The Day Diego Returned to the Azteca

ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΤΗΣ FIFA ΤΟΥ 1986, Ο ΝΤΙΕΓΚΟ ΑΡΜΑΝΤΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ

ΕΠΑΙΞΕ ΤΡΕΙΣ ΑΞΕΧΑΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΑΖΤΕΚΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 14 ΧΡΟΝΙΑ, ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ.

ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΠΛΑΝΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΣΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ

ΑΦΟΥ ΕΙΧΕ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΔΟΞΑ ΚΙ ΕΪΧΕ ΓΙΝΕΙ ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ.

Θα έλεγα ότι είναι υπέροχο να επιστρέφω στο στάδιο Αζτέκα

λόγω των αναμνήσεων που έχω.

Αλλά σημαίνει ακόμα πιο πολλά για μένα σήμερα

γιατί μπορώ να πω

"Εδώ είμαστε, παιδιά…"

"Τα καταφέραμε".

Όλα είναι σχεδόν έτοιμα για τη σέντρα.

Η προσμονή είναι απίστευτη, μ' ένα στάδιο κατάμεστο.

Θυμάσαι, Ντιέγκο;

Πώς να ξεχάσω, αδερφέ;

Είναι μοναδικό συναίσθημα.

Αυτό το στάδιο

θα έλεγα ότι είναι ο καθεδρικός…

της ποδοσφαιρικής μου καριέρας.

Γιατί εδώ σήκωσα το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Εδώ έβαλα το καλύτερο γκολ μου.

Δεν το έχω ξαναπεί ποτέ έτσι…

Να βρίσκομαι στο γήπεδο.

Έτσι μας ενώνει το άθλημα του ποδοσφαίρου.

Για μένα, το στάδιο Αζτέκα είναι τα πάντα.

Είναι το Κολοσσαίο της γειτονιάς μας.

Το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο εδώ

ανήκε στον Πελέ, ο οποίος έγινε πρωταθλητής.

Το δεύτερο ανήκε στον Μαραντόνα.

Ο τελικός του 1986 έγινε εδώ, η Αργεντινή.

Το Χέρι του Θεού.

Πάντα ακούς κόσμο να μιλάει για το στάδιο Αζτέκα.

Είναι ξεχωριστό να έρχεσαι εδώ, έστω και για μια φωτογραφία.

Το Αζτέκα είναι…

Είναι μέρος της κληρονομιάς μας ως Μεξικανών.

Είναι το σπίτι μας.

Είμαι μέσα στο στάδιο της Πόλη του Μεξικού για πρώτη φορά

μετά τη μεγάλη του ανακαίνιση.

Και τώρα θα φιλοξενήσει την έναρξη του 23ου Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Σήμερα, αυτό το παλιό στάδιο επιστρέφει

-μ' αυτό το άρωμα, αυτήν τη νοσταλγία. -Τέλεια.

Πάνω από 80.000 άτομα.

Αυτό είναι το στάδιο Αζτέκα.

Το στάδιο Αζτέκα.

Η πρώτη εικόνα που μου έρχεται είναι όταν ακόμα χτιζόταν.

Περνούσες από εκεί και σκεφτόσουν "Γίνεται ένα τεράστιο στάδιο".

Πιστεύω ότι το Αζτέκα είναι ένας καθεδρικός του ποδοσφαίρου.

Δεν υπήρχε τίποτα εκεί πριν.

Μόνο πέτρες.

Ο Εμίλιο Ασκάραγα Μίλμο είχε αγοράσει την Κλαμπ Αμέρικα.

Και ήθελε ένα μεγαλειώδες στάδιο.

Ένα μεγαλειώδες σπίτι.

Κάτι σημαντικό.

Ο σύλλογος που είχε αποκτήσει θα έπαιζε εκεί.

Το Μεξικό έχτισε το στάδιο Αζτέκα, επειδή νίκησε την Αργεντινή

στην ανάληψη διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FiFA του 1970.

Και ας μην ξεχνάμε ότι το 1968,

το Μεξικό φιλοξένησε επίσης τους 19ους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Αν δείτε φωτογραφίες του Αζτέκα υπό κατασκευή,

δεν υπήρχαν σπίτια, ούτε κτίρια.

Μόνο ράντσα και παλιά κτήματα.

Ήταν ένα εξαιρετικό επίτευγμα μηχανικής,

έπρεπε να ανατινάξουν τεράστιες ποσότητες βράχων.

Ήταν συμπαγής πέτρα,

ένα πολύ δύσκολο μέρος για να χτιστεί.

Και η ανασκαφή ήταν απίστευτα βαθιά…

Όλα αυτά για να δημιουργηθεί ένα στάδιο εκεί όπου δεν υπήρχε τίποτα πριν.

Σήμερα, βρίσκεται στη μέση μιας πυκνοκατοικημένης αστικής περιοχής.

Αυτό μαρτυρά το όραμα του Εμίλιο Ασκάραγα Μίλμο

όταν επέλεξε αυτό το μέρος για το Αζτέκα.

Μέχρι σήμερα, παραμένει ένα μνημείο.

Περισσότερο από στάδιο, είναι ένα μνημείο.

Οι Βραζιλιάνοι το κέρδισαν

μ' ένα στιλ παιχνιδιού

που ο καθένας θα ευχόταν

να ήταν εδώ για να το δει.

Απόλυτα θεσπέσιο.

Η πρώτη εικόνα όταν το σκεφτώ, είναι το Μεξικό του '70,

ο Πελέ παγκόσμιος πρωταθλητής.

Η τελευταία πράξη της καριέρας του Πελέ στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Ήταν σαν ένα μεγαλοπρεπές ποδοσφαιρικό θέατρο.

Σαν μια όμορφη καρτ ποστάλ.

Αυτό ήταν το Αζτέκα.

Μια όμορφη καρτ ποστάλ χάρη στη Βραζιλία.

Μετά ήρθε ο Ντιέγκο και το 1986.

Είναι η επόμενη εικόνα.

Φυσικά, αδύνατον να ξεχαστεί.

Η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό όταν αναφέρεται αυτό το στάδιο…

είναι αυτό το γκολ.

Μοναδικό. Ανεπανάληπτο.

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα λουζόταν στο φως του ήλιου,

και έτρεχε σαν να μην είχε αντιπάλους μπροστά του.

Σαν να ήταν ο ίδιος μια ακτίνα φωτός και να έτρεχε στο Αζτέκα,

κάνοντας το πιο εντυπωσιακό παιχνίδι που έχω δει στη ζωή μου,

και πιστεύω κάθε λάτρης του ποδοσφαίρου.

Στον τελικό εναντίον της Γερμανίας,

ο Ντιέγκο Μαραντόνα ανέβηκε στους ώμους κάποιου.

Όπως ο Πελέ είχε μεταφερθεί το 1970 από τους οπαδούς που εισέβαλαν στο γήπεδο.

Μόνο δύο φορές έχει κουβαληθεί έτσι παίκτης.

Ο ένας ήταν ο Πελέ. Ο άλλος ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Είναι κάτι που παραμένει εκεί. Άθικτο. Άψογο.

Τατουάζ. Μέρος της ιστορίας μας.

Για τους Αργεντίνους και ειδικά για μένα.

Υπάρχει συγκεκριμένο άκουσμα…

Παγκόσμιος Πρωταθλητής.

Όταν λες "Αζτέκα" λες σχεδόν τα πάντα.

Λες "Αζτέκα"

κι υπάρχει ολόκληρος πολιτισμός πίσω.

Το Αζτέκα εκπροσωπεί πολλά άλλα πράγματα.

Αλλά πάνω απ' όλα, το Αζτέκα είναι το στάδιο.

Για τι θα ζούσαμε αν δεν είχαμε χαρά;

Όχι… Κοίτα…

Ήμουν στη Γερμανία.

Η γυναίκα μου με πήρε στις 5:30 το πρωί

και είπε "Μπαμπά, η Μπόκα κέρδισε 3-0".

Είπα "Το όνειρό μου πραγματικότητα".

Γιατί το ζήτησα του Θεού.

Και είναι το καλύτερο συναίσθημα στον κόσμο.

Το να νικήσουμε τη Ρίβερ είναι…

Είναι σαν να σε ξυπνάει η κόρη σου μ' ένα φιλί.

Ο Μαραντόνα και η Μπόκα ήταν γραφτό να συναντηθούν.

Όπως ήταν γραφτό να βρεθούν ο Μαραντόνα και η Νάπολι.

Όταν μιλάω για τον Ντιέγκο,

θέλω να επικεντρώνομαι στις καταβολές του,

οι οποίες έχουν τις ρίζες τους στη Βίλα Φιορίτο και την Αρχεντίνος Τζούνιορς.

Αλλά όταν μιλάω για την κουλτούρα του ποδοσφαίρου της Αργεντινής,

είναι αδύνατον να μη συνδέσω τον Μαραντόνα και την Μπόκα.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΝΕΩΝ

Μαραντόνα.

Μαραντόνα.

Γκολ!

Αργεντινή!

Μαραντόνα.

Μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 1979,

λέγεται ότι οι στρατιωτικοί αξιωματικοί που ήταν κοντά στη Ρίβερ Πλέιτ

θέλαν τον Μαραντόνα στη Ρίβερ.

Και ήμασταν στο αεροδρόμιο.

Εδώ είναι ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα

με το τρόπαιο που κέρδισαν στην Ιαπωνία.

Η εικόνα που ήθελαν να προβάλουν

ήταν η Αργεντινή να διατηρεί τα μεγάλα αστέρια της.

Ο Μαραντόνα θεωρούνταν ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο

και προοριζόταν ως ο διάδοχος του Πελέ.

Έτσι, σ' αυτήν την υποτιθέμενη σχέση μεταξύ στρατιωτικής ηγεσίας

και Ρίβερ Πλέιτ, η πρόθεση ήταν ο Μαραντόνα να καταλήξει εκεί.

Όταν προέκυψε το θέμα της μεταβίβασης,

είχαν ήδη γίνει αρκετές προσπάθειες

να φανταστούν τον Ντιέγκο με τη φανέλα της Ρίβερ.

Λίγοι το ξέρουν, αλλά το περιοδικό Ρίβερ, π.χ.

είχε ήδη δημοσιεύσει ένα τεύχος.

Μια εικόνα του Ντιέγκο φτιαγμένη στο χέρι

με μια λευκή μπλούζα και την κόκκινη λωρίδα της Ρίβερ.

Η ιδέα κυκλοφορούσε ήδη.

Είμαστε έξω από τις πόρτες του Μετροπολιτάνο

και όλοι μιλάνε.

"Ο Ντιέγκο πάει στην Μπόκα". "Δεν πάει".

"Μένει στην Αρχεντίνος Τζούνιορς".

"Η Μπαρτσελόνα τον θέλει".

Ρεπορτάζ και τηλεοράσεις σε όλο τον κόσμο μιλούν για σένα.

Κοίτα…

Έχω ήδη συμφωνήσει απ' την πλευρά μου.

Αν καταλήξουν σε συμφωνία,

ο Μαραντόνα θα φοράει τη φανέλα της Μπόκα την Κυριακή.

Αξίζει δέκα εκατομμύρια δολάρια

Τον λένε Μαραντόνα

Και οι οπαδοί της Ρίβερ

Του φιλούν το…

Και όταν έρχεσαι στο στάδιο, Ο δωδέκατος παίκτης τον ευχαριστεί

Ο μικρός Ντιέγκο αξίζει τα πάντα

Και όταν έρχεσαι στο στάδιο, Ο δωδέκατος παίκτης τον ευχαριστεί

Ο μικρός Ντιέγκο…

Πώς ήταν ο Ντιέγκο το 1981;

Ήταν ένα παιδί 21 ετών που είχε κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων.

Ήταν ήδη αστέρι και προσαρμόστηκε αμέσως σ' αυτό.

Παρόλο που ήταν διαφορετικός.

Και όλο αυτό το "Αξίζει δέκα εκατομμύρια δολάρια…"

"Τον λένε Μαραντόνα".

Αυτός δεν ήταν έτσι.

Ποτέ δεν τον ένοιαζε η χρηματική του αξία.

Η άφιξη του Μαραντόνα στην Μπόκα προκάλεσε μια έκρηξη.

Όλοι μιλούσαν γι' αυτό.

"Αξίζει δέκα εκατομμύρια. Τον λένε Μαραντόνα".

Ο Ντιέγκο φόρεσε τη φανέλα της Μπόκα λες και γεννήθηκε εκεί.

Οι προσδοκίες ήταν τεράστιες.

Η Μπόκα και ο Μαραντόνα μαζί, ταυτόχρονα.

Η πιο σημαντική μεταγραφή στην ιστορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου.

Σαν να ταίριαζε μόνο με τον Ντιέγκο.

Από δω ο πρωταγωνιστής, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

Η Μπόκα, που ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας,

δεν είχε δεκάρα.

Όπως κάθε σπουδαίος σύλλογος, χρειαζόταν να δηλώσει παρόν.

Και ποια σπουδαιότερη παρουσία από τον Ντιέγκο;

Την επόμενη βδομάδα, η Ρίβερ απάντησε

κάνοντας τη δική της μεγάλη κίνηση,

φέρνοντας τον Μάριο Κέμπες.

Ο ήρωας του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978 κατέφθασε με ελικόπτερο.

Το ελικόπτερο προσγειώθηκε στο στάδιο Μονιουμεντάλ.

Έκανα το ντεμπούτο μου το 1980.

Το κλαμπ ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση.

Επειδή ήμουν ένα παιδί που ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής, ήθελα μόνο να παίζω.