Hold Me Tight (Let's Hold Hands Tightly and Watch the Sunset / Son Kkok Japgo, Jineun Seokyangeul Baraboja / 손 꼭 잡고 지는 석양을 바라보자)

Patutkah ayah ikut awak?

Cakaplah sesuatu.

Awak tidak perlu dengar cakap doktor.

Mereka selalu cadangkan pembedahan dulu.

- Itu kerja mereka. - Ayah.

Ayah cuma geram.

Ayah ingat awak tidak mahu jalankan pembedahan. Apa dah jadi?

Jadi, kenapa ayah selalu bising tentang pembedahan ibu?

Ibu dibedah kerana ayah menyuruhnya...

walaupun ayah tahu ibu tidak ada peluang.

Ayah.

Itu tidak benar.

Ayah tidak pernah cakap.

Doktor beritahu dia...

supaya jangan jalankan pembedahan juga.

Tapi, ibu awak...

sangat degil.

Dia tidak mahu dengar cakap.

Pergilah. Awak patut pergi.

Panggil ayah kalau awak...

perlu jalani pembedahan.

Kenapa ayah tidak beritahu saya?

Saya hidup selama ini salahkan ayah.

Saya ingat ibu jalani pembedahan kerana ayah paksa ibu.

Maafkan saya, ayah.

Ayah.

Saya perlu jalani pembedahan itu.

Saya tidak peduli kalau saya mati.

Tapi, saya perlu selamatkan Saet Byul.

Macam mana kalau perkara yang sama berlaku pada dia nanti?

Kalau gagal, tidak mengapalah.

Tapi kalau berjaya,

Saet Byul boleh hidup aman.

Barah itu tidak akan menggaggu dia.

Tidak mengapa, ayah.

Betul, bukan?

Ibu awak...

cakap benda yang sama ketika dia ke hospital.

Dia perlu cari...

cara untuk selamatkan awak.

Itukah yang menyebabkan awak tidak gembira?

Awak tidak mahu bekerja di bahagian lakaran dengan Choi Joon?

Saya boleh faham.

Saya pun tidak suka.

Nam Hyun Joo benarkan awak untuk jaga maruah awak.

Walaupun keadaan agak sukar,

dia tidak mahu awak jadi materialistik.

Tapi, selepas berjumpa saya,

awak berubah menjadi lelaki yang berkompromi.

Bukan itu maksud saya.

Saya benci bila ada orang cuba untuk keluar dari perbualan seperti itu.

Da Hye.

Kim Do Young di dalam hati awak...

mungkin tidak sama seperti sekarang.

Awak datang untuk jumpa penyangak yang ada masalah dengan realiti,

betul?

Pada mulanya,

saya juga fikir begitu.

"Dia mesti datang untuk periksa..."

"betapa rosak dan retaknya..."

"hidup saya sekarang."

Saya boleh saja jadi Kim Do Young yang lama.

Orang lain mungkin tidak panggil saya bijak lagi,

tapi saya boleh jadi Kim Do Young yang ada pendirian.

Kalau saya tidak boleh jaga maruah saya,

macam mana saya...

mahu habiskan seumur hidup dengan awak?

Da Hye.

Saya akan berjanji pada awak.

Kalau lakaran Choi Joon dapat markah yang lebih baik sekali lagi,

saya akan...

berundur.

Awak tidak perlu buat alasan untuk diri sendiri.

Kalau awak mahu pulang pada Hyun Joo,

awak boleh pergi bila-bila masa saja.

Bukan itu maksud saya.

Saya cuma mahu cari diri saya yang dulu.

Kim Do Young...

yang awak pernah cintakan.

Baiklah.

Terima kasih kerana memahami.

Awak mahu tidur di pejabat sekali lagi?

Mungkin.

Boleh awak makan malam di rumah esok?

Esok?

Baiklah.

Janji, ya?

Hei.

Bangun.

- Baiklah. - Bangun.

Lihat sini.

Ini ialah konsep kita.

Saya merancang untuk tambahkan unsur klasik dalam lakaran Joon.

Kami hampir siapkan...

lakaran dalaman seperti yang awak minta.

Seperti yang awak cakap di sidang akhbar,

kita akan campurkan selera moden dengan keanggunan klasik...

Apa yang terjadi?

Saya tidak tahu.

Bila saya cuba fikirkannya, ini tidak betul.

Saya minta maaf atas semua kerja yang awak telah buat.

Kita perlu mulakan semula.

Kita tidak ada masa.

Saya akan adakan masa. Jangan risau.

Pergi keluar untuk makan pagi,

pergi ke sauna untuk mandi dan pergi tidur.

- Macam mana kami boleh tidur? - Bila akan siap?

- Diamlah. - Kita perlu mula semula?

Kenapa dengan awak?

Kenapa awak pilih jalan yang susah kalau ada jalan senang?

Beritahulah. Apa yang awak mahu kami buat?

Suara hati saya tidak benarkannya.

Awak berdua melakarnya bersama-sama.

- Itu hanyalah pemanis mulut. - Tuan.

"Lakarannya ada garisan dan sudut yang sangat moden."

"Saya memutuskan untuk terlibat dan ubahnya."

"Kami percaya ia akan melahirkan raksasa yang unik."

Awak cakap sekali lagi.

Boleh saya cakap benda yang jujur pada awak?

Silakan.

Hari-hari bijak awak sudah tamat.

Orang seperti Choi Joon yang akan dapat semua tarikan.

Sebab itulah...

Teruskan. Jangan pedulikan saya.

Cakaplah apa awak mahu.

- Saya masih hormati awak. - Awak tidak perlu berlembut.

Paling kurang, awak waras.

Hee Joon.

Saya tidak terdesak untuk hidupkan semula tahun-tahun emas saya.

Saya cuma mahu cari warna saya sendiri.

Saya mahu keluarkan apa yang ada dalam kepala saya...

dan ungkapkannya.

Lakaran sebenar Kim Do Young.

Adakah saya berbunyi tidak waras pada awak?

Biar saya lihat.

Apa?

Saya tahu awak ada di sini sepanjang malam.

Tunjukkan sebelum saya ubah fikiran.

Nampak? Saya sudah agak.

Apa dia? Apa pula sekarang?

Jangan beritahu saya yang itu lakaran baru.

Kita tidak ada masa untuk ketawa dan bergembira.

Mulai hari ini, tidak boleh mandi, bercukur, berus gigi,

ketawa dan menangis.

Ada masa satu minggu untuk siapkan pelan lantai, keratan rentas,

dan aras.

Kita perlu buat yang terbaik untuk ini. Faham?

- Okey? - Okey!

Ini ialah gaya Kim Do Young.

Boleh saya tangguhkan...

tarikh akhir untuk lakaran kedua untuk lebih kurang 15 hari?

Kumpulan Choi Joon sudah hantar draf mereka.

- Betulkah? - Awak tidak dapat teruskan?

Connie cakap awak yakin sepanjang masa.

Buatlah apa yang awak mahu.

Orang Korea cakap, ada perjanjian dibuat di katil.

Apa awak berdua perlu buat ialah tipu,

bisik, dan buat beberapa perubahan.

Bunga apakah itu?

Pesanan Doktor Jang.

Jururawat di tingkat ini...

sangat cemburukan awak.

Awak tahu tidak bila pembedahan saya?

Pembedahan apa?

Awak sudah buat banyak ujian.

Bukankah awak cakap awak tidak mahu dibedah?

Saya ada cakap begitu?

Panggil saya kalau awak perlukan apa-apa.

Hyun Joo bertanya samada kita ada apa-apa pembedahan untuk dia.

Bukankah awak patut beritahu dia sekarang?

Dengan cara itu, dia boleh persiapkan diri.

Hei, awak ada masa tidak?

Siapa peduli tentang masa? Ini kecemasan.

Awak nampak tidak fail yang saya hantar?

Ya.

Maksud saya. Dia tidak dirawat.

Tiada kemoterapi ataupun radiasi.

Ada yang membesar, tapi banyak yang mengecil.

Awak tidak rasa begitu?

Apa? Hei!

Barah tidak mengecil tanpa sebab!

Aduh, Hong Seob. Tanya Doktor Harrison.

Jangan sombong. Tanya dia cepat!

Pergi salin pakaian sekarang. Kita mahu keluar makan.

Bukankah awak patut tanya apa yang saya mahu makan?

Awak tidak suka pho?

Saya tidak suka mi.

Mereka jual benda lain juga.

Pilih satu.

Mahu pergi ke kedai lain?

Saya makan saja.

Kita boleh pergi kalau awak mahu.

Macam mana saya boleh buat begitu kalau awak nampak sangat marah?

Kenapa awak jadi begini?

Awak tolak pembedahan itu.

Tidak bolehkah awak tanya saya sekarang...

bila pembedahan awak akan dijalankan.

Awak akan bedah...