Love Is Blind: Sweden (Love is Blind: Sverige)

POPRZEDNIO

Nie jestem ideałem. Jeśli mnie wybierzesz, będziesz musiała się z tym liczyć.

Ale bardzo cię kocham.

To absurdalne, ale czuję, że cię znam.

- Klękam przed tobą. - Wyjdziesz za mnie?

To najpewniejsze „tak” w moim życiu!

Mamy to!

Tak! Oczywiście, że tak!

O Boże.

To się dzieje?

Dziękuję, że mnie dostrzegasz.

Już dobrze.

Uczynisz mnie najszczęśliwszym facetem pod słońcem?

Tak. Z przyjemnością.

Rany.

- Jesteś przepiękna. Oczom nie wierzę. - Dziękuję.

- Pobrudziłam cię szminką. - Nie szkodzi. Przytul mnie.

Chwileczkę. Powinnaś przeczytać liścik.

„Jesteś cudowną kobietą. Kocham cię”.

Obiecałam sobie, że jeśli facet będzie bombardował mnie miłością…

to się wycofam, bo na pewno ze mną pogrywa.

- Ale widok. - No nie?

Ale mój widok jest lepszy. Jesteś cudowną kobietą.

Najpiękniejszą, jaką znam. Wprost emanujesz pozytywną energią.

- Przeraziło mnie to. - Bombardowanie miłością.

No właśnie.

Przykro mi, że nie spędziłaś ze mną nawet krótkiej chwili.

To tak na przyszłość.

Będziesz zamulał i zanudzał.

Musisz pokazać się od jak najlepszej strony.

Muszę? To jakiś test?

Tak.

Ma wszystkie cechy, których szukam w partnerce.

Ale chyba nie mogę powiedzieć tego samego o sobie.

Jest dużo więcej rzeczy, które należy wziąć pod uwagę. Nie jak w kabinach.

Ma bardzo silny charakter.

Zobaczymy, czy to będzie problem.

Aha.

- Dawaj szminkę. - Mało ci?

- Chcę buzi, nie szminki. - Może ociupinkę.

Chcę buzi.

Daniel i Johanna są bardzo blisko. Bez problemu okazują uczucia.

Potrzebuję kontaktu fizycznego.

To dla mnie bardzo ważne.

Będę to mieć na uwadze.

Muszę pomyśleć, co mi odpowiada.

Małe kroczki.

Za dzieciaka uprawiałam z tatą kwiaty.

Tam, gdzie gram w golfa, można zrywać słoneczniki.

Nie czuję więzi z Danielem.

Lubię okazywać uczucia, kiedy wiem, że ktoś mnie dostrzega i słucha.

Inaczej nie potrafię.

Muszę do toalety.

Możemy pogadać?

Na chwilę przed tym, jak przyjechaliście nas zgarnąć, Daniel powiedział:

„Nie wiem, czy chcę dalej w to brnąć. Chyba chcę odejść”.

„Odejść?”

Strasznie mi głupio. Siedzimy sobie, spędzamy miło czas,

a chwilę wcześniej mówił, że chce odejść.

KORFU, GRECJA

- I jak tam? - Dobrze.

Pycha.

Ale nie czuć krewetek. Może to nie są krewetki.

Okej.

Bardzo chrupkie.

Dobre, smakuje mi.

Aha.

Nie docenisz dobrego bez złego.

Dobrze powiedziane.

Wracając do naszej rozmowy…

Oczywiście, że się martwię.

Jesteśmy w tym razem. To niepokojące, że tak łatwo chcesz się poddać.

Jak mówiłem, mam natłok myśli w głowie.

Mam problem z tym, że kiedy się całujemy,

w kółko powtarzasz: „Nie zjadaj mi szminki”.

Nie jest to fajne.

Później myślę, że chcesz się wycofać.

- Takie moje zdanie. - Okej.

Zaczynam trochę świrować.

Nie mogę cię pocałować, bo nałożyłaś szminkę.

Kurde, i co teraz?

Stresuje mnie to, źle mi na żołądku.

Wczoraj zauważyłem, że denerwują cię moje pocałunki.

„Nie zjadaj mi”…

Przecież nie mówię tego na serio.

- To wszystko żarty. - No tak.

W życiu nie powiem: „Nie dotykaj mnie”.

- Wiem, ale czasem… - To nie w moim stylu.

Żartuję sobie, że przyszedłeś po szminkę.

Wiem…

To śmieszne, bo z każdym całusem mam coraz mniej szminki.

Czasami się zastanawiam,

czy na pewno chcesz się całować.

Może po prostu mamy inny styl komunikacji?

Może.

Ja mam wrażenie, że ciężko nam poruszać głębsze tematy.

Ciągle tylko gadamy o pogodzie albo o tym, co na siebie włożyć.

Nie uważasz?

Tak sobie wyobrażasz resztę życia?

Pogaduchy o pogodzie?

O pogodzie mogę porozmawiać z sąsiadami.

Chociaż chyba nawet z nimi rozmawiam na głębsze tematy.

No…

Mój partner powinien wiedzieć, jak się czuję.

A przede wszystkim – chcieć wiedzieć.

Ciągle tylko rzucam tematy, a ty nic.

Nie wiem, czy zależy ci na tym, by mnie poznać.

Nie będę ciągle mówić o sobie,

jeśli to cię nie interesuje.

Aha.

Wszystko mnie interesuje. Każda drobnostka.

Okej, ale jeśli rzucam jakiś temat, to sprawdzam, czy chcesz mnie wysłuchać.

Oczekuję pytań typu: „Serio, i co potem? A dlaczego?”.

- Masz pociągnąć temat. - Rozumiem.

- Rozmowa ma się kleić. - Okej.

Jeśli się nie klei, zamykam się w sobie.

- Stawiam wokół siebie mur. - Kumam.

Właśnie nad tym musimy…

Jeśli mamy powiedzieć sobie „tak”,

musimy być w stanie rozmawiać na różne tematy.

Chcę, żebyś lepiej mnie poznał

i wiedział, co tak naprawdę czuję.

Nie ma na to szans, jeśli będziesz sprawiał wrażenie…

całkowicie obojętnego.

Naprawdę mnie to interesuje. Nie masz pojęcia,

jak bardzo biorę sobie to wszystko do serca.

Bo naprawdę biorę.

Chcę wiedzieć o tobie wszystko, dlatego ci się oświadczyłem.

Chcę poznać całą twoją historię.

Przepraszam. Czasem popełniam i będę popełniać błędy.

No tak, ale nie oczekuję, że od razu…

- Tak? - …będziesz znał moje potrzeby.

Mnie też będą zdarzać się błędy.

Tak jak z tą szminką. Będę popełniać błędy i mówić głupoty.

Możesz mnie całować do woli. Najwyżej będziesz cały w szmince.

Nie będę zwracać uwagi na to, jak wyglądasz.

Całe usta czerwone. „To wszystko jej wina”.

„Sam się prosił. Wiedział, z czym to się wiąże”.

Będę mieć to wszystko na uwadze.

Uwielbiam cię całować.

Serio.

Od razu mi lepiej. Zgadzamy się w wielu kwestiach.

- Cieszy mnie to. - To dobrze.

- Tobie też lepiej? - Zdecydowanie.

Tak?

W kabinach mówiłem, że chcę kogoś, kto będzie stawiał mnie do pionu.

Nie pomyślałbym,

że usłyszę, że muszę być lepszym słuchaczem i rozmówcą.

Dostałem to, o co prosiłem.

Na pewno muszę nauczyć się słuchać.

Oboje gramy w drużynie Fjäll-Storm. Trzeba to dowieźć do końca.

Coraz bardziej czuję, że jesteś moją bratnią duszą.

Chcę, byś to wiedziała.

Szklanka jest w połowie pusta czy w połowie pełna?

W połowie pełna.

Nauczyłem się tego od ciebie.

Nie można mówić, że jest w połowie pusta.

„To bardzo negatywne podejście.

Nie mów, że jest w połowie pusta, tylko w połowie pełna”.

- Zdrowie. - Zdrowie.

- Za życie. - W połowie pełne.

Tak.

SZWECJA

32 DNI DO ŚLUBÓW

Pochorujesz się.

Mam to gdzieś. Chcę cię całować.

Cały pobyt w Sztokholmie chcesz przeleżeć chory w łóżku?

Nie. Chcę dowiedzieć się o tobie więcej i pobyć z tobą sam na sam.

- Tak niczego się nie dowiesz. - Dowiem.

W ten sposób wyrażam miłość. Pocałunkami.

Może ty masz inaczej.

Zwykle bez problemu czytam ludzi.

PEDAGOG

Ale z nią mam problem.

Zacznę od kawy, potrzebuję kofeiny.

Okej.

Na przykład wczoraj

powiedziała coś, przez co…

Nie do końca wiem, co miała na myśli. W którą stronę zmierza ten związek?

Jak się czujesz po wczoraj?

Bardzo dobrze.

Miło było spędzić dzień bez żadnych trudnych rozmów.

Czułam się jak w kabinach,

gdzie dużo żartowaliśmy. To było super.

Dobrze to słyszeć.

Myślałem, że stopniowo się oddalasz,

bo przeraża cię to, że się do siebie zbliżamy.

W jakim sensie?

Powiedziałaś pewne rzeczy, przez które już nie wiem, co czujesz.

Nie spodobało ci się, jak powiedziałam, że po powrocie

do Sztokholmu daję sobie tydzień, żeby coś poczuć,

a potem rezygnuję.

Zdenerwowało cię to.

Jeśli będziesz się przed tym bronić,

to nigdy nie zrodzi się z tego miłość.

Wówczas pozostaniemy tylko przyjaciółmi.

Wywierasz na nas obojgu presję.

Mamy ponad miesiąc… dwa miesiące, żeby się do siebie zbliżyć.

Po czym mówisz: „Daję nam tydzień” i zaczynasz odliczanie: sześć, pięć…

I teraz…