Perfume: The Story of a Murderer

Απόδοση στα ελληνικά: agglos3

Γρήγορα! Δε γίνεται να το καθυστερήσουμε πολύ ακόμα.

Βιαστείτε!

Ελάτε!

Γρήγορα!

Πιο γρήγορα!

Ανοίξτε τις πόρτες. Γρήγορα!

Διάβασέ τους την ετυμηγορία.

Η ετυμηγορία του δικαστηρίου...

είναι πως σε δύο μέρες από τώρα...

ο περιπλανώμενος αρωματοποιός Ζαν Μπατίστ Γκρενουί...

θα δεθεί σε ξύλινο σταυρό...

με το πρόσωπό του στραμένο προς τον ουρανό!

Κι ενώ θα είναι ακόμα ζωντανός...

θα δεχτεί δώδεκα χτυπήματα με σιδηρά ράβδο...

τα οποία θα σπάσουν τις αρθρώσεις των χεριών του...

των ώμων του...

των γοφών του...

και των ποδιών του!

Έπειτα θα μείνει κρεμασμένος σε ορθή στάση μέχρι θανάτου.

Κι όλες οι συνήθεις ενέργειες ευσπλαχνίας...

είναι ρητώς απαγο- ρευμένες στο δήμιο!

Στη Γαλλία του 18ου αιώνα...

έζησε ένα από τα πιο προικισμένα και διαβόητα πρόσωπα της εποχής.

Ονομαζόταν Ζαν Μπατίστ Γκρενουί.

Κι αν έχει ξεχαστεί σήμερα το όνομά του, ο μοναδικός λόγος είναι...

πως ολάκερη η φιλοδοξία του περιοριζόταν σ' έναν τομέα...

που δεν αφήνει ίχνη στην ιστορία:

στο φευγαλέο βασίλειο της όσφρησης.

ΤΟ ΑΡΩΜΑ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ

Στην εποχή για την οποία μιλάμε...

βασίλευε στις πόλεις μια δυσωδία...

ελάχιστα κατανοητή για μας τους μοντέρνους ανθρώπους.

Φυσικά, η δυσωδία ήταν εντονότερη στο Παρίσι...

επειδή ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης.

Και πουθενά στο Παρίσι δεν ήταν η δυσωδία πιο σιχαμερή...

απ' ότι στην ψαραγορά της πόλης.

Ορίστε. Θα φέρω άλλο ένα καφάσι.

Ήταν εδώ λοιπόν, στο πιο άθλιο σημείο του βασιλείου...

όπου γεννήθηκε ο Ζαν Μπατίστ Γκρενουί...

στις 17 Ιουλίου του 1738.

Ήταν το πέμπτο παιδί της μητέρας του.

Τα είχε γεννήσει όλα εδώ, κάτω από τον πάγκο με τα ψάρια.

Κι όλα τους γεννήθηκαν νεκρά ή ετοιμοθάνατα.

Είσαι καλά;

Και μέχρι το βράδυ όλο αυτό το χάλι είχε πεταχτεί ...

με τα εντόσθια των ψαριών στο ποτάμι.

Το ίδιο θα γινόταν και σήμερα...

τότε όμως...

ο Ζαν Μπατίστ επέλεξε διαφορετικά.

Τι θόρυβος είναι αυτός;

Είναι... ένα μωρό.

Τι συμβαίνει εδώ;

-Ένα νεογέννητο. -Πού είναι η μάνα του;

Εδώ ήταν πριν από λίγο.

Προσπάθησε να σκοτώσει το παιδί της. Πήγε να σκοτώσει το μωρό!

Εκεί! Εκεί είναι!

-Σταμάτα! Μην κουνηθείς! -Φόνισσα!

Κι έτσι, ο πρώτος ήχος που βγήκε απ' τα χείλη του Γκρενουί...

έστειλε τη μητέρα του στην κρεμάλα.

Και τον Ζαν Μπατίστ, με επίσημη διαταγή...

στο ορφανοτροφείο της Μαντάμ Γκαγιάρ.

-Πόσα έχουμε σήμερα; -Τέσσερα, ή μάλλον τρία και μισό.

-Ετοιμοθάνατο, ως συνήθως. -Πάρε τα λεφτά και υπόγραψε!

-Κάνε χώρο! -Πού;

Κουνήσου!

Είναι πεθαμένο;

-Δεν το θέλω στο κρεβάτι μου. -Ας το πετάξουμε έξω τότε.

-Κι αν ουρλιάξει; -Ένα μωρό είναι μόνο.

Πιο δυνατά! Σπρώξε!

Τι κάνετε εκεί;

Για τη Μαντάμ Γκαγιάρ...

ο Γκρενουί ήταν μια πηγή εισοδήματος σαν όλες τις άλλες.

Τα παιδιά όμως, κατάλαβαν αμέσως πως είχε κάτι το διαφορετικό.

Στα πέντε του χρόνια ο Ζαν Μπατίστ δεν μπορούσε ακόμα να μιλήσει.

Είχε όμως γεννηθεί με ένα ταλέντο που τον έκανε μοναδικό.

Δεν ήταν ότι τα άλλα παιδιά τον μισούσαν...

απλά τα εκνεύριζε.

Σταδιακά, κατάλαβε πως η εξαιρετική του όσφρηση...

ήταν ένα χάρισμα που είχε δοθεί σ' αυτόν...

και μόνο σ' αυτόν.

Όταν ο Ζαν Μπατίστ έμαθε τελικά να μιλάει...

ανακάλυψε πως η γλώσσα της καθημερινότητας...

ήταν ανεπαρκής για τις οσφρητικές εμπειρίες που αποκτούσε.

Ξύλο.

Ζεστό ξύλο.

Γρασίδι... Υγρό γρασίδι.

Πέτρες... Ζεστές πέτρες.

Νερό... Κρύο νερό.

Βάτραχος.

Υγρές πέτρες.

Μεγάλες υγρές βατραχόπετρες.

Κάτι...

κάτι, κάτι.

Στα δεκατρία του, η Μαντάμ Γκαγιάρ δεν είχε πια χώρο γι' αυτόν...

κι έτσι αποφάσισε να τον πουλήσει.

Έλα!

Δέκα φράγκα.

Από την πρώτη επαφή με την απο- φορά που τύλιγε αυτόν τον άντρα...

Εφτά, δεν αξίζει τόσα πολλά.

ο Γκρενουί κατάλαβε πως η ζωή του στο βυρσοδεψείο του Γκριμάλ...

θα άξιζε ακριβώς τόσο...

όσο η δουλειά που θα πραγματοποιούσε.

Δυστυχώς για τη Μαντάμ Γκαγιάρ...

η συναλλαγή είχε μικρή διάρκεια.

Το προσδόκιμο ζωής στο βυρσο- δεψείο ήταν μόλις πέντε χρόνια.

Αλλά ο Ζαν Μπατίστ αποδείχτηκε ανθεκτικός σα βακτήριο.

Προσαρμόστηκε στη νέα του ζωή...

κι έγινε υπόδειγμα υπακοής και επιμέλειας.

Δούλευε 15 και 16 ώρες τη μέρα, καλοκαίρι και χειμώνα.

Σταδιακά, αντιλήφθηκε έναν κόσμο πέρα από το βυρσοδεψείο...

όπου τον περίμενε μια ουτοπία ανεξερεύνητων οσμών.

Γκρενουί.

Έλα μαζί μας. Θα σε πάρω στην πόλη για μια παράδοση.

Ο Ζαν Μπατίστ Γκρενουί είχε θριαμβεύσει. Ήταν ζωντανός.

Κι επιτέλους, βρισκόταν στο στοιχείο του.

Δεν ήταν επιλεκτικός.

Δε διαφοροποιούσε τις μυρωδιές που γενικώς θεωρούνται...

όμορφες από τις άσχημες.

Όχι ακόμα τουλάχιστον.

Ήταν πολύ απληστος.

Ο στόχος του ήταν να αποκτήσει...

όλες τις μυρωδιές που είχε να προσφέρει ο κόσμος.

Ο μοναδικός του όρος ήταν να είναι καινούριες.

Χιλιάδες οσμών σχημάτισαν έναν αόρατο χυλό...

τον οποίο διαχώρισε ως τα πιο μικρά και απόμακρα σημεία.

Γκρενουί!

Έλα!

Τσακίσου εδώ πέρα!

-Πώς λέγεται; -"Έρως και Ψυχή", κυρία μου.

Η μικρή μου δημιουργία.

-Να το δοκιμάσω; -Αν μου επιτρέπετε, δεσποινίς.

Παραδεισένιο...

Κύριε Πελισιέ, είστε πραγματικά καλλιτέχνης.

Τι θέλεις;

Θες ν' αγοράσεις λίγα;

Μια πεντάρα τα δύο.

Άρπα τες που έφυγες έτσι!

Θα σε σκοτώσω!

Τη νύχτα εκείνη, δεν μπορούσε να κοιμηθεί.

Η μεθυστική δύναμη του αρώματος της κοπέλας του ξεκαθάρισε ξαφνικά...

γιατί ζούσε τη ζωή του τόσο επίμονα, τόσο άγρια.

Το νόημα και ο σκοπός...

της μίζερης ύπαρξής του είχαν ανώτερο πεπρωμένο.

Θα μάθαινε πώς να διατηρεί το άρωμα...

ώστε να μη χάσει ποτέ ξανά τέτοια θεία ομορφιά.

Υπήρχαν καμιά ντουζίνα αρωματοποιοί τότε στο Παρίσι.

Ένας απ' αυτούς, ο φημισμένος Ιταλός αρωματοποιός Τζουζέπε Μπαλντίνι...

είχε στήσει το μαγαζί του στο κέντρο της γέφυρας...

Ποντ-o-Σανζ όταν έφτασε στο Παρίσι τριάντα χρόνια πριν.

Σίγουρα την εποχή της νιότης του...

δημιούργησε μερικά σπουδαία αρώματα, στα οποία όφειλε την περιουσία του.

Τώρα όμως ο Μπαλντίνι είχε χάσει την τέχνη του και ήταν ξεπερασμένος...

και περνούσε τις μέρες του περιμέ- νοντας πελάτες που δεν έρχονταν πια.

-Σενιέ! Ήρθες! -Κύριε Μπαλντίνι.

Βάλε τη φενάκη σου.

Βάλ' την!

Θα φύγετε;

Θα αποσυρθώ στο γραφείο μου για λίγες ώρες...

και δε θέλω να μ' ενοχλήσουν για οποιοδήποτε λόγο.

Θα φτιάξετε καινούριο άρωμα κύριε Μπαλντίνι;

Σωστά. Για τον κόμη Βεραμόν.

Ζήτησε κάτι σαν...

Νομίζω πως το είπε "Έρως και Ψυχή";

Αυτού του αγύρτη στην οδό Σεν-Αντρέ-Ντεζ-Αρ.

-Του Πελισιέ. -Του Πελισιέ, αυτουνού.

"Έρως και Ψυχή".

-Το γνωρίζεις; -Βέβαια.

Το μυρίζεις παντού αυτές τις μέρες κύριε.

Σε κάθε γωνιά.

Μάλιστα, σας αγόρασα ένα δείγμα.

Σε περίπτωση που θα θέλατε να το εξετάσετε.

Τι στο καλό σε κάνει να πιστεύεις πως θέλω να το εξετάσω;

Έχετε δίκιο. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο.

Βασικά, είναι πολύ κοινό άρωμα.

Πιστεύω πως η εξέχουσα συγχορδία του περιέχει λάδι από κίτρο.

Αλήθεια; Και η κεντρική;

Άνθος πορτοκαλιάς πιστεύω.

Και μοσχολούλουδο στη βασική, αλλά δεν είμαι σίγουρος.

Δε μ' ενδιαφέρει τι ρίχνει ο ατζαμής ο Πελισιέ στα αρώματά του.

Φυσικά και όχι κύριε.

Και σκέφτομαι να δημιουργήσω κάτι για τον κόμη Βεραμόν...

που θα προκαλέσει πραγματικό σάλο.

Σίγουρα κύριε Μπαλντίνι.

Ανάλαβε το μαγαζί Σενιέ. Και μην αφήσεις κανέναν να με πλησιάσει.

Η έμπνευση απαιτεί γαλήνη και ηρεμία.

Βανέσα! Φέρε μου τα μαντήλια!

Ορίστε τα μαντήλια σας.

Ευχαριστώ, ευχαριστώ!

Χρειάζεστε κάτι άλλο;

Έμπνευση ίσως.

Έλα Τζουζέπε.

Είσαι ακόμα ο σπουδαίος αρωματοποιός Μπαλντίνι.

Υπέροχο... Εξαιρετικό...

Τα κατάφερε πάλι.

Λάδι από κίτρο, όντως.

Άνθος πορτοκαλιάς, σίγουρα.

Και μια υποψία γαρύφαλλο ίσως.

Όχι...

Μπορεί να είναι κανέλλα.