ่งที่ท่านเห็นในตัวข้างั้นหรือ

ข้าจะคุยกับนาง มันอาจมี...

รางวัลอื่นที่นางอาจมอบให้เจ้าได้

"รางวัลอื่น" อย่างนั้นหรือ

ข้าขออาหาร แต่ท่านเสนอทับทิมให้

แม้มันจะมีค่า...

แต่ไม่มีวันเติมเต็ม ความหิวโหยของข้าได้

กลับบ้านไป เดม่อน

อย่ากลับมาที่นี่อีก

จำไว้ให้มั่นด้วย

ก่อนหน้านี้มีหลายคน คิดว่าท่านตาตายแล้ว

แต่พวกเขาคิดผิดถนัด

เราจะหาให้พบ

ท่าน

ท่านรู้จักเขาตั้งแต่เด็ก

เขาเข้มงวด

แต่อ่อนโยน

ในสายตาข้านะ

เขารักท่านยายข้า

มากกว่าชายที่ข้าเคยเห็น ว่ารักภรรยาตน

เพราะเห็นแก่นาง

เขาถึงได้พยายามหาทางลืมพวกเจ้า

พี่เจ้าบอกข้า

เราไม่ใช่เพียงความทรงจำ ที่ถูกลืมได้

ไม่หรอก

เขายังเย่อหยิ่งด้วย

จนเป็นภัยต่อตัวเขา หัวแข็งยิ่งนัก

มุมนั้นของเขา...

ข้ารู้ดี

เคยรู้

ข้ายังไม่เชื่อว่าเขาตาย

แล้วคู่หมั้นท่านล่ะ

เราผ่านวัยเยาว์มาด้วยกัน

ข้าเหนื่อยจะสูญเสีย คนรอบตัวแล้ว อาลิน

เขาหาอยู่เช่นกัน

- ฝ่าบาทดูเจ็บน้อยลง - ไม่ ข้าเจ็บอยู่

ทรงไม่ขอนมดอกป๊อปปี้แล้ว

- นั่นเพราะข้าไม่อยากพูดกับเจ้า - จริงด้วย

ฝ่าบาทยังโกรธที่ข้าช่วยชีวิตไว้

เจ้าเผยตัวตนข้าให้พวกที่จับตัวเรา

ซึ่งพระองค์ไปยั่วยุ โดยไม่จำเป็น ฝ่าบาท

พวกมันจะฆ่าพระองค์อยู่แล้ว

อย่างน้อยตอนนี้ เราก็มุ่งหน้าสู่ชายฝั่งที่ถูกทาง

ใช่ แล้วไปถึงจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ

เมื่อเราถูกลากไปหาเรนีร่า

และราชสำนักหน้าตัวเมีย ที่คอยยิ้มเยาะเย้ย

มีอะไร

เกิดอะไรขึ้น

ข้าเห็นแต่ถนนหลังเรา แต่คงไม่แปลกใจถ้ามี...

"เจออะไรเข้าให้เนี่ย"

ข้าคิดผิด ข้าแปลกใจ

ไทแลนด์ แลนนิสเตอร์ จอมเย่อหยิ่งนั่น

กล่อมไตรประมุข ให้มารบกับเรนีร่าได้จริงๆ

ดูท่าไม่ค่อยดีเท่าไร

เอาตัวมันกลับเข้ากรง

ได้ยินไหม เข้าไป

เหมือนว่าการเดินทาง ไปดราก้อนสโตนของเราจะล่าช้า

ฝ่าบาท

เราควรเข้าไปหลบภัยในป่าโดยด่วน

ข้ามีทองพอซื้อตั๋วเรือให้เรา

- เรากลับไปดัสเก้นเดลได้ - เราจะไปรู้กสเรสต์

เราควรเลี่ยงที่นั่น อาจถูกจับตัวอีก

โคลมีกองทหารประจำการไม่ใช่รึ ต้องภักดีต่อข้าสิ

แต่เส้นทางนั้นยาวไกล และอันตรายยิ่ง

หากนี่คือชัยชนะ...

ข้าก็หวังว่าจะไม่ต้องเห็นอีก

อาลิน ข้าไม่มีอะไรจะมอบให้เจ้า

นอกจากนามข้า

แต่ข้าถือว่านั่นมีค่า...

ยิ่งกว่าภูเขาทองคำ

ขอคุยกับผู้บัญชาการลาร์เจนต์

เชิญตรัสเถิด ฝ่าบาท

ข้าเสียใจมากที่มารบกวน หน่วยผ้าคลุมทอง แต่...

เรื่องนี้ร้ายแรงนัก

ถ้าข่าวแพร่งพราย จะนำความตายมาสู่ผู้ที่พัวพัน

เรนีร่ากำลังบุกมา

ฝ่าบาททรงรู้ได้เยี่ยงไร

ช่วงที่ผู้สำเร็จราชการไม่อยู่

ราชินีเฮเลน่า ทรงถือสิทธิ์ขาดในเมืองนี้

และนางจะเห็นแก่สันติภาพ และปล่อยให้เรนีร่าเข้ามาในเร้ดคีป