Greenland 2: Migration

Het is niet makkelijk om verder te gaan na sommige dingen.

Ik snap niet hoe iemand dat kan.

Zeker niet na dit.

75 procent van de wereld, misschien meer.

Dat weten we nog niet.

Weg.

Vijf jaar na de inslag was Clarke nog niet klaar met ons.

Fragmenten in een baan om de aarde bombardeerden ons zonder waarschuwing.

We probeerden te herbouwen, maar de wereld was er niet klaar voor.

We werden weer naar binnen gedwongen.

De straling trof overal anders.

De meeste plekken brandden uit. Andere bleven vreemd genoeg groen.

Het leven vond een manier om de neerslag te overleven.

Onze bunker houdt stand.

Wij doen ons best.

Ondergronds leven is niet makkelijk.

Maar we genieten wanneer het kan.

Samen.

Microfoontest. Eén, twee, één, twee.

Helder en duidelijk, John.

Weet je wat ik vanmorgen dacht?

Vertel.

Een stevig ontbijt.

Lijkt me heerlijk. Ik geef m'n linkerarm voor een goede kop koffie.

Peckman's Diner had de beste, tegenover Piedmont Park.

Daar waren zomerconcerten. Blauwe lucht, gras, mensen.

En bier. - Dat klinkt als een paradijs.

Dat was het.

Verdomme, er is weer een scheur open.

Meer lava? - Ja, en ze worden groter.

We hebben een paar reddingsboten.

En nog een spookschip. Een destroyer.

Mooi. Denk je iets te vinden? - Altijd. Ik begin met de boten.

Succes.

Ik ga richting de destroyer.

Er komt slecht weer aan, maar je hebt nog wat tijd.

Ik ga sneller.

Jackpot.

Ik ga de brug op.

Ik heb iets anders gevonden. - Wat is het, John?

De bemanning.

Verdomme.

Hoe mooi...

John?

John, hoor je me?

Het onweer komt recht op je af. Ga nu terug.

Ik ben onderweg. Ik verlaat het schip.

Hoeveel tijd heb ik? - Geen.

Kom op...

Ik lig ervoor, maar het haalt me in.

Shit, het gaat snel.

John, waar ben je? - Ik ren zo hard ik kan.

Open de oosttunnel.

Open de deur.

Open de deur.

De storm is te dichtbij. We moeten sluiten.

Ik haal het wel.

Sluiten.

Schiet op. - John, ben je binnen?

THULE LUCHTMACHTBASIS, GROENLAND

Boekarest, Roemenië: de stad is verwoest door aardbevingen. We zitten vast.

India: het zoute water stijgt snel.

FEMA plande voor twee jaar. We rekken het al vijf jaar.

Draaien we op de laatste reserves? - Ja, het wordt krap.

Over een jaar planten we hopelijk weer.

We meten vier procent minder straling in de afgelopen drie maanden.

We weten niet wanneer het veilig is. - Maar wordt het beter?

Vooral op zee. - De wind blaast de straling wel weg.

Nee, zo werkt dat niet.

Langdurige blootstelling is dodelijk, zelf bij zulke lage doses.

We moeten de noodplannen bespreken. - Oké.

Canada en het grootste deel van de VS zijn weg. IJsland is weg.

West-Europa? Hebben zij niet minder stormen?

Maar is de lucht veilig? - Veiliger dan hier.

Zei je niet net dat je daar langzaam sterft?

Heb ik geen gelijk, dr. Amina? Is het daar niet net zo?

Wat is het laatste nieuws over de krater?

Collega's op andere bases delen mijn theorie. Ik heb berekeningen gedaan.

We kunnen het niet verklaren, maar de vorm van de kraterranden...

lijken radioactieve stormen te blokkeren.

Met de diepte erbij ontstaat er een veilige zone zonder vervuilde lucht.

Maar zelfs als dat klopt, ligt het in Zuid-Frankrijk. Hoe komen we daar?

Er zijn meldingen van gevechten, opstanden en burgeroorlog.

Europa is ontwricht.

Laten we realistisch blijven.

Meld defecte luchtfilters. - Rantsoeneer zorgvuldig.

Sommigen noemen dit het nieuwe normaal.

Maar het is nu vijf jaar geleden.

Dus het is niet nieuw en zeker niet normaal.

Er zijn niet voor niets meer therapeuten dan chirurgen geselecteerd.

Mensen dragen enorm trauma. - Waarom doet iedereen alsof er niks is?

Doe jij dat? - Alsof?

Soms. - Misschien moet je daarmee stoppen.

Kun je een goede therapeut aanraden? - De mijne is prima.

Dus...

Hoe gaat het met Allison en Nathan?

Ze redden zich. Denk ik. Hoop ik.

Openheid is belangrijk.

Ze zijn open tegen mij. - Ik bedoelde andersom.

Dat gebeurt de laatste tijd steeds vaker.

De continentale platen bewegen weer. Dat veroorzaakt veel activiteit hier.

De bunker overleefde Clarke en kan ook aardbevingen aan.

Er is nog iets dat we moeten bespreken. De noodsignalen van buiten.

We kunnen geen vijftig mensen extra eten geven. Zelfs geen vijf.

Dat weet ik, maar ze wonen in grotten en schachten.

We weten niets over ziektes of mogelijke straling.

Oké, dus laten we ze gewoon sterven.

We zeggen dat we nu geen mogelijkheid hebben om te helpen.

Oké? - Nee, we stemmen, zoals met alles.

Ik stel voor een reddingsteam te sturen.

Dat steun ik.

Generaal... - Het is besloten.

We sturen het rupsvoertuig morgen op pad.

Als we naar de noordelijke sterrenhemel kijken, welk sterrenbeeld is dat?

De Tweelingen? - Nee, niet Tweelingen.

Nathan?

Dat is Cassiopeia. Je herkent het aan de W-vorm.

Waarom moeten we over de sterren leren?

Dat hadden we misschien eerder moeten doen.

Clarke was toch een komeet. - Dat is hij nog steeds.

Maar hij is al ingeslagen.

Het grootste stuk wel. Maar de kleinere die dat niet deden...

bleven in ons zwaartekrachtsveld hangen en vormden een zogeheten "spookring".

Lars, wat is dit voor rotzooi? - Dit is klassieke rock-'n-roll.

Als je klassiek rock bedoelt, zit je fout.

Geef mij de Stones of de Allman Brothers.

Michael McDonald is klassieke rock.

Billy Ocean is ook best gaaf.

Zet die klep nu maar open.

Kom op...

We draaien weer. - Mooi.

Nu kunnen we weer water drinken.

Mam...

Ik kan het uitleggen. - Ik wil het niet horen.

Je hoort pap 's nachts hoesten, toch? - Ja.

Naar binnen.

Ik haat deze plek.

Kom eens hier. Ik weet het.

Het is oké.

Wat? Ken je die? - Natuurlijk.

Heb ik iets gemist? - Hij heeft dit nummer nog nooit gehoord.

Echt niet? - Nee, maar ik vind het mooi.

Kom, laten we dansen. - Op een nummer dat ik niet ken?

Het is een beetje laat, maar...

Fijne, verlate Valentijn.

Waar heb je dat gevonden? - In de destroyer.

En nog veel meer. Nu kan ik mijn radio maken.

En de ontziltingspomp?

Generaal Sharpe zei dat de waterstanden laag zijn.

Sorry.

Ik vind het prachtig. Dank je.

Dank je.

Hoe was je dag, jongeman? - Wel goed.

Wil je nog iets vertellen?

De bewakers vonden hem buiten. - Helemaal buiten?

Dat meen je niet. Hoe lang was je daar? - Een paar minuten.

Had je een masker op? - Ja, en er was geen storm.

Het is veel te gevaarlijk daar. Wat dacht je wel niet?

Je vertelde over straling en assen. Ik snap het echt.

Ik weet dat het klote is om hier te wonen.

Probeer jij maar eens vijftien te zijn. - Je luistert niet.

Wacht... - Mag ik opstaan?

Hij probeert zichzelf te vinden. En hij is gevoelig.

Nee, hij gedraagt zich als een idioot. - Net als jij?

Jij gaat ook naar buiten.

Ja. - Hij lijkt op zijn vader.

Kom. - Nee, Allison.

Je weigert toch geen dame een dans?

Dank je, Lars. Kom nou. - Oké dan.

Zorg je goed voor jezelf? - Ja. Ja.

Rover One keert terug met volle lading. Zijn we klaar voor de migranten?

Open de westtunnel en zet het ontsmettingsteam klaar.

Kom op...

Goedemorgen, kameraad.

Ik dacht om vandaag te beginnen met de aanzuigpomp, Larsy.

De rest doen we na de lunch.

Verdomme.

...nog een rit. - Begrepen. Afwachten.

Ze vragen toestemming voor nog een rit. Ze hebben velen achtergelaten.

Nog een rit?

Geen denken aan. - Laten we niet overhaast beslissen.

We hadden het over beperkte middelen. Waar moeten ze slapen? In jouw bed?

Als dat levens redt, ja.

...komt dichterbij... - We verstaan jullie slecht. Herhaal.

We hebben weinig tijd...

Rover One, herhaal.

Lars?

Gaat het? - Ja.

Allison? Allison.

Gaat het?

Zo.

Gaat het? Ik help je overeind.

Nathan... - We moeten hier weg.

Heb je hem gezien? - Nee.

Nathan? - Pap.

Ik krijg geen lucht. - We moeten hier weg.

Pak de tassen met eten en kleren.

Nathan, adem met me mee.

Help je moeder met pakken. Ik haal maskers.

Pak je spullen en je insuline.