The Walking Dead: Dead City

ตอนที่แล้วใน Dead City

-เฮอร์เชล?! - แม่!

ฉันดิลลาร์นะ

- - แสบจริงๆ

เด็ดสุดๆ เลย

แม็กกี้ เธอควรพาคนของคุณมาที่นี่นะ

ทุกอย่างที่โครแอตพูดเกี่ยวกับที่นี่เป็นเรื่องจริง

ที่นี่คือป้อมปราการดีๆ นี่เอง

ฉันต้องการสิ่งสุดท้ายนี้จากเธอ

-แล้วคุณเป็นหมอแผนกไหนล่ะ? -เวชศาสตร์ฉุกเฉิน

-ให้ฉันช่วยไหม? -มาสิ

พอเราเจอแดมาแล้ว ใครจะมาหยุดเราได้อีก?

มิดทาวน์พังไปครึ่งหนึ่งแล้ว

งานของเราเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

[เพลงของลี ไวลีย์ เริ่มเล่นขึ้นในแมนฮัตตัน]

เอาเลย ลองยิงดูสิ

- -

แต่ฉันเพิ่งวอร์มเครื่องนะเนี่ย

แค่เริ่มร้อนๆ หนาวๆ กำลังเครื่องติดน่ะ

- - ยังมีอีกเยอะ

อีกห้านาทีนะที่รัก

จ้า ใกล้เสร็จแล้วล่ะ

ลูอิสบอกว่าจะสอบฉันเรื่องนี้ในงานปาร์ตี้น่ะสิ

ขอบคุณนะที่คราวนี้ยอมใช้ผ้าใบรองพื้น

แทนที่จะใช้ผ้าปูโต๊ะ

มานี่ซิ

หวัดดี

ฉันเอาของฝากเล็กๆ น้อยๆ มาให้

กาแฟคั่วฝรั่งเศสถุงสุดท้ายจากสต็อกของบรุยเกล

ไม่รู้ว่าเมียฉันจะดีใจที่เจอหน้าฉันหรือเจอเจ้านี่มากกว่ากัน

-ถ้าเธอยังจำหน้าคุณได้น่ะนะ -

ขอบใจนะ

ฉันไม่อยากให้คุณไปเลยจริงๆ

เพราะจะคิดถึงฉันมากว่างั้น?

-ฉันไม่ชอบเลยว่ะ -ฉันเข้าใจ

คุณกลัวว่าจะเสียที่นี่ไป

คุณกับเรนาตาสร้างอะไรๆ ไว้ที่นี่เยอะมาก

มันทำให้คุณเปลี่ยนไปนะ

ระหว่างที่เราโดนจับตัวไปจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

ฉันเคยสงสัยว่าก่อนหน้านี้คุณเป็นคนยังไง

ตอนนี้พอจะนึกภาพออกบ้างแล้วล่ะ

ฉันจะปิดปากเงียบเรื่องที่คุณมีที่นี่นะ แม็กกี้

-คุณไว้ใจฉันได้ -ฉันก็อยากเชื่อ...

-แต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจ -

ถ้าใครบนถนนถามฉันว่าไปเอาถุงเมล็ดกาแฟนี่

มาจากไหน ฉันจะตอบความจริง

บอสตัน

ฟังนะ ฉันรู้ว่ามันเป็นหน้าที่ที่คุณต้องปกป้องที่นี่ แต่ว่านะ

ต่อให้ฉันบอกใครไปจริงๆ

คุณก็คงเห็นพวกเราเดินเข้ามาตั้งแต่ระยะเป็นไมล์แล้วล่ะ

ลูอิส ได้โปรด...

ไฟแดงทุกคน ไฟแดง รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง

ออกห่างจากหน้าต่าง เร็วเข้า

-เดี๋ยวฉันขึ้นไปข้างบนเอง -ตามไปติดๆ เลย

เรนาตากับแม็กกี้เปิดศึกกันอีกแล้วแฮะ

ดูเหมือนเพื่อนเก่าจากนิวบาบาโลของคุณจะมากันสองคนนะ

ไม่เห็นผู้รอดชีวิตมาเป็นสัปดาห์แล้วนะเนี่ย

สงสัยจริงๆ ว่าพวกมันมาทำบ้าอะไรกันแถวนี้

เห็นอะไรไหม?

ไม่เห็น

แดมาต้องการอาหาร

พวกเราต่างหากที่ต้องการอาหารก่อน!

ไม่ๆๆ เธอต้องมาก่อน

ฉันไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้วนะ...

พวกมันกำลังพยายามช่วยใครสักคนอยู่

เราเลี้ยงเธอ เธอเลี้ยงเรา

แดมาหล่อเลี้ยงจิตใจและวิญญาณของเรา

ก็เพราะว่าเราไม่เคยเซ็นสนธิสัญญาอะไรทั้งนั้น

เพื่อจะไปเข้าร่วมชุมชนของพวกมันนี่นา

เฮ้ๆ

ฉันกำลังถามเขาอยู่เนี่ย เงียบก่อน

ติติคาคาอยากรู้ว่าเมื่อไหร่เพลงเพราะๆ จะกลับมาเปิดอีก

ฉันต้องบอกเธอกี่ครั้งเนี่ยว่าให้เลิกทำเป็น

คุยกับพวกผีดิบไร้ฟันพวกนั้นสักที?

ฉันต้องบอกกี่ครั้งว่าฉันสามารถ

ถอดรหัสคำพูดและความต้องการหลายๆ แบบได้น่ะ?

เนแกน อยู่หรือเปล่า?

- -โอเค

ตกลงกันแล้วนะ ไฟแดงติด วิทยุก็ต้องเปิด

เห็นไหมล่ะ ว่าฉันเป็นเด็กดีแค่ไหน

เห็นพวกมันหรือยัง?

ดูเหมือนพวกมันจะอยู่แถวๆ ฝั่งคุณนะ

เจ้าขาเป๋กับเจ้าทร็อตเตอร์เนี่ยนะ? เออ แล้วพวกมันพูดอะไรกัน?

พวกมันกำลังหาอาหารให้แดมา

ให้ตายสิ แดมาต้องกินข้าวด้วยเหรอ? นึกว่าดูดเลือดอย่างเดียวซะอีก

นี่แหละคือสิ่งที่เราเฝ้ารอคอยกันอยู่

อย่าบอกนะว่านายเมาอยู่น่ะ

ไม่มีทางซะหรอก ไปจัดการเธอกันเถอะ

- - โอเค

แดมานี่คือใครกันแน่?

ก็ยายตัวแสบที่กำลังจะโดนจัดการยังไงล่ะ

บอกตามตรงเลยนะพวก

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะสลัดนายหลุดได้

จู่ๆ ก็อยากกลับไปอยู่กับครอบครัวขึ้นมาเนี่ยนะ?

-รู้ว่ามันแปลกสำหรับนายสินะ -อูย เจ็บจี๊ดเลยนะเนี่ย

เห็นไหมล่ะ เดี๋ยวฉันจะบอกให้เอาบุญ

เพราะความจริงอันแสนเศร้าก็คือ แอนนี่กับโจชัวน่ะเหรอ?

ไม่มีฉันอยู่ด้วยน่ะดีกับพวกเขาที่สุดแล้ว

แต่ความจริงอันแสนสุขก็คือ ฉันอยู่คนเดียวโดยไม่มีพวกเขาน่ะดีที่สุดแล้ว

ต้องมาทนอยู่ในบาร์ที่เหม็นกลิ่นเนื้อเน่าๆ เนี่่ยนะ

เอาล่ะ

เด็กๆ บรอดเวย์ของแดมามาแล้วจ้า!

ใครเล่าเลี้ยงเราด้วยยิ่งกว่าเพียงแค่ขนมปัง?

และหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณและความคิดของเรา?

ใครจุดประกายความฝันตลอดวัน?

ใครคือแสงสว่างนำทางอันเจิดจรัส?

ใครมองเห็นอนาคตดั่งนอสตราดามะ?

จะมีใครอื่นอีกเล่า นอกจากท่านแดมาผู้สูงส่ง?

โอ้ ให้ตายสิพระเจ้า

ขี้ที่ฉันเบ่งออกมายังแต่งกลอนได้ดีกว่านี้อีกมั้ง

พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำร้ายพวกคุณนะ

แต่ว่านะ?

คือ ฉันไม่ใช่พวกชอบเสพงานศิลป์เท่าไหร่หรอกนะ

แต่เต้าคู่นั้นมันช่างน่าดึงดูดซะเหลือเกิน

นี่คือยอดเขาสองลูกแห่งไมตรีจิต

ที่หลอมรวมกันเป็นรากฐานของอารยธรรม...

ไม่ๆๆๆๆๆ

นั่นมันเต้านมต่างหากเล่า

นายเคยเห็นของจริง...

-พูดจบหรือยัง? - ยังหรอก

คือ ดูนั่นสิ นั่นมันเต้ามนุษย์ต่างดาวสุดเซ็กซี่เลยนะ

เราเห็นพวกคุณออกหาของ เราเลยเอาอาหารมาให้

ที่บ้านเรามีอาหารเหลือเฟือกินกันไม่หมดด้วยซ้ำ

เราก็มีหมอเหมือนกัน เขาช่วยรักษาคุณให้หายได้

ฉันจะกลับนิวบาบิโลนพรุ่งนี้แล้ว

ถ้าคุณอยากกลับบ้านด้วย บนเรือฉันยังมีที่ว่างนะ

ฟังดูเข้าท่าดีนะ

มีคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งอยากช่วยเหลือพวกเรา

แถมยังไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนจากเราเลยเนี่ยนะ?

พวกเราแค่ต้องการให้คุณบอกว่าแดมาอยู่ที่ไหน

-แค่นั้นที่คุณต้องทำ - ฉันช่วยชีวิตคนพวกนี้ไว้

พวกเขาบาดเจ็บ

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่รวมถึงจิตใจด้วย

พวกเขาฝันไม่ได้ ฉันเป็นคนรักษาพวกเขาเอง

แต่สิ่งแรกที่คุณควรฝันถึง

ก็คือการไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางความฝันของคุณ

เธอหยุดเฮอร์เชลได้ แต่หยุดฉันไม่ได้หรอก

และเธอไม่มีทางหยุดพวกเขาได้หรอก

ให้ตายสิ เอาจริงดิ เราจะไปหยุดพวกมันยังไงเนี่ย?

ออกไปซะตอนนี้ แล้วพวกเธอจะรอด

แต่ความฝันของพวกเธอจะดับสลาย

- โธ่เว้ย! -แกกำลังจะทำให้

เด็กพวกนี้ต้องตายนะ!

"บุกเข้าไปในช่องแคบอีกครั้งเถิด

เพื่อนรักทั้งหลาย อีกครั้งหนึ่งเถิด;

มิฉะนั้นก็ถมซากศพชาวอังกฤษของเราให้เต็มช่องแคบเสีย"

-ไปกันเถอะ ได้โปรด! - "อย่างสงบสุข..."

วางอาวุธลงซะ

"ไม่มีสิ่งใดทำให้ชายชาตรีดูงดงามเท่ากับ

ความสงบเสงี่ยมและความอ่อนน้อมถ่อมตนอีกแล้ว"

ได้โปรดหันหลังกลับไปเถอะนะ

- ทุกคน ถอยไป! - "แต่ทว่า เมื่อ