نخستین 200 خط.
(อิงจากเหตุการณ์จริงในช่วงปี 1990 ที่รัฐเตลังคานา แต่เป็นการนำมาเล่า)
(เหตุผลมีอยู่เสมอ แต่ไม่ใช่รูปแบบ ที่เหมาะสมเสมอไป - คาร์ล มากซ์)
(ปี 1973 ชนบทเตลังคานา รัฐอานธรประเทศ)
ไม่นะ
ไม่นะ
พี่
- เป็นอะไร - เราเข้ามาพัวพัน
- ระหว่างตำรวจกับกบฏนาซาล - ฮะ
ไม่นะ เราติดกับ
สุชาฐา
ทีนี้จะไปรพ.ยังไง
อดทนไว้ลูก
- พี่ ไม่เป็นไร อย่าตื่นตูมไป - พี่
ส่งกล่องยาฉุกเฉินมาเร็ว
เอานี่
อยู่นี่นะ ฉันจะไปดูคนบนรถ
- พี่ มันอันตราย - ไม่เป็นไร ดูแลเขา
พี่ อย่าไปเลย ฟังฉันเถอะ
เธอทำได้
ไม่เป็นไร
ไม่ต้องกลัว ฉันเป็นหมอ ขอพื้นที่หน่อย ฉันจะจัดการเอง
มันจะไม่เป็นไร
เข้มแข็งไว้
ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไร
เข้มแข็งไว้
เบ่งแรงอีกหน่อย
ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไง
ที่คุณช่วยลูกเมียผม
โปรดรับเกียรติขานชื่อลูกเรา
เวนเนลา
ลาลซาลาม
สงครามพรากชีวิตไปมาก
แต่สงครามหนึ่งให้กำเนิดฉัน
ฉันชื่อเวนเนลา
นี่คือเรื่องราวของฉัน
นี่ เร่งทำงานเข้า เจ้าของที่จะมาแล้ว
เวนเนลา
วางตุ๊กตาแล้วไปอ่านหนังสือ
อยากจะเลิกเรียนมาเลี้ยงแกะหรือไง
ต้องให้พูดอีกกี่ครั้ง เอาตุ๊กตามา
ไปอ่านหนังสือ
เวนเนลา ตายแล้วลูก
มัลลันนา ยาทันนา
ลูกฉันตกบ่อน้ำ
เด็กอะไรโดดลงน้ำเพื่อตุ๊กตา
ใครก็ได้ ช่วยเธอที เวนเนลา
เวนเนลา
ลูกแม่
- เกิดอะไรขึ้นสุชาฐา - เวนเนลา
- เกิดอะไรขึ้น - ตายแล้ว
เวนเนลา ลืมตา ดูสิแม่อยู่นี่แล้ว เวนเนลา ลืมตา
ลูกโดดลงบ่อไปเอาตุ๊กตา
- ลืมตามองแม่สิ - ลูกเอ๊ย
- ลืมตาเถอะ - ลูกเอ๊ย
- แม่ไม่ยอมให้ลูกเป็นอะไร - ตื่นเถอะ
- ลูกจะไม่เป็นไร - เวนเนลา ลืมตามองแม่
สุชาฐา ลองปลุกลูกดู
- ตื่นสิลูก - ลูก
- ทำไมเด็กดื้ออย่างนี้ - ตื่นเถอะลูก
ลูก
เอาไป เวนเนลา นี่ตุ๊กตาลูก
การบังคับของแม่ทำฉันดื้อ
และบทกวีของพ่อสอนบทเรียนชีวิตให้ฉัน
ปรารถนาผันเป็นปีก
ได้โผบินบนนภา
ปรารถนาผันเป็นปีก
ได้โผบินบนนภา
หากปณิธานแปรเป็นลมหายใจ
จักว่ายได้ในทุกกระแส
หากปณิธานแปรเป็นลมหายใจ
จักว่ายได้ในทุกกระแส
ปรารถนาจากก้นบึ้งของดวงจิต
จักปูทางสมประสงค์อยู่เป็นนิจ
ปรารถนาผันเป็นปีก
ได้โผบินบนนภา
ในชีวิตของทุกคนมีวันสำคัญอยู่สองวัน
หนึ่งคือวันที่เกิดมา
อีกหนึ่งคือที่รู้ว่าเกิดมาทำไม
ปรารถนาผันเป็นปีกได้โผบินบนนภา
เมื่อคืนพี่ฉัน เอาหนังสือกวีกลับมาบ้าน
ฉันพยายามอ่าน แต่ไม่เข้าใจเลย
เธอหลับในคาบเรียน
แต่กลับมาอยากอ่านหนังสือกวีน่ะเหรอ
ตามตรง นั่งเรียน ยังดีกว่ากวีในหนังสือนั่น
ทำไม มันไม่ใช่ภาษาเตลูกูเหรอ
- เตลูกู - แล้วติดอะไร
ทำไมมันเข้าใจยาก
กับเธอมันเข้าใจง่าย
เพราะตอนเด็ก พ่อเธออ่านกวีให้ฟังตลอดนี่
เอาน่า บอกมา มันเป็นไง
คำในหนังสือมันตลกไปหมด
- อือ - ไม่เคยอ่านคำอะไรยิ่งใหญ่แบบนี้
- อือ - ตอนฉันกำลังอ่านอยู่
พ่อเข้ามาเห็นแล้วโกรธใหญ่เลย
ลูกชายคนข้างบ้านอ่านหนังสือแบบนี้ แล้วไปเข้ากลุ่มนาซาล
- อือ - อือ
แค่นั้นแหละ พ่อโยนหนังสือทิ้งทันที
แล้วไปฟาดพี่ฉัน
พอแม่เข้าไปยุ่ง พ่อก็ฟาดแม่ด้วย
แย่เลย แม่หนีไปนอนร้องไห้
ตายจริง
หนังสือเล่มเดียวสร้างปัญหาขนาดนี้
จริง
เวนเนลา คิดว่าไง
อยากรู้ว่าในหนังสือนั่นมีอะไร
ใครจะรู้ แต่เมื่อเย็น มันทำพายุโหมหนักในบ้าน
- นี่ ไปกัน - ไปไหน
ฉันอยากอ่านหนังสือนั่นแล้ว
พี่ ตื่น
"การปราบปรามผู้อ่อนแอ จะสิ้นสุดลงเมื่อใด
กำแพงการแบ่งแยกจะทลายลงเมื่อใด
ชาวซามินดาร์มั่งคั่ง จากการเอาเปรียบผู้ที่ทำงานในทุ่งนา
การช่วงชิงจะสิ้นสุดลงเมื่อใด"
"การล่ามเท้าผู้หญิงเป็นการทารุณ
ความโหดร้ายจะสิ้นสุดลงเมื่อใด
อย่ามัวเป็นแกะในฝูงไปทั้งชีวิต
จะเข้าร่วม การต่อสู้ไม่มีสิ้นสุดเมื่อใด
ใครเป็นผู้น้อย ใครเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ใครคู่ควรเป็นกษัตริย์
คอมมิวนิสต์ จะก่อตั้งบนแผ่นดินนี้เมื่อใด"
ไม่รู้จัก "อรัญญา" เหรอ
เป็นนามปากกาของผบ.ราวนะแห่งนาซาล
ไม่รู้เลย
ไม่น่าเชื่อ จริงจังเหรอ
จริง พูดจริง
อ่านกวีเขา ทำให้ฉันเข้าสู่โลกต่างไปสิ้นเชิง
เห็นไหม ฉันรู้เธอเข้าใจ ถึงให้หนังสือไปอ่าน
นี่คือวิธีเขียนทรงพลังของราวนะ ตอนค้นพบครั้งแรกเราเสียสติไปเลย
ช่วยเอาหนังสือมาให้อีกได้ไหม
ได้สิ แต่ต้องเก็บเป็นความลับนะ
หนังสือพวกนี้ถูกสั่งห้าม
ตำรวจรู้เข้าเราได้เข้าตารางแน่
- อย่าบอกใครนะ - แน่นอน รับปาก
ฉันจะอ่านหลังคนอื่นหลับกันหมดแล้ว
เดี๋ยวเย็นส่งให้
"มันจะไม่มีวันเปลี่ยน
สถานะผู้เอาเปรียบและจี้ปล้น จะไม่มีวันเปลี่ยน
การต่อสู้เราคือเผชิญ
การโจมตีของศัตรูผู้เดือดดาล
ไปกัน ก้าวไปข้างหน้า
ให้แต่ละย่างก้าวดั่งฟ้าคำราม
ตอกย้ำความแกร่งในใจ
ไปกัน ก้าวไปข้างหน้า
จงระลึกถึงผู้พลีชีพที่ศรีกากุลัม
มาเรียกร้องคืนดินแดนที่ถูกขโมย จากประชาชนเพื่อประชาชน
ไปกัน ก้าวไปข้างหน้า
ดั่งล็อกประตูใส่เจ้าบ้าน ดั่งสุนัขเฝ้าปราการเจ้าของ
นานแค่ไหน อีกนานเท่าใด ชีวิตเราถึงจะเปลี่ยน
สู้เพื่อปกป้องเกียรติสตรี
สู้เพื่อยืนหยัด ความภาคภูมิในตนของจัณฑาล
สู้เพื่อเศษอาหารเอาใจผู้หิวโหย
การต่อสู้ของเกษตรกร
นานแค่ไหน อีกนานเท่าใด
เราจะนำพาความเท่าเทียม ในวรรณะและศาสนาสู่โลกใหม่ได้หรือไม่
- เอาเลย - เอาเลย
เพื่อนำรุ่งอรุณทั้งจักรวาล เราจะเสียสละชีวิตตนหรือไม่
- เอาเลย - เอาเลย
ไปกัน ก้าวไปข้างหน้า
ไม่เห็นจันทราโศกเศร้าหรือไร ไม่เห็นประกายความทุกข์ทนหรือไร
ดูเหล่าผู้พลีชีพที่หลั่งไหล
เป็นแรงบันดาลใจเพลงปฏิวัติ
ดอกมะลิสีแดงส่องสว่างทั่วนภา
เมฆแห่งใบไม้ผลิ กลายเป็นเสียงคำรามของป่า
การต่อสู้ครั้งสุดท้าย ชัยชนะแห่งการปฏิวัติ
ดูเถิด ธงสีแดง
ขับขานเพลงสดุดีมิอาจเปลี่ยนแปลง นั่น มองเห็นแสงสีแดง
เขาคือลูกชายภาคภูมิแห่งการปฏิวัติ
เขาคือลูกชายภาคภูมิแห่งการปฏิวัติ
เขาคือลูกชายภาคภูมิแห่งการปฏิวัติ"
ฉันปลาบปลื้มคุณ
กวีของคุณจุดไฟในวิญญาณฉัน
แต่ไม่รู้จะสัมผัส ความรู้สึกที่มีต่อคุณได้ยังไง
ฉันอยากเจอคุณเดี๋ยวนี้เลย
- พ่อ - ว่าไงลูก
ลุงกับครอบครัวมาถึงแล้ว แม่อยู่ไหน
- น่าจะอยู่ในครัว - แม่
จำเราได้ซะทีนะ
พี่ชาย
ผ่านมาสามปีแล้ว
ควรขอบคุณไหม ที่อย่างน้อยก็มางานโบนาลู
เลิกถากถางน่า พวกเขาอยู่นี่ ดีใจเถอะ
เรามารับเวนเนลาเป็นสะใภ้ และกระชับสัมพันธ์
- ก็ถ้าพวกคุณรักเราจริง - แม่ พอได้แล้ว
แค่ดีใจที่พวกเขามาไม่ได้หรือไง
แม่ไม่ได้ถากถางซะหน่อย
ไปช่วยพี่ล้างหน้าไป
ดูสิวพวกนั้นสิ
เคยไปยุ่งกับมันไหม
- ไม่ใช่อย่างนั้น - อ๋อ
อย่าไปเดินเตร่มากเหมือนเพื่อนเธอ มันจะทำลายผิว
เอาครีมทาหน้าไป
อย่าบอกใครล่ะ เดี๋ยวโดนแซว
ได้
- ตั้งใจเรียนดีใช่ไหม - ใช่สิ
เรียนให้เก่ง
และฉันจะรับรอง
ให้เธอเข้ารับราชการ
ชีวิตเราจะได้อยู่ตัว
โปรดช่วยหาคนเขียนหนังสือเล่มนี้ที
ฉันอยากเจอเขาจริงๆ
หากท่านทำให้เป็นจริง ฉันจะถวายของอย่างงาม
No comments yet. Be the first to leave one.