Goodbye, Lara (さよならララ)

นายน่ะ

มักจะเป็นคนที่หาฉันจนเจอเสมอ

เพราะฉะนั้น

จากนี้ไปก็ขอให้นาย

ช่วยเป็นแสงที่คอยส่องสว่างให้กับฉันด้วยนะ

เมื่อช่วงประมาณหกโมงเย็นของวันนี้ ที่สะพานโอมิโอฮาชิ เมืองโอสึ จังหวัดชิกะ

- อะไรกันเนี่ย - ได้เกิดอุบัติเหตุ

- งั้นก็ใช้สะพานไม่ได้สิ - สะพานถล่มอย่างกะทันหัน

น่ากลัวจังนะ

งั้นเหรอ ได้เจอริซ่าแล้วสินะ

ท่านแม่มด ทำไมพี่สาวถึงมีขาได้ล่ะ

เพราะยายนั่นดื่มยาของข้าเข้าไปน่ะสิ

ทำไมกัน

เหตุผลน่ะ ใครจะไปรู้

ยายนั่นเป็นฝ่ายแย่งมันไปจากข้าเอง

น่ารำคาญชะมัด

ลาร่านี่มีพี่สาวด้วยเหรอ

ความรักระหว่างเงือกกับมนุษย์นั้น ฉันไม่ยอมรับหรอก

พี่คะ…

ตัวที่กำลังว่ายน้ำอย่างร่าเริง เหนือศีรษะของทุกท่านก็คือ ปลาอุกุย ค่ะ

(พิพิธภัณฑ์ทะเลสาบบิวะ ชิโอมิ ริซ่า)

ส่วนที่ว่ายอยู่ในระดับสายตาของทุกท่าน ได้แก่ ปลาคาร์ปและปลาฟูนะ ค่ะ

วันนี้ฉันจะพาทุกท่านมาทำความรู้จัก กับปลาในทะเลสาบบิวะกันค่ะ

สวยจังเลย

นั่นคือปลาเทราต์บิวะน่ะ

ปลาบิวะจากทะเลสาบบิวะเหรอ

ใช่แล้วจ้ะ เป็นปลาในทะเลสาบบิวะ

แต่สักวันหนึ่ง พวกมันก็จะกลับไป ยังแม่น้ำบ้านเกิดน่ะ

เขาเรียกว่าปลาอพยพน่ะ

รอบรู้จังนะ เก่งมากจ้ะ

เป็นไง

ไม่เจอเลยครับ

ถึงจะลองค้นจนทั่วทุกที่แล้ว ก็ไม่พบสถานที่พิเศษอะไรเลยครับ

งั้นเหรอ

ตั้งแต่แม่มดหายตัวไปก็ผ่านมา 100 ปีแล้ว

มีความเป็นไปได้สูงว่าเธออาจจะ ไม่ได้อยู่ที่ทะเลสาบบิวะแล้วล่ะครับ

แล้วอาการบาดเจ็บของนายเป็นยังไงบ้าง

ไม่เป็นอะไรครับ

เพียงแต่...

ลาร่า

เวลาของพวกเราน่ะ จะไม่เหลือแล้วนะ

แล้วก็นะ นั่นน่ะท่านพ่อมอบให้ฉันด้วยล่ะ

ฉันน่ะดีใจสุดๆ ไปเลย

ลาร่า เร็วเข้าๆ

เอ้า จับตัวได้แล้ว...

ตกใจหมดเลย ก็ปากมันใหญ่สุดๆ ไปเลยนี่นา

ตรงส่วนนั้นก็น่ารักดีใช่ไหมล่ะ

ริซ่าเนี่ยดูจะชอบเด็กคนนั้นเอามากๆ เลยนะ

ก็เห็นพี่อยู่ด้วยกันตลอดเลยนี่นา

นั่นสินะ น่าสนใจดีออก

เพราะเด็กคนนั้น ไม่ว่าอะไรก็หาเจอได้หมดเลยน่ะ

หาเจอได้หมดเหรอ

อื้อ

ทั้งปลาประหลาดใต้ทรายที่โผล่มาแค่ดวงตา

รวมทั้งถ้ำแสนวิเศษ ที่เต็มไปด้วยหินแร่หลากสีสัน

แม้แต่ที่ที่เราเล่นกันวันนี้ ก็เป็นที่ที่เด็กคนนั้นหาเจอเหมือนกันนะ

คงจะเป็นเพราะ "แสง" นั่น

แม้ว่าจะอยู่ในความมืดมิดขนาดไหน ก็คงจะหาโลกใบนี้เจอได้แน่ๆ

เห็นไหม โดนหาเจออีกแล้ว

เป็นเหมือนที่ริซ่าบอกเลยนะ

นี่

เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะ

ลาร่านี่แหละ คือผู้ที่เป็นเจ้าหญิงแสนพิเศษ

ทว่า...

ลาร่า กลับถูกเจ้าพวกมนุษย์อัปลักษณ์ หักหลังจนต้อง…

ไม่จริง…

เจ้าหญิงผู้มอบแสงให้แก่ปราสาทนี้ ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว

ปราสาทแห่งนี้คงจะพังทลายลงในไม่ช้า

พวกเราจำเป็นต้องละทิ้งปราสาท

และต้องออกตามหาที่พำนักแห่งใหม่

เรื่องมันก็เป็นอย่างนั้นแหละ

อะไรน่ะ

นั่นมัน...

แม่มดเกรซ

สบายดีกันไหมเจ้าพวกผู้น่าเวทนา ที่อาศัยอยู่ในปราสาทเอ๋ย

ข้าผู้นี้จะนำทางพวกเจ้าไปยังทะเลแห่งใหม่

แทนโรวันที่พึ่งพาไม่ได้เอง

ตามข้ามาสิ

ถ้ายังไม่อยากตายล่ะก็นะ

นี่เราจะไปที่ไหนกัน

ไปยังคฤหาสน์ที่ข้าสร้างขึ้นยังไงล่ะ

ทำไมเราต้องไปที่รังของแม่มดด้วย

ราชาของพวกเจ้ามาขอร้องข้าเองนะ

แต่ถ้าพวกเจ้ามีที่ปลอดภัยแห่งอื่น ก็เชิญตามสบายเลย

เฮ้

มันขยับแล้ว

ยังไม่ตายแฮะ

ของจริงงั้นเหรอ

น่าขนลุกชะมัด

อย่าเข้ามานะ

ไอ้นี่มัน...

ไม่ได้นะ นั่นมันของฉัน...

ปล่อยฉันนะ

ใครก็ได้ช่วย...

ขอบคุณที่รับชมเหล่านกจากต่างแดน กับเสียงร้องอันไพเราะของมัน

ขอเสียงปรบมือดังๆ อีกครั้งด้วยครับ

เอาละ ต่อไปขอเชิญพบกับ นางเงือกที่หาชมได้ยาก

จงอย่าหลงเสน่ห์ท่อนล่างที่ต้องคำสาป และดวงตาอันเย้ายวนของเธอ

โปรดระวัง ไม่เช่นนั้น คุณอาจถูกลากลงสู่ทะเลได้

ปล่อยฉันออกไปนะ ปล่อยฉัน

เอาฉันออกไปจากที่นี่นะ

ได้ยินไหม

สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน โปรดพิสูจน์ด้วยตาของท่าน

เชิญชมได้เลย นี่คือนางเงือก ตัวจริงเสียงจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

เอาละครับๆ ขอเสียงปรบมือดังๆ ให้หน่อยครับ

เชิญชมได้เลยครับ

ปล่อยฉันนะ

ฉันน่ะ… ไม่ชอบที่นี่เลย

มองไม่เห็นอะไรเลย

นายคือ...

ผมก็มีดีแค่การหาเท่านั้นแหละครับ

ขออภัยด้วยครับ ที่ไม่สามารถมาช่วยได้ในทันที

รูปร่างแบบนั้นมัน...

ผมดื่มยาของแม่มดเข้าไปน่ะครับ

ไม่จริง...

ขอแค่ท่านปลอดภัย แค่นั้นก็พอแล้วครับ

ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย

ท่านริซ่าน่ะ

เคยชมว่าผมน่ะเก่งเรื่องการหาสินะครับ

แต่ว่าคนที่ค้นพบคนอย่างผมเป็นคนแรกสุด

ก็คือท่านริซ่านะครับ

นั่นทำให้ผมดีใจมากเลยล่ะครับ

จากนี้นายจะทำยังไงต่อเหรอ

หน้าที่ของผมสิ้นสุดลงตรงนี้แล้วครับ

ส่วนท่านโปรดกลับไปหาทุกคนเถอะครับ

ท่านริซ่า

ไม่ได้นะครับ ท่านริซ่า

ทำไมกัน…

ตอนที่ฉันอยู่ท่ามกลางความมืดมิด นายเป็นคนที่หาฉันจนเจอ

เพราะฉะนั้นจากนี้ไป ฉันเองก็ขอให้นาย...

ช่วยเป็นแสงที่คอยส่องสว่างให้กับฉันด้วยนะ

ท่านริซ่า

ฉันไม่เป็นไรหรอก