Notes from the Last Row (맨 끝줄 소년)

บันทึกจากหลังห้อง

นี่กำลังบอก

ให้ผมบิดเบือนความจริงเหรอครับ

บิดเบือนเหรอ

ก็มันใช่นี่ครับ

ผมไม่เคยตามไปถึงโรงพยาบาล ไม่เคยเห็นอะไรด้วย

แล้วผมจะไปเห็นลุงเขาฆ่าพี่มินฮี ได้ยังไง

โว้ยพอทีไอ้เด็กบ้านี่

นายฟังฉันให้ดีๆเลยนะ

แบบนี้ไม่ใช่บิดเบือนมันคือความจริง ข้อเท็จจริงชัดแจ้งตามสถานการณ์

ไม่งั้นพอเห็นจดหมายเรื่องกล้อง ที่โรงพยาบาลแล้วคิมซูฮุนจะไป

ตามนัดทำไมกันแบบนั้นคือการ ยอมรับความผิดผ่านการกระทำไง

อีคัง

ฟังฉันอยู่หรือเปล่า

ถึงงั้นผมก็เขียนเรื่องที่ ไม่เห็นไม่ได้ครับ

มันถือว่าโกหกนะครับ

ครูชอบบอกว่าอะไรนะครับหื้อ

ไหนบอกนักเขียนต้องมอง ตามจริงและเป็นกลางไงว่าเราต้อง

ซื่อสัตย์

ก็ใช่ไง

รู้น่ารู้แล้ว

ฉันก็ไม่ได้จะให้หลอกหลอง มันคือการเติมช่องว่างเล็กๆ

ของความจริงด้วยจินตนาการ ต่างหากหื้อ

เดิมทีเรื่องราวมันก็ เป็นแบบนั้นแหละเรื่องแต่งที่แสวง

ความจริงนั่นแหละคือพลังที่แท้จริง ของเรื่องราวไงล่ะ

ผมไม่รู้สิครับ

เขียนเรื่องแบบนั้น แล้วจะยังไงต่อครับ

ก็ให้โลกได้รู้ไง

ตัวตนที่แท้จริงของไอ้เวรคิมซูฮุน

เป็นหน้าที่ของนักเขียนที่รู้ ความจริง

ไม่ครับ

ผมทำไม่ได้ครับสถานการณ์ตอนนี้ ก็เขียนต่อไม่ไหวอาการพ่อไม่ค่อยดี

ความจริงทั้งอาทิตย์ ที่ผ่านมาผมเหนื่อยมากเลยครับ

ถ้าอยากเขียนต่อ ครูเขียนให้จบเองสิครับ

ห้ะนี่ฉันเหรอ

ฉันจะเขียนได้ยังไง

นายเป็นนักเขียนนะโว้ยไอ้นี่

ทำไมเขียนไม่ได้เมื่อก่อนครูก็เขียน นี่ครับ

ตอนนี้นักเขียนเรื่องนี้ คือครูแล้วครับเขียนตามใจเลย

ขอโทษนะครับครู

เฮ้ยอีคังอีคังๆฉันยังพูดไม่จบนี่ๆ ไอ้เด็กเปรตห้ามวางสาย

ไอ้เด็กไร้หัวนอนปลายตีนนี่

โอ่ย

โว้ย

ฮืม

ว่าไงนะ

ตอนนี้ฉันคือนักเขียนเหรอ

ตอนนี้ฉันต้องเป็นคนเขียนแล้วเหรอ

ป ล ครูครับ เรื่องราวของคุณป้าจบเท่านี้ครับ

ฉันเป็นนักเขียนแล้วเหรอ

ฉันไม่รู้เลยว่านักเขียนอยากจะ สื่ออะไร

มันทำให้ฉันคิดว่า

ถ้าไม่มีอะไรจะเล่าก็ไม่ต้อง เขียนก็ได้

อยู่แบบนั้นไปก็ดีแล้วนี่

แต่ที่สำคัญนายน่ะ

ต้องเรียนการเขียนประโยคซะใหม่นะ

รอดูเลยไอ้สันขวานคิมซูฮุน

ฉันจะให้แกเห็นเต็มๆตา

ทางเดินโรงพยาบาลกลิ่นเหมือนยาฆ่าเชื้อ

คิมซูฮุนแทบจะวิ่งไปยังห้องฉุกเฉิน

นิ้วของคิมซูฮุน

เสียงเตือนจากอุปกรณ์ ที่ติดอยู่กับหน้าอกของซอนมินฮีเริ่มดัง

บันทึกจากหลังห้อง นักเขียน : ฮอมุนโอ

อ่า…นี่แหละ

ใช่แล้วไม่ได้ฝันไป

นี่แหละคือนิยายของฉัน

มันเป็นของฉัน

อึก

นิยายเรื่องที่สอง

โอ๊ะ…อะ

แหมใครกันเนี่ย

ไอ้นักเขียนหน้าใหม่ไม่มีสัมมาคารวะ กับครูมันมีอะไรถึงโทรมาแต่เช้า

ครูครับ

ทำไมไม่ยอมรับโทรศัพท์เลยครับ เนี่ยห้ะ

ไอ้เด็กบ้านี่ยังกล้าขึ้นเสียงอีก ไอ้เด็กไร้มารยาทนี่

รู้มั้ยครับเมื่อเช้ามืดผมโทรไป ตั้งกี่สายอะ

ไรนะ

ประวัติการโทร 13 สายไม่ได้รับ จาก อีคัง

ทำไมมีอะไร

ครูครับอย่าตกใจเรื่องที่ผมจะบอก แล้วตั้งใจฟังนะครับ

ฉากตอนจบที่ครูบอกผมน่ะครับ

ฉากโรงบาลไม่ใช่ตอนจบครับมีตอนจบที่ น่ากลัวกว่านั้นแล้วมันเหมือน

เพิ่งเกิดไปครับ

นายนายหมายถึงยังไงตอนจบน่ากลัวอะไร

แม่งเชี่ย

เชี่ยเชี่ย

เมื่อเช้ามืดตื่นมาแล้วผมก็เห็น สายที่ไม่ได้รับครับ

รู้สึกไม่ดีเลยโทรกลับไป

เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถ ติดต่อได้ในขณะนี้

ข้อความเสียง เซยุน

นี่คังอีคัง

นี่คังคัง

คัง

คังคังฟังอยู่หรือเปล่า

พ่อเขาพยายามจะฆ่าแม่กับฉัน

เขาจะเผามันเขาจะวางเพลิง

มันกะจะฆ่า

อึนจูเหรอ

จะจุดไฟเผาด้วยเหรอ

ช่วงท้ายข้อความเสียงมันน่ากลัวมาก จริงๆครับ

รางวัลวรรณกรรมเชิงนวนิยาย ปี 2023 นักเขียน คิมซูฮุน

นั่นเป็นเสียงสุดท้ายครับ

ผมกลัวมากเลยครับ…ครู

ทำไงต่อดีครับ

โหสุดท้ายไอ้เหี้ยนั่น ก็บ้าไปแล้วสินะมันจะทำลายหลักฐาน

มันจับได้ว่าอึนจูรู้ทุกอย่างแล้ว

ขอร้องละครับครู ตอนนี้ผมกำลังกลับโซล

แต่คงอีกพักใหญ่ครับเพราะงั้นน่ะ

ครูช่วยรีบไปที่บ้านนั้นแล้วไปดูว่า มันเกิด

บอกที่อยู่รอไรที่อยู่บอกมาเลย

คิมซูฮุนไอ้ส้นตีน

แกจะทำถึงขั้นไหนกันแน่

แม่งแกจะทำถึงขึ้นไหนกันวะ

ยุน

เจ้ายุนอยู่ไหน

บอกมา บอกมาเจ้ายุนของเราเป็นอะไรมั้ย

หรือว่า

ไม่ใช่ใช่มั้ย

อย่าบอกนะ

บอกมาเร็ว

รีบบอกมาทำแบบนี้ไป

แกยังมีหน้าเรียกตัวเองว่า พ่อได้ยังไง

แกกล้าดียังไง

โว้ยแม่งเอ๊ย

แล้วทำไม

ทำไมต้องมาแส่เรื่องฉันด้วยวะ

ไม่รู้ก็คงจะดีอยู่แล้วนี่

(หายใจ

ถ้าทำเป็นไม่รู้

ถ้าทำแบบนั้น

เราก็แสร้งทำเป็นมีความสุขกันต่อไป ได้นี่

อย่านะโว้ยไอ้ชาติหมาเอ๊ย

ไอ้บัดซบคิมซูฮุนอย่านะ

มันจะเป็นตอนจบแบบนี้ไม่ได้นะ

อึนจูของฉันต้องห้ามเจออย่างงั้น

ห้ามเป็นอึนจูของฉัน

ไอ้เหี้ยเอ๊ยมึงตายแน่

เฮ้ยอะไรเนี่ย

เร็วขึ้นรถ

หกเก้าศูนย์สี่ความเร็วเกินกำหนด ช่วยจอดขวาด้วยครับ

หกเก้าศูนย์สี่

จอดเข้าขวาด้วยครับ

เออแบบนี้ยิ่งดีเลย

รีบตามมาเลยสิห้ะ

ตามมาเร็วเร็วเออ

มึงจะโดนเปิดโปงให้โลกรู้แบบนี้แหละ

มึงฉิบหายแล้วไอ้เหี้ยจบเห่แล้ว ไอ้สัส

หกเก้าศูนย์สี่จอดด้วยครับ

มันบ้าเหรอวะจี้เข้าไปอีก

ค่ะรับทราบค่ะ

รถๆ

คงจะเกิดเรื่องนะ

โห

หลบไปหลบไป

เขาเป็นอะไรเนี่ย

หลบไปดิ

โอ๊ยอะไรเนี่ย

เหมือนแจ้งเหตุเท็จครับ

ครับเท่าที่ดูก็เหมือนเป็นอย่างนั้น มันเรื่องอะไรเนี่ยถอนก่อนมั้ยครับ

-เฮ้อ -รอหน่อยเถอะครับ

-ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีสายโทรป่วน -ได้รับแจ้งเมื่อไรครับ

นี่ทำอะไรอยู่ห้ะ มัวแต่ยืนบื้อแบบนี้อยู่ได้ไงห้ะ

อ่อครับคุณแจ้งเหตุไฟไหม้มางั้นเหรอ

ครับผมเอง

นี่มัวยืนทำอะไรกันอยู่จนป่านนี้ ห้ะต้องรีบเข้าไปสิ

ตอนนี้ไอ้ห่านั่นน่ะมันกำลังจุดไฟ อยู่ข้างในแล้วเร็วห้ะ

เฮ้ยคิมซูฮุนเฮ้ยไอ้เวร นี่ยังไม่เปิดประตูอีกเหรอ

รีบเปิดประตู

โอ๊ยไฟเนี่ย…ไหนไฟที่พูดถึง อะครับห้ะ

อะไรครับคนไข้ฉุกเฉินล่ะ เกิดเรื่องอะไรเหรอครับ

อ้อเรื่องนั้นเราก็อยากรู้ครับ

คุณครับไม่ใช่ว่าเข้าใจผิดอย่างงั้น เหรอครับ

เข้าใจผิดเหรอ

ตอนนี้พวกคุณรู้มั้ยว่า ข้างในเกิดอะไรขึ้นน่ะ

-ห้ะ -นี่มีเรื่องอะไรกันครับเนี่ยห้ะ

-โอ่ยเหนื่อยหน่อยนะครับ -รีบเปิดประตูสิวะไอ้เชี่ยเอ๊ย

คุณคะรู้มั้ยคะว่าขับฝ่าไปกี่ไฟแดง

ทำไมเอาแต่หนีล่ะคะห้ะ

ดีแล้วดีแล้วที่มาตำรวจตำรวจใช่มั้ย เร็วเข้ารีบเปิดประตูสิ

ตอนนี้เรื่องพรรค์นั้นมันไม่สำคัญนะ

ไม่สิเธอยังไม่ตายต้องช่วยอึนจูนะ ห้ามให้อึนจูตายนะอึนจูห้ามตาย

นี่เร็วเข้ารีบเปิดประตูสิ

รู้จักนักเขียนคิมซูฮุนใช่มั้ยห้ะ นักเขียนคิมซูฮุนน่ะห้ะ

ไอ้ที่ชอบโผล่ในทีวีไง ไอ้คนหน้าด้านไง

ไอ้นั่นมันกำลังฆ่าคนในบ้านหลังนี้ อยู่นะห้ะ

บอกว่าคนกำลังจะตายนะโว้ยไอ้ พวกเวรเอ๊ย

-เปิดประตูสิเปิดประตูเปิดประตูสิ -ใจเย็นค่ะ

ไอ้ทุเรศคิมซูฮุนแม่งไอ้เศษสวะเอ๊ย

คุณใจเย็นก่อนนะครับคุณ

-คุณคะโอ๊ย -รู้แล้วๆใจเย็นก่อนครับใจเย็น

ปล่อยโว้ยปล่อยบอกว่าพูดจริงไงปล่อย

-คุณคะ -อาจารย์ครับอาจารย์ฮอมุนโอ

อะ

อาจารย์มา…บ้านเราทำไม

นี่ฮอมุนโอ

รุ่นพี่เหรอ

รุ่นพี่มุนโอ…ใช่มั้ยคะ

ว่าแต่นี่มันเรื่องอะไรคะ

รุ่นพี่

นี่เรื่องอะไรคะ