Lost Transport

Април, 1945. Крајот на војната наближува.

Руската Црвена армија напредува од истокот кон Берлин.

Трупите на сојузниците земаат замав на западот.

Денови пред концентрациониот логор во Берген-Белсен

да биде ослободен од британските трупи,

нацистите набрзина ставиле одбрани затвореници на возови.

Три возови тргнале на пат, носејќи стотици Евреи затвореници.

Тие немаат поим каде ги носат.

Овие затвореници се од голема важност за нацистите,

зашто може да бидат разменети за германски воени затвореници или пари.

Нацистите ги нарекуваат "Аустаушјуден", што буквално значи "Евреи за размена".

Првиот воз е ослободен од Американците близу Магдебург.

Вториот воз пристигнува во Терезинштад

што ќе биде ослободен во мај од Русите.

Последниот воз, кој носи 2.400 затвореници,

застанува близу до селото Требиц на 23 април.

Навечер, СС стражата бега од руските трупи што надоаѓаат,

оставајќи ги затворениците на возот да се соочат со судбината.

ИЗГУБЕНИОТ ТРАНСПОРТ

И?

Добро си.

Прашај...

Прашај ги дали имаат храна.

Храна?

Храна.

Вера, одржувај дистанца.

Од каде доаѓате?

Берген-Белсен.

Берген-Белсен?

Французи? Италијанци? - Холанѓани.

Ни треба храна.

Дали има Германци на возот?

Германски војници?

Онаму.

Во шумата.

Доктор?

Стој. Стој, застани каде што си. Те молам.

Навистина ништо не ми останало, девојко.

Оди до селото.

Има храна таму.

И Шваби.

Оди до селото.

Да застанеме. На кратко.

Продолжи.

Ајде. Ќе почекам овде.

Ајде. Оди. Не сакаш да пропуштиш.

Земете ја сета храна што ќе ја најдете.

Не, не правете го тоа. Молам.

Ве молам, не. Боже мили. - Не.

Вини? - Мамо.

Вини, бегај. - Оставете ја мајка ми.

Побргу. Онаму.

Сите фашисти надвор!

Мамо? Мамо?

Што направивте? Што и направивте на мајка ми?

Што и направивте на мајка ми? Што и направивте нејзе?

Што направивте? Што... Ве молам.

Врати се назад.

Ќе ја одмаздам, слушај ме.

Ќе ја одмаздам.

Вини.

По ѓаволите.

Подруми полни до врв. Вино, пиво, колбаси.

Требаше да видиш... Грашок. Малини во тегли.

Русите се вратија.

Корнишони.

Не им верувам.

Се е многу чисто. Чисти кревети, чисти перници.

Сардели на секој прозорец.

Сапун.

ИПА вели дека Американците се близу.

Американци, Руси. Иста разлика. Само да стигнеме до дома.

Симона, никој не знае дека сме овде. Ниту, пак, ние знаеме каде сме.

Немој премногу одеднаш.

Мајка ми вели дека Русите се безмилосни животни.

Ќе не затворат во црквата и ќе не запалат живи.

Дојди. Соблечи ја униформата.

Не.

По наредба на Црвената армија:

Селото Требиц е засолниште за сојузнички и други странски граѓани,

кои Црвената Армија ги ослободила

од концентрациониот логор Берген-Белсен.

Ајде, љубов.

Категорично забранувам германските жители

да поднесуваат жалби или барања за престој, храна, услуга итн.

Во ослободената...

Добро ли си?

Дами.

Дами?

Што се случува?

Немам поим.

Денес ги преместуваме сите болни во селото.

Тие со грип ќе бидат преместени во црквата.

Доаѓаат да не однесат нас. - Русите?

Швабите.

Швабите?

Запишете ги сите со грип. Тие ќе одат во теренската болница.

Грип?

Симона? - Да?

Треба да си одиш. - Што?

Додека можеш.

Каде би отишла?

Кај Американците.

Дома.

Параноичен си.

Слободни сме, Исак.

Ние си одиме дома. Заедно.

Утре. Или задутре.

Не разбираш. Не сакам да...

Холандија.

Дали тој има грип?

Не. Само е изморен.

Вера? Ќе прошеташ со мене?

Сега. Дојди.

Што... Симона? -Дозволи да се погрижам за ова, Исак. Ајде.

Симона, не можеме... - Бргу.

Полошо е од тоа што мислев. Тоа е тифус.

И ние немаме ништо.

Немаме лекови, апчиња за болки, немаме доктори.

Што вели Москва?

Вообичаеното. Дека ова е нивен "највисок приоритет".

Стави ја!

Запали се.

Облека, ќебиња, пелени.

Се што би можело да има вошки.

Вошки ја носат болеста.

Треба да ги истрижеме сите кои имаат вошки.

Нема да ти биде потребна пушката.

Полковник Новик.

Јас сум снајперист.

Не сум фризер.

Само се шегуваме.

На г-ѓа Хитлер и понудивме достојна исплата.

Оди по ѓаволите.

ШАРЛАХ

Тоа ќе ги држи ѕверовите зауздани.

За сега.

Но, сите болни треба ги носат во црквата.

Не можете да го направите ова. Ова е нашиот дом.

Слушај ме, мојот маж не е болен. Само е изморен.

Се што му треба е достоен кревет. Јасно?

Немаме повеќе ковчези.

И немаме простор.

Моментално, во капелата има 20 трупа.

Сите се Евреи? - Да.

Ако не ги броиме 19-мината селани кои...

Мое длабоко сочувство, Вини.

Луѓето од возот, сите се болни.

Ќе не заразат сите.

Требаше да го турнеме тој воз малку подалеку.

До Американците. Или да го запалевме.

Да, но нема воз, нема Еврејки.

Повеќе сакам Германки. Многу се почисти.

Повели. - Здраво?

Симона? - Мирјам?

Седнав и побарав леб, а жената почна да се жали:

"Немаме ништо за нас. Русите земаа се вчера вечер."

Знаев дека таа лаже. Па јас кажав:

"Дај ми леб со многу путер и побрзај."

Беше на маса за секунда.

Патем, каде е Исак?

Горе. Спие.

Успеавме да "најдеме" велосипеди. - Два.

Си заминуваме утре. - Каде?

Дома, се разбира.

На велосипеди?

Но, не знаеме ниту каде се наоѓаме. -Зошто е важно?

Едноставно, ќе возиме на запад.

Ни треба карта.

Ете. Требиц.

Амстердам.

Колку е далеку тоа? - 600, 700 километри можеби?

Колку долго ќе ни треба? - На велосипед?

Две недели. Најмногу.

Ајде, знаеме да возиме велосипеди.

ИПА вели дека Американците се овде.

Преку реката Елба.

Тоа е еден ден. - Да.

Два најмногу.

Берлин.

Таму е татко ми. Кога сето ова ќе заврши...

Се веќе е завршено. И Берлин е уништен.

Извинете?

Срамнет.

Лажеш.

Лажеш. Сите вие кажете.

Мислам дека треба да...

Наваму.

Затворете врата, може?

Мириса на пржени јајца.

Доаѓаме од земјата и во неа се враќаме.

Земја до земја.

Пепел до пепел.

Прашина до прашина.

Во ред сте, момци?

Сигурно не сакаш да се смениме? - Добро сум.

Момци?

Оф, по ѓаволите.

Стој.

Стој. Врати се назад.