Chasing Happiness

Voordat we hier weer mee gaan beginnen...

...denk ik dat we veel zouden kunnen bespreken...

...over hoe het in de oude Jonas-jaren ging.

En hoe wij drieën ons voelden over hoe we dachten dat het hoorde.

En de angst dat alles kon verdwijnen...

...op elk moment.

Om dit goed te doen...

...moet iedereen op zijn gemak zijn...

...en erop focussen dat we vooral broers zijn.

Dat was goed. - Hoi.

Hoe gaat het?

En ook niet alles te rooskleurig maken.

Er een eerlijk gesprek over hebben.

Sommige dingen gaan gewoon niet.

Zoals?

Dat weet ik nog niet.

Er eerlijk over praten, in plaats van tijdens de repetities zeggen:

'Zo doen we het.'

Ja, maar wat bedoel je? Ik begrijp het niet.

Een setlist opstellen...

Je bedoelt dat ik dat doe. - Ja.

Ja, dat vraag ik je. - Oké, sorry.

Ik ben een beetje moe. Ik doe m'n best. - Je bent bang om confronterend te zijn.

Dat is oké, maar... - Nee, helemaal niet.

Dat is het niet. Helemaal niet.

Begin.

Vecht.

SYDNEY, AUSTRALIË JUNI, 2018

Iemand vroeg me laatst...

...of ik openstaande zaken met iets of iemand in mijn leven had...

...en als je het kon afronden, wat dat zou zijn, en...

Hallo. - Hoe gaat het?

Hoe is het?

Hou van je. - Ik ook van jou.

Ik heb je gemist. - Welkom in Australië.

Ik heb koffie en een mimosa nodig, dan ben ik klaar.

Oké. Dan regelen we dat.

Het is bijna zes jaar geleden dat we samen tijd doorbrachten...

...met z'n drieën...

...als broers.

Hebben ze je uit Amerika gekregen? Da's knap.

Dat is zeker knap.

Fijn je te zien.

Je bent echt verbaasd. - Wat een verrassing.

Ja. - Ik ben verbaasd.

Ik ben meteen na het optreden vertrokken.

Om verder te kunnen, moesten we ons verleden opnieuw bekijken.

Welkom in Oz, Kev.

Hier draait Australië om.

Cool. - Welkom.

Blij hier te zijn. - Proost.

Bevalt het je hier, Joe?

Lijkt me wel, denk ik.

Ik ben erg blij dat ik dit mijn tweede thuis mag noemen.

Ik vraag me vaak af hoe het gebeurd is. - Wat?

Alles. Ons.

Weet je hoeveel mensen...

...die hetzelfde hebben meegemaakt als wij...

...elkaar niet meer kunnen uitstaan?

Ik bedoel... Het was nooit de bedoeling...

...dat we Jersey uitkwamen. - Nee.

Begrijp je me?

Welkom bij de Jonas-familie...

Klaar?

Welkom bij de Jonas-familie. Dit is ons leven.

Daar zijn we.

Al vanaf het begin waren mijn broers en ik altijd erg close.

Kom op, pap. Er is een baby.

We deden graag alles samen.

Worstelen...

...sporten in de tuin.

Iedere vakantie.

Vaak hingen we gewoon rond in de buurt.

Ik groeide niet op met veel familie in de buurt.

Er waren vrienden van mijn ouders...

...muzikanten, zangers, mensen die ze kenden.

Maar behalve dat...

...was het vooral ons.

We hadden een hele hechte familie. En we werden elkaars beste vrienden.

Houd die noot vast.

Het was een beetje als de familie Von Trapp.

Wat doe je? Ga weg.

Er was gewoon altijd muziek.

Je speelt echt op die gitaar. Waar heb je dat geleerd?

Bij ons mocht er aan tafel gezongen worden.

Je werd er zelfs toe aangemoedigd.

Dit is het podium van mijn kleinzoon.

Een zeer getalenteerde jongeman. Hij heeft een piano.

Hij heeft een gitaar. Kijk die gitaar dan.

En waar is hij?

Nick was drie jaar en hij loopt door de hal.

...kom op het podium, Nicholas.

En hij zong een ietwat valse noot.

VADER

En hij deed...

En hij ging terug, deed het opnieuw.

Begon te lopen...

En hij lachte.

Liep verder.

Ik zei tegen mijn vrouw: 'Zag je dat?'

We gingen meteen naar zijn kamer...

...pakten alle kinderliedjes en gooiden ze weg.

We zetten er Stevie Wonders Definitive Collection in.

Ik weet nog dat ik met mijn moeder bij een kapsalon in New Jersey was.

Ik was ongeveer zes.

Wat rondhangen en zingen.

De vrouw naast mijn moeder zei tegen haar:

'Mijn zoon speelt nu op Broadway in Les Mis.

Dat zou jouw zoon ook kunnen.'

Nick keek me aan en zei: 'Mam, ik ga op Broadway spelen.'

MOEDER

Hij vertelde ons welke shows hij zou gaan doen.

Ik had zoiets van: wie is dit kind?

Toen ik auditie deed voor A Christmas Carol...

...en begon te werken...

NONSENS!

...voelde het voor eerst alsof ik ergens thuishoorde.

Hij was de eerste die het probeerde...

...en had het zelfvertrouwen dat hij gewoon kon gaan zingen...

...voor een publiek. Het was natuurlijk voor hem.

Ik hield ervan bij kinderen te zijn die zoals ik van zingen en dansen hielden.

En de volwassenen waren ook zo aardig en zo anders dan anderen.

Ik denk dat ik wat jaloers was...

...ietwat afgunstig.

En er was altijd broederlijke concurrentie.

Dat was normaal.

Of het ging om wie de meeste salto's op de trampoline kon...

...of wie het hoogst of laagst kon zingen.

Dus om Nick op het podium te zien, met al die aandacht...

...ik weet nog dat ik zei: 'Ik denk dat ik ook auditie wil doen.'

Joseph. Wat doe je?

Hij werd opeens grappig, de hele tijd.

Wat? Wacht. Wacht even.

Joe was een lolbroek.

Gast. Cool. Ja. O, mijn hemel.

Ik wilde acteur worden, komiek worden. Ik deed ook stand-upcomedy in de kelder.

Hier is Joseph Jonas.

Ik herinner met nog een nep-talkshow.

Hij wilde meedoen aan All That, de tv-show op Nickelodeon.

De eerste show waar ik in zat was Oliver, een off-Broadway productie.

Daar bloeide ik op als zanger en artiest.

En op het podium hoorde ik alle reacties.

Dat voelde goed. Ik wist dat ik daar thuishoorde.

Actie.

'Zesenzeventig Trombones.'

Als kind deed ik vaak vreemde buitenschoolse activiteiten.

Zoals gymnastiek, polsstokhoogspringen, goochelen.

Goeie.

Dat zijn niet erg populaire dingen die jongens cool zouden vinden.

Bovendien hadden we helemaal geen geld.

Mijn kleren waren maar wat.

Ik werd een doelwit.

Kinderen kunnen wreed zijn.

Ze noemen me een homo, een nicht, een sukkel.

Dat raakte me. Als ik uit school kwam, huilde ik uit bij mijn ouders.

Maar ik vond het vooral zwaar...

...dat ik voelde dat ik nergens bij hoorde.

Ook al hield ik van dingen...

...ik voelde me nooit echt met iemand verbonden.

Maar ik vond mijn eigen pad.

Stop de E-Brain-cd erin, kies dan uit acht verschillende menu's.

Kevin ging reclames doen.

Ik werd meteen veel geboekt.

Het was een dwaas seizoen...

...waarin hun talent allerlei kansen creëerde.

We hadden Joe en Nick in Broadway-shows en Kevin deed reclames.

We woonden 45 minuten van New York City.

Mijn moeder had net Frankie gekregen en bracht me bijna iedere dag naar de stad.

Urenlang in de auto.

Zeven dagen per week.

Dat was heel veel.

Zeker met een pasgeboren baby.

Soms nam mijn vader het over.

Op weg naar huis, zei hij: 'Probeer eens wat te schrijven.'

We schreven liedjes op weg naar huis, na de Broadway-shows.

Uiteindelijk gingen we aan de piano zitten en schreven echt een lied.

als ik verdwaald ben

en de weg niet kan vinden

ben jij daar - Wacht even.

Nick en mijn vader schrijven 'Joy to the world - A Christmas Prayer'.

En zetten het op cd.

En die cd belandt bij David Massey.

Ja, van Sony.

Ik ontmoette Nicholas Jonas voor het eerst...

VOORMALIG DIRECTEUR - SONY

...toen hij tien jaar was.

Hij was een geweldig zanger. Hij had een natuurlijk charisma.

Zijn stem was toen al onvergetelijk.

Je zag toen hij tien was al dat hij het had.

Ik heb hem toen meteen aangenomen.

Kevin en ik waren wel wat overrompeld.

We probeerden zelf wat te schrijven.

Joe, Nick en ik zaten in onze kleine kamer.

We speelden voor de lol samen gitaar.

We speelden maar wat, zo van...

We schreven een liedje, 'Please Be Mine'.

Dat lied schreef zichzelf, in tien minuten of zo.

Op dat moment keken we elkaar aan en dachten: dit kan weleens wat worden.

Ik heb me maar zelden zo zeker gevoeld.

Toen kwam Nick, of ik zijn broers wilde ontmoeten.