The Occupant (Hogar)

‪(NETFLIX ขอเสนอ)

‪(ชีวิตที่คุณคู่ควร ‪เครื่องใช้ไฟฟ้า ฟริจิสมาร์ท)

‪โอ้โฮ

‪"ชีวิตที่คุณคู่ควร"

‪คลาสสิกจริงๆ

‪ขอบคุณครับ

‪ความทรงจำพรั่งพรู... ฉันนึกภาพ ‪ตัวเองนั่งกินแซนด์วิชเนยถั่วหน้าทีวีเลย

‪มาจากปีไหนคะ 1994 เหรอ

‪- ปีเก้าแปด ‪- อ้อ

‪โห! ตอนนั้นผม... อายุเท่าไหร่นะ

‪สิบห้า ถูกไหม คุณล่ะ

‪สิบสอง

‪เราแก่กันแล้วเนอะ นาตาเลีย

‪"ชีวิตที่คุณคู่ควร"

‪- คิดเองเลยเหรอ ‪- ผมคนเดียวเลย

‪ลูกค้าไม่ได้ชอบหรอก

‪เราเลยต้องดันมัน เราพยายามให้มันได้ลองฉาย

‪เพราะตอนนั้นไม่มีใครทำแบบนี้

‪ใช่เลย มันเหมาะมากสำหรับยุคนั้น

‪แล้วตอนนี้ล่ะ

‪อืม...

‪ตอนนี้ก็ด้วย... แน่นอนอยู่แล้ว

‪ของบางอย่างก็ไม่มีวันตาย

‪มีผลงานล่าสุดอะไรบ้างคะ

‪เอ่อ... ก็ ผมมี...

‪- โฆษณาเครือข่ายเตเลโฟนิก้า ‪- โมบิสตาร์

‪ไม่ใช่ เตเลโฟนิก้า ผมยังมี...

‪โฆษณาช่วงเทศกาลของโกโดร์นิว จากปีที่แล้ว

‪(เหนือระดับ ‪ความสุข 2018)

‪ไม่

‪อันนี้ไม่คลิก

‪ไม่เหรอ มันไปได้สวยเลยนะ

‪งานนี้คุณทำให้ทิลสัน

‪ใช่

‪ถูกต้อง เป็นชิ้นสุดท้ายก่อน...

‪คือผมอยู่ที่นั่นมานาน ‪เลยอยากเปลี่ยนบรรยากาศ...

‪ไม่รู้สิ ผมอยากลองทำกับเจ้าเล็กๆ บ้าง

‪ก็ไม่เล็กขนาดนั้น

‪ไม่ คือ...

‪ไม่... ไม่เล็กเลย

‪หมายถึงเจ้าที่ใหม่กว่า ‪และเปิดใจยอมเสี่ยงมากกว่า

‪นั่นแหละที่ผมหาอยู่

‪แล้วคุณออกจากทิลสัน...

‪หนึ่งปีมาแล้วครับ

‪เอาอย่างนี้...

‪ฆาเบียร์... ผลงานของคุณน่าประทับใจ

‪ฉันพูดได้เลยว่าคุณเป็นตำนาน

‪ตัวจริงเสียงจริง

‪และ...

‪ตำแหน่งงานที่ว่างนี้...

‪มันต่ำกว่าระดับของคุณ

‪- ไม่จำเป็นนี่ครับ ‪- ค่ะ

‪มันเป็นงานระดับพื้นๆ... สำหรับคนที่เพิ่งเริ่ม

‪ใช่ แต่เราทุกคนต่างก็ต้องเริ่มใหม่ ‪ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

‪ฉันไม่เข้าใจค่ะ

‪ผมไม่ได้อยู่สูงไป ผมจะสู้งาน ‪ไปพร้อมๆ กับพวกเด็กๆ หรือใคร...

‪ฟังนะ ฆาเบียร์ คุณบอกว่า...

‪คุณอยากทำงานที่ใหม่ๆ ที่ยอมเสี่ยง

‪แต่... ผมไม่เห็นความเสี่ยงในนี้เลย

‪ผมมองเห็น...

‪ขวดแชมเปญ

‪สวมหมวกซานต้า

‪เสียใจด้วยนะครับ

‪ฉันจะเดินไปส่งค่ะ

‪ช่วยประทับตราบัตรจอดรถให้ผมหน่อย

‪ได้เลยครับ

‪- ของลูกค้าเจ้าไหนครับ ‪- อะไรนะ

‪- คุณทำงานให้ลูกค้าคนไหน ‪- ไม่ ไม่มีลูกค้า

‪ผมมาสัมภาษณ์งาน

‪ต้องขอโทษด้วยครับ เราประทับตรา ‪บัตรจอดรถให้ลูกค้าเท่านั้น

‪โอเค แต่พวกเขาเรียกผมเข้ามา

‪ผมก็จอดรถข้างล่าง แล้ว... ‪ไม่เห็นมีใครบอกผมสักคน

‪ครับ...

‪พวกเขาควรจะบอกคุณ

‪มันเป็นนโยบายบริษัทครับ ขอโทษด้วย

‪ยกเว้นให้หน่อยไม่ได้เหรอ

‪คือผมต้องใส่รหัสน่ะครับ

‪รหัสของลูกค้าแต่ละคน ซึ่งต้องมีการลงทะเบียน

‪- ผมขอโทษด้วย ‪- เออ คุณพูดไปแล้ว

‪อะไรนะครับ

‪คุณพูด "ผมขอโทษ" สามรอบแล้ว

‪ช่วยประทับตราบัตรจอดให้จบๆ ไปได้ไหม

‪ขอโทษด้วยครับ

‪อีเกอร์

‪มีปัญหาอะไรเหรอ

‪คุณผู้ชายคนนี้ขอให้ผมประทับตราบัตรจอดรถ

‪แต่ผมบอกเขาว่าต้องใช้รหัสลูกค้าครับ

‪จัดการไปซะ

‪ใส่รหัสฉัน

‪ขอบคุณครับ

‪คิดอะไรอยู่คะ

‪เอาน่า บอกมาเถอะค่ะ มีอะไร

‪เรื่องการสัมภาษณ์วันนี้น่ะ

‪- เหรอคะ เป็นไงบ้าง ‪- ก็ดี

‪อืม ดี ไปได้สวยเลย

‪ผมรู้สึกในแง่บวก

‪ผลจะออกในอีกสองสามอาทิตย์

‪ฆาเบียร์...

‪- ถามฉันสิคะ ‪- อะไร

‪- ว่าฉันคิดอะไรอยู่ ‪- มาร์กา...

‪เถอะน่า

‪"คุณคิดอะไรอยู่"

‪- เอล การ์เมล ‪- ไม่เอาน่า

‪เรามีที่อยู่ แล้วก็ให้คนเอเชียเช่า ‪แบบแทบไม่มีกำไรเลย

‪ไม่มีทาง

‪เราจะอยู่อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน

‪ค่าเช่าที่นี่ทำเรากระเป๋าแห้งทุกเดือน

‪มันคือบ้านของเรา

‪มันก็แค่กำแพงสี่ด้าน ฆาเบียร์

‪แค่นั้น

‪ขายรถซะยังดีกว่า

‪นั่นก็จำเป็น

‪บ้าแล้ว มาร์กา แล้วผมจะไป ‪สัมภาษณ์งานยังไง ปั่นจักรยานเหรอ

‪ก็ใช้รถเฟียต

‪ไม่ก็รถไฟใต้ดิน บอกพวกเขา ‪ว่ารถคุณอยู่ที่อู่ซ่อมก็ได้

‪อะไรคะ

‪อะไร คุณอยากให้ผมโกหกเหรอ

‪- ฆาเบียร์... ‪- อะไรล่ะ

‪ลูกเราไม่รู้หรอก

‪ไง

‪คุยกับแม่แล้วใช่ไหม

‪ลูกไม่มีอะไรต้องห่วงเลย โอเคไหม

‪เราแค่ย้ายชั่วคราว

‪ครับ แม่... แม่บอกผมแล้ว

‪แค่สองสามเดือน จนกว่าอะไรๆ จะลงตัว

‪เรื่องโรงเรียนก็ไม่ต้องห่วง

‪เพราะเราจ่ายค่าเทอมของทั้งปีไปแล้ว

‪ฉะนั้นลูกยังเรียนที่เดิมได้

‪ไม่ต้องหรอกครับ

‪ไม่ต้องอะไร

‪ถ้าผมต้องย้ายโรงเรียน ‪ผมก็ควรเข้าโรงเรียนรัฐบาลแถวนั้น

‪ก็ได้ พ่อก็แค่บอกว่าเราจ่ายไปแล้ว

‪จะอยู่ที่เดิมทำไม ทุกวันนี้ ‪เพื่อนก็หัวเราะเยาะผมอยู่แล้ว

‪พวกเขาจะว่ายังไงถ้ารู้ว่าผมอยู่เอล การ์เมล

‪หัวเราะเยาะเหรอ

‪เรื่องอะไรกัน

‪พ่อคิดว่าอะไรล่ะ

‪ไม่รู้สิ ดานี่ บอกพ่อมาสิ

‪พ่อ...

‪- พวกเขาจะหัวเราะใส่ลูกไปทำไม ‪- พ่อไม่เห็นเหรอ

‪พ่อไม่เห็นอะไรเลย ดานี่

‪แหงล่ะ

‪เดี๋ยวผมไปเรียนสาย

‪อาราเซลี

‪ฝนกำลังตกหนัก คุณอยาก...

‪ให้ขับไปส่งที่สถานีรถไฟใต้ดินไหม

‪คือว่า...

‪ขอบคุณนะคะ

‪อาราเซลี

‪ผมอยากบอกคุณว่า...

‪คือภรรยาผมคงบอกคุณแล้ว ว่าเราจะย้าย

‪ค่ะ คุณนายบอกแล้ว

‪แล้วเงินเราก็ร่อยหรอ แทบไม่พอจริงๆ

‪ไม่นะคะ คุณมุญโญซ

‪ขอโทษด้วยนะ อาราเซลี

‪ขอร้อง อย่าทำแบบนี้กับฉันเลยค่ะ

‪อีกสองสามเดือน ‪ถ้าอะไรๆ มันดีขึ้น ก็อาจจะ...

‪แล้วดานี่ล่ะคะ

‪ฉันรักเด็กคนนั้นจริงๆ...

‪ดานี่ไม่เป็นไรหรอก

‪- ตอนนี้ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร... ‪- ฉันใจสลาย

‪เราเองก็รู้สึกแย่เหมือนกัน

‪อาราเซลี ไม่เอาน่า

‪ขอโทษค่ะ

‪ยกโทษให้ฉันด้วย

‪ที่ผมตั้งใจจะพูดคือ...

‪คะ

‪กุญแจ

‪คุณช่วยคืนกุญแจอะพาร์ตเมนต์ให้ผมได้ไหม

‪อาราเซลี!

‪มีกล่องแก้วน้ำอีกใบ วางไว้ทางโน้นก็ได้ค่ะ

‪เอาลงลิฟต์ก็ช่วยระวังด้วยนะ

‪(ฝันให้ไกลกว่าเดิม)

‪ฆาเบียร์ มุญโญซ

‪- สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ ผู้จัดการอยู่ที่ไหน ‪- ด้านหลังค่ะ

‪ขอบคุณค่ะ

‪ฆาเบียร์ มุญโญซ

‪สวัสดีค่ะ ฆาเบียร์ มุญโญซ ใช่ไหมคะ

‪เชิญมากับฉันทางนี้ค่ะ

‪มองดูบั้นท้ายตัวเองบาน กับผมที่กลายเป็นสีขาว

‪คุณจะเปลี่ยนสิ่งต่างๆ ด้วยวิธีนั้นไหม

‪ไม่!

‪หรือคุณจะลุกขึ้น คุมชีวิตตัวเองให้อยู่หมัด

‪บีบเค้นใช้มันให้คุ้มค่า คุณจะสร้าง ‪ความเปลี่ยนแปลงด้วยวิธีนั้นไหม

‪ใช่!

‪คุณต้องหยุดขอโทษขอโพย หยุดขออนุญาต

‪ฆาเบียร์

‪ครับ

‪และนั่นคือตอนที่ผมบอกว่า ‪"ฆาซินโต ผมไม่ใช่เซลส์แมน"

‪ไม่ ไม่ใช่

‪ผมเป็นนักฝัน

‪เพราะการโฆษณาเป็นเรื่องของความฝัน ‪และการแสดงให้คนเห็น...

‪เราอย่าหลอกตัวเองเลย ‪ความฝันไม่ได้เป็นเรื่องใหม่ขนาดนั้น

‪เราต้องแสดงให้คนเห็น ‪ว่าชีวิตมันมีอะไรมากกว่านั้น ถูกไหม

‪มากกว่าอะไรที่พวกเขาสามารถจะมีได้

‪ฟังดีๆ ลูกัส ปริญญาโทเขาไม่มีสอนนะ

‪ผมจดเลยเนี่ย

‪เอาละ ทีนี้... ผมเอาแฟ้มผลงานมาด้วย

‪ไม่ ไม่จำเป็น

‪ผมไม่ต้องดูแฟ้มคุณหรอก ‪ฆาเบียร์ ใครๆ ก็รู้จักผลงานคุณ