Pinecone

Sino ang naroon?

May kung ano roon. Isang halimaw!

Lumayo ka! Lumayo ka rito!

Ah!

Ah!

Tulong! Tulong!

- Ayos ka lang ba? - Ahh!

Ah! - Bumalik ka sa loob.

Kailangan mo ng mas maraming lalaki.

- Huwag kang mag-alala. Mabilis kong ipapadala ang mga lalaki rito.

Hayaan mo ako!

Takbo, takbo! Ano pang hinihintay mo?

Lumabas kayo! Takbo, takbo para sa inyong mga buhay!

- Alin 'yan, baliw na nilalang? Tumakbo o lumaban?

- Kailangan nating magmadali. Nasaan sila? (huminga nang malalim)

Hindi natin maaaring hayaang lumayo pa ito.

Dumating kami nang mabilis hangga't maaari.

- Hahayaan mo bang mamatay nang ganito ang isang matandang babae?

At nakatayo ka lang isang milya ang layo?

- Pinapatakbo mo ba kami nang walang sapin sa paa nang naka-half-damit?

Anong uri ng halimaw iyon?

Ano ba ang pinangangaso natin sa mga burol na ito?

- Kasingtaas ito ng puno, at kasinglapad ng dalawang oso.

Isang brutal na halimaw na may mga pangil na kasinghaba ng iyong mga daliri.

Isang halimaw na ganoon kalaki?

Nasa iyong mga kamay ang aming kapalaran.

Kailangan mong hulihin ang halimaw na ito o kaya'y puksain ito.

Kung hindi mo magagawa, lahat tayo ay mamamatay.

- Hindi ko hahayaang may itim na ulap na lumutang sa lupaing ito.

Ikukulong natin ang nilalang kung kaya natin.

Kung hindi, tatapusin natin ang roaming nito.

Tumigil na kayo sa pagdadaldal ninyo at kumilos na kayo.

- Sige na. Hindi lalayo ang halimaw sa lungga nito.

- At kung babalik pa ito rito, dudurugin ko ito.

- Ayan si Papa. Gusto kong isama niya ako sa ilog ngayon,

at gusto kong maglaro sa tubig.

Sigurado akong naghahanda siya ng masarap na pagkain para sa atin.

Parang isang masayang pakikipagsapalaran ang ilog.

Gusto kong maging matapang tulad niya.

Gusto kong tumulong sa pagbili ng pagkain natin.

Malayo ang nilalakad ng iyong ama at maingat siya sa paglalakad.

- Paano siyang hindi natatakot doon sa kagubatan nang mag-isa?

Natatakot siya paminsan-minsan.

Ang pagiging matapang ay hindi nangangahulugang walang takot.

- Paano siya natakot? Napakalaki at napakatigas niya.

Nararamdaman ito ni Brave at naglalakad pa rin.

Ang pagiging matapang ay nangangahulugang matatag ang iyong puso.

Malakas tulad ng may malalaking braso?

Sapat ang lakas para tumayo nang matangkad.

Sapat ang lakas para manatiling mabait.

Sapat ang lakas para tumulong kahit maliit ang isang tao.

Kaya ang pagiging mabait at mapagmalasakit ay matapang?

- Ang pinakamatapang na puso ay ang pinakamaamo.

Dito ka lang hanggang sa makabalik ako.

Titingnan ko ang kalagayan ng tatay mo.

- Hindi siya makakatakas sa atin sa pagkakataong ito. Medyo malayo lang.

- May putok ng baril. Wala pang kalahating oras ang nakalipas.

Nagmula sa silangan ng pamayanan

Hindi tayo magkakaroon ng gulo sa parokyang ito.

Malinaw na umalingawngaw ang mga putok sa buong parokya.

Saan eksaktong narinig ang putok na ito?

Higit pa sa mga mababang kubo,

malapit sa linya ng kakahuyan lampas sa bukid ni O'Malley.

Kung ito ay isang halimaw, kukumpirmahin namin ito.

Kung may iba pa, matutuklasan natin.

- Anong ginagawa mo rito sa labas? Nasaan ang anak natin?

Nakarinig ako ng putok ng riple. Nag-alala ako.

Nasa kweba siya.

- Iniwan mo siya mag-isa? Hindi ligtas para sa iyo rito.

May mga lalaking humahabol sa akin at sinusubukan akong saktan.

"Sinabi ko sa iyo na lumayo ka sa bayan at sa bukid."

Ano ang gagawin natin?

Wala kaming ginagawa.

Babalik ka sa kweba at poprotektahan mo siya.

Patuloy ko silang aakayin papasok sa malayong bahagi ng kagubatan.

Bakit hindi na lang tayo bumalik at kunin ang Pinecone?

Pagkatapos ay makakahanap tayo ng bagong tahanan. Maaari na tayong umalis.

- Walang oras para diyan at masyadong mapanganib.

Bumalik ka na at babalik ako mamayang gabi.

Pumunta ka sa kweba, bilisan mo.

Narinig mo na ba?

May bumabagabag sa mga sakahan nitong mga nakaraang gabi.

Isang nilalang ng kung anu-ano.

Iyan ang mga kwento ng mga lalaki pagkagabi.

Mas mabilis kumalat ang usapan kaysa sa katotohanan.

- Lumabas ang mga lalaki na may dalang mga riple. Hindi 'yan kwento.

- Kung mayroong anumang bagay sa kakahuyang iyon,

Hindi pa ito matagal na naroon at hindi ito takot sa mga lalaki.

- Tatlong putok ang binilang ko at sumigaw pagkatapos noon.

- Sumisigaw ang mga lalaki sa mga anino kapag nawawala ang liwanag.

Hindi binabasag ng mga anino ang kahoy

ni hindi kapantay ng taas ng dalawang lalaki.

Mas mabuti pang bumalik na lang ako kay Kit.

Kahit gaano pa kalaki ang kapalaran, wala silang makikita kundi isang lobo

at maayos ang usapin sa lalong madaling panahon

- Aalis na ako, kaibigan. Mag-ingat ka, Davie.

May humahabol na naman sa mga itlog.

Nakita ko itong tumakbo papunta sa kakahuyan.

Bilisan mo na. Habulin natin siya.

Ayan na. May nakikita akong gumagalaw.

Wala pa rin ang kahoy.

Patrick, Patrick, nasaan kayo?

Aakalain mong tumakbo siya papunta rito. Nakita mo ba?

Wala akong nakita. Wala siyang makitang bakas.

Malapit na ang lingguhang biyahe natin, Tiyo.

Mas matatag si Miss Bessie kaysa sa karamihan.

Matigas ang ulo mo, girl,

ngunit ang kakahuyan ay hindi banayad.

Kaya ko na ang sarili ko, Tiyo.

Sinakyan ko na ang mga trail na iyon simula nang makapaglakad ako.

"May lakas ng loob ka, ibibigay ko 'yan sa'yo."

Ngunit ang katapangan na walang pag-iingat ay maaaring mabilis na mauwi sa kahangalan.

Mas nakakapukaw ng atensyon ang mga punong iyon kaysa sa sorra o asong gala.

- Mas alam ko ang mga daan na iyan kaysa sa karamihan, Tiyo.

Hindi ako magpapagala-gala nang bulag.

- At hindi ko nakalimutan, mayroong kakaibang kaguluhan

sa buong kanayunan.

Nawala ang mga gamit, napunit ang mga panulat,

isang bagay na tumatakbo papasok at palabas ng mga bukid.

Malamang isa lamang itong soro o badger.

Kung makakita ako ng panganib, hindi ako magiging hangal.

- Mas matalino ang matandang babaeng iyon kaysa sa karamihan ng mga lalaking nakilala ko.

Pero isipin mo, kung talagang may kung anong nakakalat sa kakahuyang iyon,

Babalik ka sa dati sa sandaling sabihin sa iyo ng kutob mo.

- Mas inaalagaan niya ako kaysa sa karamihan,

at kahit kailan ay hindi niya ako nilinlang.

- Ingat ka ngayon at huwag mong kalimutang maglakad-lakad.

Dalhin ang supot ng bendahe kung sakali.

Huwag kang mag-alala, Tiyo. Magiging maayos lang ako.

Bumalik ka bago dumilim.

Gagawin ko, Tiyo. Hindi na ako magtatagal.

Alam ko. Ayan ka na pala, matandang babae.

Alam kong makikita kitang nakatayong tahimik gaya ng dati.

Nag-aalala na naman siya. Alam mo 'yan.

Palaging iniisip na mas madilim ang kakahuyan kaysa sa kung ano talaga sila,

pero tinatahak na namin ang mga landas na iyon simula pa noong bata pa ako.

Wala nang baluktot na mas alam mo kaysa sa akin.

Halos ikaw mismo ang nagpalaki sa akin,

iniligtas ako mula sa mga hangal na pagkahulog at mas malala pa.

Kung sila ay gumagalaw sa mga puno,

Mararamdaman mo muna, 'di ba?

Ihanda na natin kayo sa ating pakikipagsapalaran.

Magiging napakagandang araw ito.

- Nelly, may narinig akong tumatakbo sa bakuran.

May nakita ka ba?

Maraming kakaibang bagay ang nangyayari sa paligid ng probinsya.

Siguro masyado lang akong nag-aalala ... Kailangan kong mag-alala.

Ako lang ang nag-iingat sa babaeng 'yan.

Ang hirap pala kung wala ang mga magulang niya rito.

Nangako ako sa kanila na aalagaan ko siya kapag umalis na sila.

Hindi ko inaasahan na hindi na sila babalik.

Tama na ang pagdadaldal ko ... May trabaho pa ako.

Ano ba 'yan, nagliliyab na naman?