Doctor Cha (닥터 차정숙)

อาจารย์

จะวิ่งเร็วสุดพลังตอนวิ่งมาราธอนไม่ได้นะ

คิดว่าตัวเองเป็นฮานีจริงๆ หรือไงครับ

มาทำอะไรที่นี่คะ

ผมมีเรื่องจะบอกครับ

มีเรื่องจะบอกเหรอ

เรื่องอะไร…

ผมมาเพราะมีเรื่องสำคัญมากจะบอกครับ

ถ้าไม่บอกวันนี้

ผมคงทำไม่ได้อีกเลย

- ที่ผมมาที่นี่วันนี้… - นั่นใครคะ

คุณแม่

นี่คุณแม่สามีฉันเองค่ะ

มีธุระเร่งด่วนอะไรตอนดึกดื่นป่านนี้

ถึงมารั้งลูกสะใภ้ฉันไว้เหรอ

ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ

นี่อาจารย์หมอที่โรงพยาบาลค่ะ

อาจารย์คนที่ผ่าตัดปลูกถ่ายตับให้ฉันน่ะค่ะ

จำไม่ได้เหรอคะ

หมอคนนั้นจริงๆ ด้วย

สวัสดีครับ

ค่ะ สวัสดีค่ะ

ว่าแต่คุณหมอมาทำอะไรที่นี่

ผมก็อยู่แถวนี้ครับ

ผมเดินเล่นอยู่แล้วบังเอิญเจอเธอน่ะครับ

งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ

คุณหมอชา เจอกันพรุ่งนี้นะครับ

ค่ะ กลับบ้านปลอดภัยนะคะ

ถึงคงจะไม่มีอะไรก็เถอะ

แต่ต่อให้คนที่โรงพยาบาล ไม่รู้ว่าเธอกับอาจารย์ซอเป็นสามีภรรยากัน

เธอก็ต้องระวังการวางตัวอยู่เสมอนะ

เธอไม่ควรทำสิ่งที่จะทำให้เขาเสื่อมเสียสิ

ค่ะ

วันนี้คุณแม่กลับดึกนะคะ

- แวะไปที่ไหนมาเหรอคะ - อือ

นี่ เดือนนี้ค่าบำรุงสูงชะมัดเลย

ทำไมค่าบำรุงมันแพงจังล่ะ

ไปกันเถอะ

ตายจริง

นี่มันอะไรกัน

ทำไมมาคุกเข่าอยู่แบบนี้ล่ะ

คุณแม่เข้าห้องไปก่อน ส่วนคุณมานั่งนี่หน่อย

โอ๊ยตาย ก็ได้

ฉันว่าพวกแกคงต้องแก้ปัญหากันเองแหละ

โอ๊ย ปวดหัว

คุณก็รู้อยู่แล้วเหรอ ว่าอีรังเตรียมสอบเข้าคณะวิจิตรศิลป์อยู่

- เรื่องนั้น… - คงจะไม่ใช่แค่รับรู้

แต่ให้ท้ายเต็มที่เลยล่ะสิ

ขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณก่อนนะ ที่รัก

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ตอนที่แกเรียนม.สี่

แล้วบอกว่าอยากเข้าวิจิตรศิลป์ แต่เปลี่ยนใจแล้ว

ทั้งสองคนเล่นละครตบตาผมเหรอ

- ไม่ใช่แบบนั้นนะ - แล้วมันตั้งแต่เมื่อไหร่

หลอกคนในครอบครัวมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่

เพื่อเตรียมเข้าคณะวิจิตรศิลป์

ผมทุ่มค่ากวดวิชา ค่าติวเตอร์ เดือนละตั้งเท่าไร

นี่หลอกผมด้วยการเอาเงิน ไปซื้อของงี่เง่านี่เหรอ

ไม่นานนักหรอก

อีรังแกบอกว่าอยากเรียนจริงๆ

แกอยากเรียนศิลปะจริงๆ

ซออีรัง แกไม่มีปากเหรอ

ปีหน้าแกจะเป็นผู้ใหญ่อยู่แล้ว

ทำไมยังอ้าปากพูด เรื่องเรียนต่อของตัวเองไม่ได้อีก

ก่อนหน้านี้หนูก็บอกพ่อมากพอแล้วค่ะ

ว่าหนูอยากเรียนวิจิตรศิลป์

แต่พ่อมีคำตอบตายตัวอยู่แล้วนี่

ใช่

คำตอบกำหนดไว้แล้ว

เอาถุงขยะมา

ที่รัก

ที่รัก อย่าทำแบบนั้นนะ

ที่รัก ฉันขอล่ะ

คุณแม่ ช่วยหน่อยค่ะ

- ที่รัก พอทีเถอะ - ให้ตายสิ แกพอเลยนะ

- อีรัง มัวทำอะไรอยู่ - หยุดนะ

อ้อนวอนพ่อแกว่าผิดไปแล้ว และบอกว่าต่อไปจะตั้งใจเรียนสิ

โอ๊ย เป็นอะไรของเขา

- อย่าทำแบบนี้เลย - นี่ หยุดนะ

- อย่าทำแบบนี้นะ ที่รัก - หยุดเลย หยุด อินโฮ

นี่ พอแล้ว

ทำไมดื้อแบบนี้เนี่ย

- อย่าทำแบบนี้สิ ที่รัก - นะ เข้าห้องไปได้แล้ว

พอได้แล้ว แกหยุดเลยนะ

นี่

โอ๊ย

พอแล้ว

ให้ตายสิ

โธ่เอ๊ย

ไม่ฟังกันเลย

ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ

ลูกต้องการสุดหัวใจขนาดนั้น แล้วถ้าคุณสนับสนุนแกไม่ได้

แค่น้ำใจจะปล่อยแกไปก็ไม่มีเหรอ

ในโลกของคุณมีแค่อาชีพหมอหรือไง

ถ้าอยากส่งอีรังเข้าวิจิตรศิลป์

คุณก็ลาออกจากโรงพยาบาลซะ

อะไรนะ

คิดว่าจะทำทุกอย่างได้ ตามที่คุณต้องการเหรอ

ผมคือหัวหน้าครอบครัวนะ

คุณได้อย่างหนึ่งแล้ว ก็ควรเตรียมใจจะเสียอีกอย่างไปสิ

ตรรกะอะไรพินาศซะไม่มี

มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันลาออก

ฉันจะส่งอีรังเข้าวิจิตรศิลป์

และฉันก็จะทำงานโรงพยาบาลต่อด้วย อย่ามาสั่งฉัน

งั้นเหรอ

งั้นเชิญคุณจัดการทุกอย่างเอง ตั้งแต่เตรียมสอบยันส่งเข้ามหาลัยเลย

ตอนนี้คุณทำงานแล้ว ก็มีกำลังจ่ายแล้วนี่ จริงไหม

ก็ได้ ที่ผ่านมาฉันได้กิน ได้มีที่นอน ได้มีเสื้อผ้าใส่จากเงินคุณ

จากนี้ไปฉันจะจัดการเอง

ขอบพระคุณอย่างสูงนะ ที่ให้ข้าวฉันกินมาโดยตลอด

เอาไว้ใช้ เสร็จแล้ววางตรงนี้ได้เลยครับ

ขอบคุณนะคะ

(ประกาศนียบัตร รางวัลชมเชย)

อะไร

มีอะไรจะพูดก็ว่ามา

ลูกสาวของซึงฮี

เป็นเพื่อนกับอีรัง

เอาจริงๆ

ตั้งแต่ที่ฉันรู้ว่าซึงฮีทำงานที่โรงพยาบาล

ฉันก็ไม่สบายใจมาตลอด

แล้วเด็กคนที่ฉันคิดว่าเป็นแค่เพื่อนอีรัง ดันมาเป็นลูกซึงฮีอีก

ฉันบังเอิญเจอพวกเขาที่โรงพยาบาล

ฉันต้องเข้าใจเรื่องนี้ว่าไงเหรอ

ผมจะไปทำอะไร กับความไม่สบายใจของคุณได้

ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกว่า ซึงฮีทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลเรา

แต่ผมก็อธิบายไปแล้วว่า ที่ไม่บอกเพราะไม่ใช่เรื่องดีอะไร

ส่วนเรื่องที่ลูกซึงฮีกับอีรังเป็นเพื่อนกัน ผมก็เพิ่งรู้นี่แหละ

แต่เด็กมันโตๆ กันแล้ว และเป็นเพื่อนกันเอง ผมจะทำอะไรได้

งั้นสร้อยข้อมือล่ะ

สร้อยอะไร

เปล่าหรอก

ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้อีก

เราทำงานที่เดียวกันไม่ได้หรอก

พ่อทำกับภาพวาดหนูเหมือนขยะเลย

แม่

จะทำให้อีรังได้เรียนอะไรที่อยากเรียนเอง

แม่จะรักษาสัญญาที่บอกว่า จะอยู่ข้างแกจนถึงที่สุดด้วย

แม่ควรจะบอกพ่อให้เร็วกว่านี้แท้ๆ

แต่แม่มันไม่ได้เรื่อง

ขอโทษที่ทำให้แก ต้องปิดบังความฝันของตัวเองมาตลอดนะ

แม่นี่ซื่อชะมัดเลย

แม่จะเอาปัญญาที่ไหนส่งหนูเรียนวิจิตรศิลป์

ลำพังแค่การบรรยายพิเศษ สอบเข้าภาคฤดูร้อนก็ปาไป 12 ล้านวอนแล้ว

รวมค่าปรึกษา กับค่ารายงานโครงการศิลปะอีก

ก็ 20 ถึง 30 ล้านวอน

แม่มีเงินขนาดนั้นเหรอ

ใช้เงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ

มาทำอะไรที่นี่ป่านนี้

อึนซอรู้จักอีรังเหรอ เห็นว่าสองคนนั้นเป็นเพื่อนกัน

ฉันก็เพิ่งรู้ไม่นานนี้เอง

คุณก็ควรจะบอกผมสิ

พวกแกสนิทกันได้ยังไง

สนิทกันโดยบังเอิญแน่เหรอ

อย่ามาพูดกับฉันเหมือนกำลังสอบปากคำนะ

เราก่อเรื่องนี้ด้วยกัน

ทำไมต้องมีแค่ฉันที่ผิดทุกที ที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้

ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น

ฉันต้องรักษาความสงบสุข ให้ครอบครัวคุณด้วยเหรอ

ผมขอโทษ

ผม…

ตกใจมากที่รู้เรื่องนั้นจากเมีย

แล้วเราจะทำยังไงกับสองคนนั้นดีเนี่ย

พวกแกโตๆ กันแล้ว จะห้ามคบกันก็ไม่ได้อีก

ตอนนี้พวกแกแค่เรียนกวดวิชาที่เดียวกัน

พอเข้าเรียนคนละมหาลัยกัน เดี๋ยวก็ห่างกันไปเอง

แล้วนี่คุณบุกมาเวลานี้เพราะเรื่องนั้นเหรอ

เราให้ได้ถึง 5,500,000 วอนค่ะ

เพิ่มอีกหน่อยไม่ได้เหรอคะ

ต้องขอโทษด้วยนะคะ

จะลองคิดดูใหม่ไหมคะ

ไม่ค่ะ ช่วยรับซื้อไว้ด้วยนะคะ

แล้วก็…

ช่วยดูอันนี้ให้ด้วยนะคะ

เธอจองห้องสำหรับกี่คนไว้

คะ

ห้องผู้ป่วยน่ะ

ฉันจะแอดมิตมะรืนนี้แล้วไง

ถามว่าจองห้องสำหรับกี่คนไว้

ฉันจะจองห้องเดี่ยวให้ค่ะ คุณแม่

คุณแม่อึดอัดกับการอยู่ร่วมห้อง กับคนไม่รู้จักนี่คะ

คือว่า คุณแม่คะ…

- เงิน… - เหลือเกินจริงๆ

ในครอบครัวไม่มีใคร แสดงความห่วงใยฉันสักคำเลย

ขอโทษค่ะ คุณแม่

- พระเยซูเจ้า โปรดจงรักษา - พระเยซูเจ้า โปรดจงรักษา

- ร่างกายอันเจ็บไข้ของข้าบัดนี้ด้วยเถิด - ร่างกายอันเจ็บไข้ของข้าบัดนี้ด้วยเถิด

- เราจะรักษาทุกโรคภัย - เราจะรักษาทุกโรคภัย

- พระองค์ทรงมอบคำสัญญานั้นไว้ - พระองค์ทรงมอบคำสัญญานั้นไว้

- บัดนี้ข้าเชื่อหมดหัวใจ - บัดนี้ข้าเชื่อหมดหัวใจ

- ขออ้อนวอนต่อพระองค์ - ขออ้อนวอนต่อพระองค์

- ด้วยฤทธานุภาพของพระองค์… - ด้วยฤทธานุภาพของพระองค์…

จริงสิ เธอยังไม่ส่ง รายงานการประชุมเช้านี้เลยนี่

อ้อ

ฉันยังจัดการไม่เสร็จดีน่ะค่ะ

จะส่งให้ก่อนเที่ยงนะคะ

คุณหมอคะ

ขอโทษทีนะคะ

สร้อยข้อมือนั่น…

ฉันขอถามได้ไหมว่าซื้อมาจากไหน

ถามแค่นั้นจะขอโทษทำไม