Snowfall

เธอชื่อโซเลดาด

ฉันพาเธอมาเพราะเราจะแต่งงานกัน

และฉันอยากดูแลสิ่งที่เราสร้างมา

ฉันอยากเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว

คุณต้องมีโคเคนบริสุทธิ์มาให้ผม

ในราคาที่ทำให้คุณหน้าเขียว

- แล้วคุณเป็นใครเนี่ย - ผมเป็นใครไม่สำคัญ

ที่สำคัญคือเป็นตัวแทนของใคร

- แล้วเป็นตัวแทนใคร - รัฐบาลสหรัฐฯ

- แค่ 5,000 นิดๆ หน่อยๆ - ไม่นิดหน่อย เยอะเลย

ผมไม่อยากให้สองคนนั่นรู้ว่าผมมีเงิน

ไอ้บิสกิต

บอกแล้วไงว่าอย่าพูดเรื่องเงิน

ลูเซีย วิลลานูเอวา

ไปบอกเจ้านายซะ พวกเราจับมือกันได้

- อยากได้แบบไหน เรามีของที่ต้องการ - อะไรเนี่ย

ถอยไปเลยนะ

นายเองก็เสียลูกค้า ฉันเองก็ไม่มีแหล่งของ

- นายจะขึ้นมาแทนอาวี่เหรอ - ก็อยากลองนะ

ฉันเริ่มเข้าใจว่า ชีวิตนี้เรามีเพียงหน้าที่เดียว

และนั่นคือปกป้องคนที่เรารัก

เข้ามาสิ

ให้ตายสิ แฟรงคลิน

ฉันกลับดีกว่า

ก่อนพ่อเธอยิงฉันเพราะคิดว่าเป็นโจร

เจอโรมแนะนำ บอกให้ต้องระวัง

ตอนนี้แค่นายเดินถนนก็เสี่ยงแล้วเหรอ

บางครั้งฉันก็พกเงินก้อนโต

นี่

เราเหลือเวลาแค่ไหน

ชั่วโมงสองชั่วโมง

แต่ถ้านายได้ยินเสียงอะไรทางประตูหน้า ทางที่ดีควรรีบเผ่นให้ไว

"แก๊งป่วนกวนเมือง" "ตอน: โพรมีธีอุสผงาด"

พ่อเกลียดหมาตัวนั้น เกลียดหมาตัวนั้นมาก

- เกลียดมัน - แล้วฉันก็แบบ

- "หมาไปทำอะไรให้พ่อเนี่ย" - ก็หมาตำรวจ

โอเคใช่ไหม

แล้วตอนเราขับรถพ่อ กลับมาบ้านคืนนั้นหลังเมา...

- ใช่ๆ มากับ... - เคที

- มาร์โกลิส - มาร์โกลิส

ให้ตายสิ

แล้วพ่อก็ยืนอยู่ตรงนั้นตอนตีสี่ พ่อยืนอยู่นั่น

นายพยายามอธิบายกับพ่อ นายก็แบบ...

"ทั้งวิชาสุขศึกษา ทั้งฮอร์โมน แล้วเด็กๆ ที่ไหนก็..."

แล้วนายก็เอาแต่พูด "พ่อครับ ไม่เป็นไรหรอก"

ทุกอย่างไม่มีปัญหาไง

"ใจเย็นๆ นะ พ่อ"

ฉันเห็นจุดจอดแล้ว

โอเค งานนี้ต้องเป็นมืออาชีพสุดๆ นะ

น่าจะเป็นพวกโคลอมเบีย ระดับปลายแถวสองสามคน

พวกนี้อาจพูดอังกฤษไม่ได้ด้วยซ้ำ เราแค่เปิดประตู ยืนอยู่ข้างๆ

- ให้พวกนั้นขนของ - นายบอกฉันสัก 15 รอบได้แล้ว

ถ้าบอกอีกครั้ง ฉันจะพาเครื่องดิ่งลงทะเลทราย

โอเค แต่นี่ไม่ได้มุกนะ

เราลงจอด เสร็จแล้วก็ไป โอเคนะ

เป็นอันรับทราบ

บ้าจริง

ใช่

มืออาชีพมากๆ

เหมือนหน่วยกรีนเบเรต์สองสามนาย โดดร่มลงกลางดงเวียดกง

สวัสดี

หวัดดี ภาษาอังกฤษได้ไหม

พูดอังกฤษได้ไหม

โคเคนอยู่ไหน

เรามีเวลาน้อยมากที่จะขนของและบินกลับ

คุณต้องรอดานิโลและดิเอโก

ก็อย่างที่บอก ผมไม่มีเวลา เดี๋ยวเราจะพลาดจังหวะส่งของ

ค้นตัวพวกเขา

โอเค

นี่พวก นั่นไม่ใช่ปืน

ไร้สาระเป็นบ้า

โอเคๆ ฟังนะ เรามาแบบนี้ทุกสัปดาห์

เคยทำ

โอเค ฟังก่อนนะ ผมต้องการโคเคนบนเครื่องเดี๋ยวนี้เลย

คุณเข้าใจผมไหม

เป็นบ้าอะไรเนี่ย

รู้ใช่ไหมว่าเราเป็นใคร

- ขอโทษที รู้ไหมว่าเราเป็นใคร - พวกอเมริกันปากเสีย

จริงๆ เหลือไว้คุยกับลูกพี่สักคนก็พอแล้ว

ฉันต้องกลับไปตอนเช้า หรือไม่ก็โทรบอกเจโรม

พระเจ้า

เธอต้องเลิกเป็นทาสไอ้เวรนั่นสักที

มันต้องจบแล้ว

พูดจริงนะ ฟังนะ โอ้…

มามะ

ฉันจะพาเธอไปกินมื้อเช้า

แล้วพากลับมา

แล้วก็ทำเธอหมดแรงอีก

ฉันต้องไปแล้วจริงๆ นะ

ไม่รู้เลยใช่ไหมว่านี่มันเรื่องอะไร

หมายความว่ายังไง

- อย่าเพิ่งลุก - เธอจะไปไหน

เปิดสิ

คราวนี้เข้าใจนะว่าเราทำอะไรอยู่

ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นแบบนี้

ขอดูมือหน่อย

นายฝันถึงอะไร

นายหญิงของผม

เหมือนเธอไม่ยอมมองผมเลย

มีความมืดมนอยู่รอบๆ ลูเซีย

ความเจ็บปวดที่เธอแบ่งปันกับนาย

นายเข้มแข็ง เอลโอโซ่

แต่ความเข้มแข็งก็ไม่อาจ...

หยุดความตายที่อยู่รายรอบ

หรือเลือดที่เปื้อนเท้านาย

เปโดรคิดร้ายกับลูเซียหรือเปล่า

เขาเกลียดเธอ

และเขาก็เกลียดนายด้วย

แต่เขาไร้ซึ่งอำนาจ

ยังมีภัยอื่นอีกไหม

ใจเย็นไว้ เพื่อนฉัน

ตอนนี้ฟ้ายังไม่ปลอดโปร่ง

แต่ความจริงยังซ่อนอยู่ในความมืดมิด

ทูซอน ลาเรโด เอลพาโซ เหมือนพวกยิปซี

โรงแรมจิ้งหรีด ลานจอดรถบ้าน

แล้วเธอล่ะ

โซเลดาด กาโร

พ่อแม่ตายทั้งคู่ ไม่มีพี่น้อง

เธอเรียนวิทยาลัยชุมชนกาลเวสตันปีหนึ่ง

แล้วก็ทำงานบาร์

ที่ร้านโกโรโกโสในเอลพาโซชื่อเอลฮูเอโก ตอนที่ทั้งคู่เจอกัน

- ตามไปเช็กแล้วเหรอ - เจ้าของร้านยืนยัน

บอกว่าเธอแทบจะดูแลร้านแทนเขาเลย

บาร์ห่วยๆ ให้ลิงเปิดยังได้

ต้องเป็นลิงที่ฝึกมาหน่อยนะ

เพราะฉันมีเรื่องถามคุณอีกแค่ข้อเดียว

ทำไมงานนี้คุณถึงพลาดได้

- อะไร - เปโดร

- คุณพูดเหมือนเขาหายตัวได้ - เขาฉลาด

เขาใช้แต่เงินสด ใบขับขี่ปลอม ย้ายที่บ่อย

ในแอริโซนาและเท็กซัส

น้องชาย

- มิเกล - เปโดร

- เป็นไงบ้าง - ดีใจที่คุณกลับมา

- ลูเซีย - แล้วเจอกันค่ะ

ไม่ยักรู้ว่านายจะมาวันนี้

เราคุยเรื่องงานแล้วนี่

ฉันก็ตอบว่าขอคิดก่อน

แล้วคิดหรือยัง

รีบไปไหนเนี่ย

นายเพิ่งกลับมาเอง

พาเธอไปเที่ยวน็อตส์เบอร์รีฟาร์มสิ

สัปดาห์หน้าค่อยคุยกัน

- ฉันอยากทำงาน - ใช่ แล้วเราก็เสียเวลามากพอแล้ว

ธุรกิจครอบครัว ก็เป็นของฉันพอๆ กับเธอ ลูเซีย

แล้วตอนนี้มีอะไรให้เราทำบ้าง

ที่รัก นายต้องดูต้นทางนี่ จะหยุดพวกโจรได้ไงถ้าฉันคร่อมอยู่

นั่นลูอี้หรือเปล่า

เจอโรม เธอไม่อยู่

แล้วเขาทำอะไรอยู่เนี่ย ลี นายต้องดูต้นทางนี่

โธ่ ก็เธอคร่อมผมอยู่นี่

- เธอหายหน้าไปไหนมา - ที่ร้านคลอเดีย

ทั้งคอนยัคทั้งพายุลิ้นอีก ฉันเลยสลบไป

แต่ฉันรีบมาเท่าที่ทำได้

แล้วนี่ฟังนะ รู้ใช่ไหมว่าเธออาจเดือดร้อนได้

- คนมากมายอยากมีเหมือนเรา - อย่างที่นายกับแฟรงคลินมี

ส่วนฉันมีแต่มือพองๆ และผมที่กลิ่นโสโครก

จะบ้าตายสิ เจโรม

ทำไมปล่อยคนพวกนี้อยู่เต็มบ้านฉัน

เราไม่ได้เปิดโรงแรมจิ้งหรีดนะ

เดลรอยกับพวกถูกฆ่า พวกมันตัดไอ้จ้อนเขา

- พวกมันตัดไอ้จ้อนเขา - พูดอะไรของนายเนี่ย

พวกเม็กซิกัน เดลรอยและลูกพี่ลูกน้องฉัน

พวกนั้นตัดไอ้จ้อนด้วย นายแน่ใจนะ

ก็แน่ใจสิ แล้วนี่ยืนอะไรอยู่เนี่ย หยิบปืน เราจะไปจัดการมัน

เอาปืนไปทำอะไร

แล้วคิดว่าไง ก็ไปฆ่าไอ้พวกเม็กซิกันสารเลว

ฉันจะฆ่าพวกมันทุกคนเลย

เรื่องแบบนี้แฟรงคลินไม่ยอมแน่

ฉันไม่รู้ว่าแฟรงคลินอยู่ไหน

เขาบอกจะไปบ้านแม่ อาจอยู่บ้านเมโลดี้

แน่ใจนะว่าพวกมันตัดไอ้จ้อน นายเห็นกับตาเหรอ

มูกี้เห็น บอกว่าไปดูศพ กับเจ้าหน้าที่ชันสูตร

แถวร้านเอลบิ๊กเบอร์ริโต

ถนนวาแบชตัดสโตนเหรอ

เดี๋ยวนะ นั่นมันแถวพิโกยูเนียนนี่

ฉันบอกแล้วว่าเลิกยุ่ง กับพวกเม็กซิกัน เตี้ยๆ ผอมๆ นั่น

ฉันเสียนายไปไม่ได้นะ รอก่อนสิ

มูกี้โทรบอกแม่เดลรอยแล้ว

แม่เดลรอยก็โทรบอกแม่ลีออน แม่ลีออนพยายามเพจเขา เขาไม่ตอบ

เขาเลยโทรบอกแม่ผม

- เดลรอยกับแม่เคยพักอยู่กับผมนะ - ใจเย็นๆ

เขาเหมือนน้องชายมากกว่าลูกพี่ลูกน้อง

- คราวนี้เราต้องจัดการมัน - เควินๆ

- เราต้องฆ่ามัน - เดี๋ยวก่อนๆ

มูกี้โทรหาลาทิชา ลาทิชาโทรหากลอเรีย

กลอเรียบอกนาย แล้วยังไงต่อ ออกไปยิงทุกคนบนถนนงั้นเหรอ

- ไม่เห็นจะมีเหตุผลเลย - ไปจัดการพวกเม็กซิกันซะ

- ใจเย็นก่อน - ไอ้สารเลว

เดลรอยตายนะ

วิคตายแล้ว พวกมันตัดไอ้จ้อนพวกเขา

- ตัดไอ้จ้อนพวกเขา - ใช้ศาลเตี้ยกับเขา

- ตอนพวกเขา - ช่างมันเหอะ

- พวกนั้นฆ่าพวกเราไร้เหตุผล - โอเคๆ เดี๋ยวก่อน

เร็วเข้า ลี

- พวกนายต้อง... - เดี๋ยวก่อน

- หยุดก่อน เรายังไม่เห็นศพเลย - เดี๋ยวก่อน

และต่อให้พวกเขาตายจริง เราก็ต้องมีแผนก่อน

บ้าอะไรของเธอเนี่ย กลับไปหาผู้หญิงของเธอเลย

- โอเค... - นี่มันเรื่องของผู้ชาย