All of Us Strangers

ในขณะเดียวกัน ชีวิตก็ดำเนินต่อไปสำหรับชาวอังกฤษที่ย้ายมาอยู่แถบชายฝั่งคอสตา

การเปิดบาร์ท่ามกลางแสงแดดคือความฝันสุดคลาสสิกของชาวอังกฤษ

แต่มันอาจกลายเป็นฝันร้ายได้ง่ายๆ

แต่แกรี่และเชอร์รี่จากแมคเคิลสฟิลด์ทำมันได้สำเร็จ บาร์ไม้ไผ่นั่นไปได้สวยเลย

สวัสดี สวัสดี

ผมเห็นคุณมองผมจากบนถนน

ผมเห็นคุณหลายครั้งแล้วที่เดินผ่านมาโดยก้มหน้าก้มตา

สักวันสัญญาณเตือนภัยนั่นคงจะเป็นเรื่องจริง

ที่นี่แทบจะมีแค่เราสองคน คุณเชื่อไหมว่าแม่ง

น่าเหลือเชื่อใช่ไหม? คือพวกเขายังไม่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้วยซ้ำ

ผมชื่อแฮร์รี่

อดัม

เฮ้

คุณทนอยู่ได้ยังไง?

- ทน... อะไร? - ผมบอกไปแล้ว

มันเงียบมาก คือลอนดอนอยู่ข้างนอกนั่น แต่เรากลับทำอะไรไม่ได้เลย

ผมเปิดเพลงฟังนะ แต่พอมันจบลงยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ผมมีแม้กระทั่งไอ้เครื่อง

เอ่อ... เครื่องสร้างเสียงสีขาวนั่นด้วยนะ แต่มันเหมือนกับ

มีใครบางคนอยู่ในมุมห้อง

คอยกระซิบกระซาบเรื่องผม คือเรายังเปิด

หน้าต่างไม่ได้เลย แต่ผมเดาว่า

คุณคงไม่อยากให้เรากระโดดลงไปหรอกนะ

มันไม่ดีต่อธุรกิจน่ะ คุณก็รู้

ศพที่แหลกเหลวบนพื้นคอนกรีต

คือแล้วใครจะอยากย้ายเข้ามาล่ะ?

ดื่มหน่อยไหม?

เป็นของญี่ปุ่นน่ะ

เขาว่ากันว่าเป็นของที่ดีที่สุดในโลก แต่ผมบอกไม่ได้หรอกว่าทำไม ก็เลย...

ไม่ล่ะ ขอบคุณ

โอเค เอ่อ...

โอเค ถ้าอย่างนั้นผมเข้าไปเลยได้ไหม?

ถ้าไม่ดื่มด้วยกัน ก็...

จะทำอะไรอย่างอื่นที่คุณต้องการก็ได้

ผมว่านั่นเป็นไอเดียที่ดีนะ

ผมทำให้คุณกลัวเหรอ?

ไม่

อืม คุณไม่จำเป็นต้องทำอะไรหรอกถ้าผมไม่ใช่สเปกคุณ

ไฮ

ไฮ

ผม เอ่อ คิดว่าใครสักคนดูแข็งแรง

วิ่งออกมาแบบนี้

ไม่ล่ะ ขอบคุณ

ไปกันไหม?

ไปไหน?

เธอคงดีใจจนตัวลอยที่ได้เจอคุณ

ทายสิว่าฉันไปเจอใครมาที่สวนสาธารณะ?

ใช่เขาไหม?

โอ้ ใช่ ใช่เขาแน่นอน

ดูที่ตาเขาสิ

ใช่ เป็นลูกจริงๆ ด้วย

ไฮ

ไฮ

อย่าเอาแต่ยืนบื้ออยู่ตรงนั้นเลย

เข้ามาข้างในสิ

นั่นคือที่ที่ลูกอาศัยอยู่เหรอ?

ไม่ใช่แถวนี้แน่ๆ

ผมอยู่ลอนดอนครับ

โอ้ หรูหราเชียว

ลูกอยู่คนเดียวเหรอ?

มีบ้านเป็นของตัวเองหรือเปล่า?

เอ่อ ครับ ก็แค่แฟลตห้องหนึ่ง

ฉันบอกแล้วใช่ไหมล่ะ?

ฉันบอกแล้วใช่ไหมล่ะ?

ฉันบอกแล้วว่าลูกต้องไปได้สวยจริงไหมล่ะ?

คงไม่ถูกหรอกนะ

การไปใช้ชีวิตอยู่ในเมืองกรุงแบบนั้น

แล้วลูกทำงานอะไรล่ะ?

ผมเป็นนักเขียนครับ

แล้วฉันบอกว่ายังไงล่ะ?

ไม่ ไม่ ไม่ ผมไม่ได้รวยอะไรขนาดนั้นหรอกครับ

ไม่เชิงหรอก

ไม่นะ แม่รู้อยู่แล้วว่าลูกต้องมีความคิดสร้างสรรค์

ลูกเป็นนักเขียนแนวไหนล่ะ?

ลูกก็รู้ว่าแม่ชอบสตีเฟน คิง แค่ไหน

ทั้ง Carrie, Cujo, Different Seasons

ไม่ ไม่ ไม่ ผมไม่ใช่นักเขียนอาชีพขนาดนั้นหรอกครับ

ผมเขียนบทภาพยนตร์

แล้วก็ละครทีวีบ้างเวลาจำเป็น

นักเขียน

พระเจ้า นี่มันน่าตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย

ถ้าแม่รู้จักเพื่อนบ้าน แม่คงวิ่งไปบอกพวกเขาเดี๋ยวนี้เลย

ฉันพูดมาตลอดว่านักเขียนน่ะรู้เรื่องโลกความจริงน้อยกว่าใครๆ

แม่จะไปรู้อะไรล่ะ?

แม่ยังแทบเขียนหนังสือตัวติดกันไม่ได้เลย

จริงของเขา

นักเขียน

ลูกชายของเรา

เราดีใจเหลือเกินที่เห็นลูกได้ดีขนาดนี้

นี่

ดูเสื้อพองๆ นั่นสิ

ลูกชายเรากลับบ้านแล้ว

ลูกกำลังใส่ชุดอะไรอยู่เนี่ย?

โอ้ เดี๋ยวแม่ก็ได้เห็นเอง

โอ้

จำรถของเล่นสีแดงที่ลูกเคยมีได้ไหม?

ลูกชอบมันมากและอยากจะเอาไปขับ

บนถนนสายหลักแข่งกับรถคันใหญ่ๆ

นั่นเป็นความทรงจำแรกของผมเลยนะนั่น

รถฟอร์ด กรานาด้า ชนลูกใช่ไหม? ไม่ใช่ซะหน่อย

มันเป็นสีเขียวเรซซิ่งกรีน

จำได้ไหม?

อืม

มันเป็นสุนัขสีแดงต่างหาก

ตอนนั้นลูกลอยกระเด็นไปสูงมาก แม่ไม่มีวันลืมเลย

โอ้ แต่ลูกก็ไม่เป็นไรนี่นา

ลูกไม่เป็นไร ลูกแค่มีรอยฟกช้ำนิดหน่อย

แม่ว่าตอนนั้นพวกเขาคงคิดว่าแม่เว่อร์ไปตอนที่พาไปโรงพยาบาล

แล้วคืนจุดพลุตอนที่ลูกสติแตกนั่นล่ะ?

จำคืนจุดพลุนั้นได้ไหม?

ตอนนั้นลูกอายุเท่าไหร่? หกขวบ? ไม่ใช่หรอก

เขาโตกว่านั้นอีก

พอพลุเริ่มจุดขึ้นมา

พ่อหนูผู้น่าสงสารก็เริ่มกรีดร้องและโหยหวน

พ่อต้องอุ้มลูกกลับบ้านตลอดทางเลย

พ่อทำงั้นเหรอ? ใช่

ลูกหลับไปบนไหล่พ่อเลยล่ะ

ลูกจำไม่ได้เหรอ?

ตอนนั้นลูกขวัญเสียสุดๆ

ลูกเจอเรื่องหนักหนาสาหัสมากจริงๆ

แล้วเราก็แค่พยายามจะทำให้ลูกสนุกกับพลุพวกนั้น

ลูกเป็นเด็กอ่อนไหวมาตลอดเลยนะ

ครับ

เดี๋ยวนี้ยังกลัวพลุอยู่ไหม?

ไม่ครับ

รู้ไหมว่าลูกพูดถึงเขาว่ายังไง?

นั่นเหมือนแม่เลยใช่ไหม?

เขาเป็นแบบนั้นแหละ

แต่เขาพูดอะไรบางอย่างนะ

ใช่ เวลาที่เขาคุยกับแม่น่ะ

ไม่รู้สิ

ดีใจเหลือเกินที่ได้เจอหน้าลูกอีกครั้ง

เราไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำว่าจะได้เจอกันอีกไหม?

ไม่ครับ

ลูกมาที่นี่แล้วนะ

ผมมาแล้วครับ

กลับมาหาบ่อยๆ นะ?

คนใดคนหนึ่งในเราต้องอยู่บ้านแน่ๆ

นะ

ครับ ผมจะมาครับ

ผมจะมา

เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

ฝันดีนะจ๊ะคนดี

ฝันดีนะลูก บาย

ผมขอโทษเรื่องคืนนั้นจริงๆ นะครับ

โอ้ ไม่เป็นไรหรอก

ไม่ต้องกังวลไปหรอก

ไว้เจอกัน

ไว้เจอกัน

ผมชอบวิสกี้จริงๆ นะ

คุณอยากดื่มอะไรไหม หรือว่ายังไง?

ไฮ

ไฮ

คุณอยากเข้ามาข้างในไหม?

ได้สิ

เอาเลย

คุณมีอะไรบ้างล่ะ?

มีวอดก้ากับเบียร์นิดหน่อย

แล้วก็มีกัญชาด้วยนะ ถ้าคุณชอบ

โอเค

กัญชาดีกว่า

ผมเลิกดื่มแอลกอฮอล์แล้ว

คุณชอบอยู่ที่นี่ไหม?

ผมว่าผมชอบตอนที่มีคนย้ายเข้ามามากกว่า

ถ้ามีคนย้ายเข้ามานะ

คุณมีเพื่อนอยู่แถวนี้ไหม?

ไม่ครับ

ไม่ค่อยมีหรอก

คุณล่ะ? ไม่ค่อยมีเหมือนกัน

เพื่อนส่วนใหญ่ของผมย้ายออกจากลอนดอนกันหมดแล้ว

พวกเขาอยากมีสวนให้ลูกๆ วิ่งเล่น

อยากอยู่ใกล้ปู่ย่าตายายจะได้ช่วยเลี้ยงลูกให้ได้

ผมเดาว่าคุณก็ไม่อยากย้ายเหมือนกันใช่ไหม?

เอ่อ ไม่หรอกครับ

ผมจะไปทำอะไรที่ดอร์คิงล่ะ?

ที่นั่นไม่เหมาะกับคนแบบผมหรอก

ผมแค่จะเช็กว่าคุณเป็นเควียร์ใช่ไหม?

ใช่ครับ

ก็ดีนะ

หรือเกย์ล่ะ?

เควียร์ ผมไม่เชิงนะ

ผมเริ่มชินกับการเรียกตัวเองว่าเควียร์แล้ว

แต่ก่อนมันเป็นคำด่ามาตลอดเลย

นั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมเดี๋ยวนี้เราถึงเกลียดคำว่าเกย์กันนัก

คือแต่ก่อนมันมักจะเหมือนกับว่า...

ทรงผมแกมันเกย์ว่ะ

โซฟานั่นมันเกย์จัง

รองเท้าแกมันเกย์ว่ะ

กระเป๋านักเรียนแกมันเกย์ว่ะ

ใช่

ใช่เลย

คำว่าเควียร์ฟังดูสุภาพกว่ายังไงไม่รู้เนอะ

แบบว่า มันเหมือนกับ...

ไม่รู้สิ

เหมือนกับว่าความหมายเรื่องการอมนกเขามันถูกถอดออกไปแล้ว

ใช่เลย

ผมเดาว่าคุณคงไม่ได้คบใครอยู่

ไม่เคยเห็นคุณอยู่กับใครเลย

ไม่ครับ

ไม่เลย

คุณโสดบ่อยเหรอ?