Byzantium

Byzantium (2012) OCR 23.976 fps runtime 01:58:35

เรื่องของฉัน เป็นเรื่องที่บอกใครไม่ได้

ฉันเขียนถึงมันอยู่ตลอดเวลา

ทุกครั้งที่เรามีที่พักพิง

ฉันเขียนในสิ่งที่ไม่อาจพูดกับใครได้

ฉันเขียนความจริง

ฉันเขียนทุกอย่างเท่าที่รู้

และทิ้งแต่ละหน้าให้ปลิวไปกับสายลม

บางทีพวกนกอาจได้อ่าน

จบบริบูรณ์

นี่ของเธอหรือเปล่า

ฉันเห็นเศษกระดาษพวกนี้ ตกอยู่แถวนี้บ่อยๆ

คงมีใครสักคนทิ้งลงมาจากหน้าต่าง

ตอนแรก..เธอตั้งใจจะปลิดชีวิตทารกน้อย ทันทีที่ลืมตาดูโลก

แต่เมื่อเธอได้จ้องมองดูเด็กน้อย

เธอได้ยินเสียงหัวใจเต้นดัง

เธอก้มลงจุมพิตศีรษะชุ่มเลือดนั้น

และความรักก็เปลี่ยนเธอ

ก็แค่เศษขยะน่ะ อย่างที่คุณว่า

แต่มันมีเรื่องราวอยู่เในนั้น

มันรู้สึกได้นะ

เดินเล่นกันหน่อยไหม

เรื่องของฉันเริ่มต้นที่..คล าร่า

และสักวันหนึ่งก็จะจบลงที่เธอเช่นกัน

คลาร่า

ผู้เต็มไปด้วยความลับ

เป็นทั้งผู้ช่วยชีวิตฉัน

เป็นภาระ

เป็นแรงบันดาลใจ

- ฉิบหายแล้ว เวนดี้ - เดี๋ยวฉันโทรกลับไป

แก

ไอ้ระยำเอ๊ย เห็นไหม มันเกือบฆ่าฉันตาย

- นี่ก่อเรื่องอะไร - เล่นซะแขกจมูกเละเลย

- สมน้ำหน้ามัน - มานี่มา

เออร์นี่

พาหมอนี่ออกไปที

ดื่มชาสักหน่อยไหม

เข้ามาสิ

ชั้นทำงานที่นี่มา 14 คืนแล้วนะ จ่ายเงินมาซะที

ไม่มีสัญญาจ้างซะหน่อย จะให้จ่ายอะไร

ขอโทษครับ เคยแห็นผู้หญิงคนนี้ไหม

ไม่เคยหรอก เสียใจด้วยนะ

ไม่เคย

ไม่เคย

- นี่เธอจะทำอะไรน่ะ - ขอโทษทีนะที่รัก

- แต่พวกมันติดเงินชั้น - หยุดนะ เธอเอาเงินไปไม่ได้นะ

สวัสดี คลาร่า

ที่นี่มีแต่พวกแสบๆ ทั้งนั้น แต่นังนี่ตัวแม่เลย

เสียเดายนะ เซ็กซี่กระฉูดแบบนี้

หลีกไป

คลาร่า

คลาร่า

เวร บัดซบ

ไล่ล่าอย่างนี้ มันช่างน่าเบื่อหน่าย

เสียเวลาจริงๆ

นี่คิดจะเป็นกะหรี่ ขายตัวตลอดไปเลยหรือไง

บอกมาซะที

เธอก็รู้นี่ ว่าฉันมาตามหาใคร

เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน บอกมา

รูปฉันเองเมื่อสมัยก่อน

แล้วผู้หญิงคนนี้...

ความรักทำให้ฉันทำเพื่อเธอ

ฉันรักเธอมาตลอดชั่วชีวิต

ภรรยาคุณเหรอ

เธอแต่งงานกับจอห์น น้องชายฉัน

เธอมีความสุขมาก

และไม่เคยรู้ว่าฉันรู้สึกยังไง

เค้าเองก็ไม่รู้

ในชีวิตคนเราเมื่อถึงเวลาอันควร

ความลับก็จะต้องถูกเปิดเผย

เธอเองก็มีความลับ ใช่ไหม

ฉันเคยได้ยินเรื่องเล่า อยู่เรื่องหนึ่งตอนที่ฉันยังเด็ก

เกี่ยวกับพวกผีดิบ

ผู้กลับจากปรโลก

ยังไม่ตาย แต่ก็ไร้ชีวิต

พวกพระนักบวชชอบเล่าให้ฟัง

เพื่อให้เด็กๆ กลัว

หนูชื่อ เอเลนอร์ เว๊บบ์

เอเลนอร์ เว๊บบ์...

ฉันพร้อมแล้ว

คุณแน่ใจนะ

ฉันอยู่ที่นี่มานานเกินพอแล้ว

เชื่อเถอะ

ฉันรู้สึกถึงความสงบอันยิ่งใหญ่

ราวกับทุกสิ่งกำลังจะกลับ เข้าที่เข้าทางอีกครั้ง

เด็กคนนั้นเป็นความผิดพลาด

ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร

คิดจะหนีไปไหน

ฉันแค่จะล้างแผลให้ค่ะ

แผลนั่นมันเห็นชัดมาก

เธอมีเวลาแสนยาวนาน แต่กลับไม่เคยเรียนรู้อะไรเลย

เธอนี่มันสวะชั้นต่ำโดยแท้

หลับตาลงค่ะ

- คลาร่า - ออกไป

- นี่แม่พาคนมาที่นี่ได้ยังไง - เขาแข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้มาก

- ที่นี่เป็นบ้านของเรานะ - เอเลนอร์ เราต้องไปจากที่นี่

- หนูจะไม่ไปไหนอีกแล้ว - เราไม่มีทางเลือกนะ

- แล้ววันนึงลูกจะเข้าใจ - วันที่หนูแก่พอสินะ

ลูกไม่รู้อะไรเลย

ไม่เคยรู้เลยว่า แม่ทำอะไรเพื่อลูกบ้าง

- แล้วนี่..คือสิ่งที่แม่ทำเพื่อหนูเหรอ - เก็บของ

- หนูชอบที่นี่ - บอกให้ไปเก็บของ

- ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร - ไม่ใช่ใครทั้งนั้น

# หญิงสาวอาบน้ำลูกน้อยในคืนค่ำ #

# หนูน้อยต าดำๆ คนสุดท้อง #

แม่ช่างอวบอ้วน # แต่ใยหนูน้อยจึงผอมแห้ง #

# ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง # # ดูคล้ ายดั่งหนังหุ้มกระดูก #

# หญิงสาวหันไปหยิบสบู่บนชั้น #

- ขอบคุณ - ไม่เป็นไร โชคดีล่ะ สาวๆ

เราเคยมาที่นี่แล้ว

อย่าเพ้อเจ้อน่า มาเร็ว

แต่แม่จำไม่ได้เหรอ

ที่นี่ต้องดีสำหรับเราแน่ๆ แม่รู้สึกอย่างนั้น

- คราวที่แล้วแม่ก็พูดแบบนี้ - ว่าไงนะ

ที่โสโครกที่เราเพิ่งจากมาน่ะเหรอ

แม่ลืมไปหมดแล้วล่ะ

เป็นอะไรไป

แม่จะโยนอดีตทิ้งไปง่ายๆ เหมือนกับมันไม่เคยเกิดขึ้นไม่ได้นะ

แม่สนแต่ปัจจุบันเท่านั้น เข้าใจไหม

เด็กโง่เอ๊ย

ไปหาอะไรเล่นก่อนไป

แม่จะไปหาเงินใช้ซะหน่อย

ไปสิ

คลาร่าไม่เคยต้องโดดเดี่ยว

เธอหาเงินและเพื่อนใหม่ได้ทุกวัน

ทุกอย่างเข้ามาหาเธอโดยง่าย ราวกับโกหก

นั่นใครน่ะ

- รู้จักหรือเปล่า - ไม่อ่ะ

- เคยเห็นมาก่อนมั้ย - ไม่เคย

แต่ฉันชอบความสันโดษ

เมื่อฉันออกเดิน อดีตก็เดินไปกับฉันด้วย

อดีตยังคงมีชีวิต

- หวัดดี - ใช้ปาก 50 นอนกันก็ 100

ที่ร้านจ้างเธอมาเหรอ

เล่นหาเงินเองล่ะสิ

เธอจะส่งหมวกให้แขก ในร้านหย่อนเงินก็ได้นะ

ฉันไม่ว่าอะไรหรอก

เพลงเพราะมากเลย

นี่เธอพูดได้หรือเปล่า

ฉันไม่มีหมวก

เธอจำโน้ตทั้งหมดนั่นได้ยังไง

ฉันจำได้ทุกอย่าง มันเป็นภาระ

แล้ว...

เธอรู้อะไรอย่างอื่นอีกไหม

ทำชีวิตให้สดใสหน่อย

ที่นี่มันไร้ชีวิตอย่างกับสุสาน

ฉันต้องไปแล้ว

ฉันเลิกงานตอน 4 ทุ่มนะ

เข้ามาสิ

50 เยี่ยมมาก

วันนี้คุณหยุดงานเหรอ

- เปล่า - งั้นคุณคงอยู่แถวนี้สินะ

ใช่

แล้วก็อยากหาเพื่อนแก้เหงา

เธอ...

ใครเหรอ

แม่ผม

เธอตายแล้ว

โอ เสียใจด้วยนะ

พวกเขาจัดงานศพกัน แต่ผมทนไม่ได้

ผมหนีจากงานศพ แล้วก็ไม่ยอมออกไปไหนเลย

แต่คุณเสียใจมาก และนั่นก็แสดงว่า คุณรักเธอมากแค่ไหน

และความรักก็เป็นสิ่งที่ดี

แม่คุณต้องภูมิใจ ในตัวคุณมากแน่ๆ

ที่มีลูกชายน่ารักอย่างคุณ

ไม่ ผมไม่เคยทำอะไรให้แม่ภูมิใจ

ผม...

ผมไม่แม้แต่จะรับโทรศัพท์ คุณรู้รึเปล่า

ผมทำธุรกิจเจ๊ง แล้วก็ไม่มีปัญญาใช้หนี้ให้เธอ

ผมเจอเงิน 50 ปอนด์ ซ่อนอยู่ในหนังสือเก่าๆ ของแม่

แล้วดูสิ ผมเอาเงินนั่นมาซื้ออะไร

สัมผัสจากเพื่อนมนุษย์

- คุณไม่เป็นไรนะ - ผมไม่เป็นไร

- แน่นะ - ขอโทษทีนะ

ฉันชื่อคามิลล่า

ผมชื่อโนเอล

แล้วแม่คุณทำธุรกิจอะไร โนเอล

ทำเกสต์เฮาส์ แต่ผมก็ทำมันเละหมด

เกสต์เฮาส์ใหญ่หรือเปล่า

ก็ใหญ่พอดู

งั้นคุณ...

เรากลับไปที่บ้านคุณกันไหม

- ดีไหม - ก็ได้

- นะคนดี - ได้สิ คุณจะไปที่บ้านผมก็ได้

ดีเลย

- ดีใจจังที่เธอรอฉัน - ฉันไม่ได้รอ

ทำไมเธอเล่นเปียโนเก่งอย่างนั้นล่ะ

- ฉันฝึกซ้อม - นานเท่าไหร่

200 ปี

ก็คงรู้สึกเหมือน นานขนาดนั้นอยู่แล้วล่ะนะ

ฉันส่งถ้วยชาเวียนไปตามโต๊ะ

เรี่ยไรเงินมาให้เธอนิดหน่อย

ไม่ได้มากมายอะไร

ขอบคุณ

ส่วนกระดาษแผ่นนั้น...

ก็เบอร์โทรศัพท์ฉันเอง

ฉันไม่มีโทรศัพท์หรอก

งั้นก็ ดีใจที่ได้เจอเธอนะ

ลาก่อน

เอลล่า เอลล่า