Gladiator

Г Л А Д И Ј А Т О Р - 2000 -

"На врвот на својата моќ, Римското царство беше огромно...

...простирајки се од африканските пустини до границите на северна Англија.

Повеќе од четвртина од населението во целиот свет живееше и умираше...

под владетелството на цезарите.

Преку зимата на 180-та г.н.е.

на 12-годишната кампања на императорот Марк Аврелиј...

...помеѓу варварските племиња во Германија и се ближеше крајот.

Само едно, единствено последно упориште стоеше пред победата на Рим...

и надежта за мир низ целата империја."

"Г е р м а н и ј а"

- Г-не. - Генерале.

Г-не.

Слаби и гладни.

- Сеуште ништо? - Никаков знак.

- Колку време како го нема? - Скоро два часа.

- Ќе тргнат ли во битка, г-не? - Наскоро ќе дознаеме.

Војнику, ти наредив да ги преместиш катапултите напред.

- Вон дометот се. - Дометот е добар.

- Опасност за коњаницата... - Прифатлива е. Се сложуваш?

Одговорот е негативен.

Мирно! Мирно!

Луѓето би требало да сфатат, кога се покорени.

Ти би разбрал ли, Квинте?

Дали би разбрал?

- Сила и чест. - Сила и чест.

Кога ќе дадам знак, смачкајте ги.

Наполни ги катапултите.

Пешадија, подготви се за напад.

- Стрелци, готови. - Стрелци!

- Стрела на тетивата! - Стрела на тетивата!

Fratres!

Максиме!

За три седмици ќе ја собирам реколтата.

Замислувај си каде сакаш да бидеш и тоа ќе ти се оствари.

Држете го редот. Држете се до мене.

Ако се затекнете сами...

јавајќи низ зелени полјани, со лице облеано со сончевата светлина...

немојте да се грижите.

Затоа што тоа значи, дека сте во Елисејските полиња и дека сте мртви.

Браќа...

тоа, што го правиме во текот на нашиот живот...

оддекнува во вечноста.

Влечи!

Влечи! Влечи!

Катапултите се во борбена готовност, г-не!

Стрелци, оган!

- Оган! - Оган!

Стрелци, оптегни!

Оптегни!

Оптегни!

Сега, луѓе, подготвени!

Не го растурај редот!

Оптегни! Пуштај!

Пуштај! Пуштај!

Наполни!

Не го растурај редот!

Оптегни! Пуштај!

Држете го редот!

Држете го редот!

Roma victor!

Roma victor!

Мислиш ли, дека тој навистина умира?

Тој умира повеќе од десет години.

Ако навистина не умираше не би не ни повикал.

Можеби само му недостасуваме.

А сенаторите? Не би ги повикал, ако...

Мир, Комоде!.

По две седмици патување ме боли глава од твоите непрекинати дрндања.

Тој веќе донел одлука.

Ќе ја објави.

Ќе ме избере мене.

Прво што ќе направам...

...кога...

...ќе му искажам чест со игри достојни за Негово Величество.

За сега прво што ќе направам е да влезам во топла када.

Ваше височество?

Изгледа, дека пристигнавме, г-не.

- Господару. - Каде е императорот?

На фронтот е, господару. Веќе деветнаесет дена.

Ранените се уште пристигаат.

Мојот Коњ.

Господару.

Бакнеж?

Повторно си ја докажа храброста, Максиме.

Да се надеваме, дека ќе биде за последен пат.

Нема веќе против кого да се бориме.

Секогаш ќе се најде некој, против кого ќе се бориме.

Какo да го наградам најдобриот Римски генерал?

Пуштете ме да си одам дома.

Ах. Дома.

Ти оддаваат чест, Цезаре.

За тебе е, Максиме. На тебе ти оддаваат чест.

Дали ја пропуштив? Дали ја пропуштив битката?

Ја пропушти војната.

Честитам Татко.

Ќе жртвувам сто бикови, во чест на твојата победата.

Задржете си ги биковете.

Оддај му пoчит на Максим. Тој ја доби битката.

- Генерале. - Ваше височество.

Рим те поздравува, а јас те прегрнувам како роден брат.

Премногу време помина, стар пријателу.

- Ваше Височество. - Заповедај, Татко.

Потпри се на мојата рака.

Мислам, дека е време да се заминам.

И тоа ми беше славата на Рим.

Величенствена битка.

- Генерале. - Уште ли си жив?

- Уште сум жив. - Очигледно Бог има чувство за хумор.

- Боговите очигледно те сакаат. - Валериј.

Назад во касарната, Генерале? Или кон Рим?

Кон дома. Кај жена ми, синот, жетвата.

Максим, земјоделецот. Уште ми е тешко тоа да си го замислам.

Знаеш ли Квинте, калта се чисти полесно от крвта.

- Ене го и него. - Ваше Височество.

Сенатор Гај, Сенатор Фалкон.

Биди претпазлив со Гај. Ќе ти истури медена напивка во увото...

и еден ден кога ќе се разбудиш само ќе повторуваш "Република","Република".

Но, зошто да не? Рим беше основан како република.

Да, а во републиката сенатот ја има власта.

Но, на Сенатор Гај тоа воопшто не му влијае.

Каков е вашиот став, Генерале? Император или сенат?

Предноста на воената служба е, што човек може...

...да го гледа непријателот право во очите, Сенаторе.

Па, со поддршка на војската, можеш политички до далеку да дотуркаш.

Те предупредив. А сега ќе те спасам. Сенатори.

Максим.

Ќе ми требаат добри луѓе како тебе..

Како можам да Ви помогнам, Ваше Височество?

Ти си човек, кој што знае како да командува.

Издаваш наредби, наредбите се извршуваат и битката е добиена.

Тие сенатори само се сплеткуваат, се караат, ласкаат и бладаат.

Максиме, пријателу, ние треба да го спасиме Рим од политичарите.

Можам ли да сметам на тебе, кога ќе дојде време за тоа?

Ваше Височество, кога татко Ви ќе ме ослободи од должност, планирам да се вратам дома.

Дома? Е, никој не го заслужил тоа повеќе од тебе.

Но, немој претерано да се опуштиш. Можам набргу да те повикам.

Лусила е тука. Знаеше ли?

Таа не те заборавила.

А сега ти си голем човек.

Ако се рoдеше како маж...

...каков цезар ќе станеше!

Татко.

Ќе беше силна.

Се прашувам, дали ќе беше праведна?

Ќе бев таква каква што ти ме воспитуваше.

Како беше патувањето?

Долго. Неудобно. Зошто воопшто дојдов тука?

Потребна ми е твоја помош. Околу брат ти.

Се разбира.

Тој те сака. Секогаш те сакал.

И...

...сега си му потребна повеќе од било кога.

Доста со таа политика.

Да претпоставиме, дека ти си ќерка која ме сака...

...а јас добар татко.

Пријатна илузија, нели?

Добро утро.

Ми требаат уште три коња.

Два! Три!

Четири!

Еден! Два!

Си ме барал, Цезаре?

- Цезаре? - Кажи ми повторно, Максиме.

Зошто сме тука?

За славата на империјата, господару.

А, да.

Да, се сетив.

Ја гледаш ли онаа карта, Максиме?

Тоа е светот, кој што јас го создадов.

25 години...

...освојувам, проливам крв, го ширам царството.

Откако станав Цезар, само четири сум поминал без војна.

Четири мирни години ... од 20.

И зошто?

Го донесов мечот. Ништо повеќе.

Цезаре, твојот живот...

Те молам. Те молам, не ми се обраќај така.

Дојди. Те молам.

Дојди, седни.

Ајде да поразговараме ние двајцата

едноставно, како мажи.

Максиме, зборувај.

Пет илјади војници ми се надвор, во смрзнатата кал.

Три илјади от нив се разкрвавени и ранети.

Две илјади никогаш нема да си тргнат одовде.

Не сакам да верувам, дека тие се бореа и умреа за ништо.

А во што веруваш?

Тие се бореа за тебе и за Рим.

А што е Рим?

Јас сум видел доста од останатиот свет.

Тој е брутален, жесток и мрачен. Рим е светлината.

И покрај тоа, ти никогаш не си бил таму.

Не си видел во што се претворил.

Јас умирам, Максиме.

Кога човек ќе си го види крајот

...тој сака да знае, дека животот му имал некаква смисла.

Како ќе ме спомнува светот во иднина?

Ќе ме знаат ли како философ?

Како воин?