Monsieur Aznavour

Hoofdstuk 1 'De twee gitaren'

Ik heb mezelf overschat. Ik zag mezelf groter dan ik was.

Ik verlies veel geld. -Echt?

Ik zit aan de grond. -Ach nee, onzin.

Ik denk dat ik beter kan stoppen. -Zo praat je anders nooit.

We zullen zien. -Het komt goed. Zeker weten.

Tot snel, zus. Ik bel je weer. -Is goed.

Ik ben het oog en jij het licht.

Zonder het licht, is het oog in de duisternis.

Ik ben de vis en jij het water.

Zonder water gaat de vis dood.

Maar gooi je de vis weer in water, spartelt hij weer.

Als ik van jou word gescheiden, zal ik sterven.

Wacht, ik pak eten en drinken.

Kom, Aïda, ze zijn begonnen.

Misha.

Wat ga je ze geven?

Vorige week heb je ook al de koelkast geplunderd.

En veel klanten betalen niet. -Het zijn geen klanten, maar vrienden.

En zij zijn net als wij, artiesten.

Kom dansen.

Je weet wat ik altijd zeg: Kijk hoe ver we het hebben geschopt.

Ja, mama. Kom dansen, mama.

Charles, geen luistervinkje spelen.

Kom op.

Twee onvermoeibare zigeuners

Tokkelen op hun gitaar

Doen midden in de nacht

Mijn herinneringen herleven

Onbewust van de maalstroom van verdriet

Die diep in mij woedt

Onder hun vingers wekken ze

Mijn waanzinnige jeugd op

Ik wil lachen en zingen

En mijn verdriet verdrinken

Om het verleden te vergeten

Dat ik met me meesleep

Twee gitaren maken in mijn gedachten

Een immens verdriet los

En wijzen me op de vergankelijkheid

Van ons bestaan

Wat leven we? Waarom leven we?

Wat is de zin van ons bestaan?

Vandaag leef je, morgen ben je dood

En na morgen nog veel meer

Naturalisatie Re-integratie Mamigon Aznavourian en Knar Papazian

Manouch, wat denk jij?

Ik heb wat ideeën, maar ik twijfel nog.

Die flyers zijn duur, Misha.

Wil je die echt laten maken? -Vertrouw me.

Publiciteit is belangrijk.

Dus Manouch, wat stel je voor? -Nou...

'Bij Aznavourian is het goed toeven, man.'

Of iets beters. -Ja.

'Bij Aznavourian kun je goed eten.'

Het moet rijmen, oen. -Jij bent een oen.

Rijmen op Aznavourian is lastig.

Maar ik heb misschien een idee.

Bij Aznavour komt iedereen over de vloer

Dag, meneer, bij Aznavour kun je goed eten. Kom naar ons restaurant.

Dag, meneer, kom bij ons eten.

Dag, Charles. -Hallo.

Hé, Charles. -Hallo. Alles goed?

Definitief gesloten

Ik had u gewaarschuwd. -Kom kinderen, we gaan.

Hij spreekt niet eens Frans die vent.

Hoe komen we nu aan eten?

Ik zal inkopen doen. -Van welk geld?

Maak je geen zorgen.

Heb je je gouden tand verkocht? -We moeten toch eten?

Zal het goed komen, mama? -Als God het wil.

Kinderen, dit wordt ons nieuwe café, ons nieuwe huis.

Ik weet wat jullie denken. Ik weet het.

Het is klein.

Maar het is maar voor even.

En we zijn samen.

Zolang we samen zijn, kan ons niets overkomen.

Lang zal ze leven

Lang zal ze leven

Stop. Dat is goed.

Kom maandag om 9 uur naar het theater van Champ-Élysées.

Zeg je het tegen je ouders? -Gefeliciteerd.

Is er een jongetje met een Afrikaans accent?

Wordt het betaald, meneer?

Wie vroeg dat? -Ik.

Misschien. Kun jij een Afrikaans accent?

Ja, hoor. Goedendag, meneer.

Zie je maandag in het theater. -Goed.

Om 9 uur. Dank je wel.

Daar ben je. Speel jij Arthur? -Ja.

Ben je er klaar voor? -Ja.

Goed zo. Toitoitoi.

Toitoitoi? -Dat brengt geluk.

Is het de eerste keer? -Ja.

Kom. Jij moet nu op.

Bedankt. Kom. Onthoud:

Rechtop staan en duidelijk praten. -Goed.

Toe maar.

O, daar ben je. -Ja, ik ben gearriveerd.

Hoofdstuk 2 Zijn jeugd

En dan nu het volgende nummer.

Charles Trenet. Geef hem een warm applaus.

Bedankt, mevrouw.

Precies. Bitte schön.

Henriëtte, wanneer mag ik iets anders doen dan Trenet imiteren?

Ik kan echte liedjes zingen.

Zoals? -De klassiekers, liefdesliedjes...

Klets niet. Je ben te lelijk voor liefdesliedjes.

En je stem is te schor. Doe gewoon waar je goed in bent.

Mensen komen hier voor hun plezier. -Ja, maar...

Val me niet lastig.

Liefdesliedjes. Hoe komt hij erbij?

Dag, Mélinée. -Hallo, Charles.

Is Manouch er? -Hij zit al op je te wachten.

Dag, mama. Ik heb wat brood en koolraap meegebracht.

Dat komt goed uit. We hebben gasten.

En... -Ja, ja. We moeten op de grond slapen.

Het zijn er veel. Zelfs Fransen. -Fransen?

Joden. Manouch legt het wel uit.

Ongelooflijk. Wat is dit? -Je zus.

Vanaf volgende week hang ik overal in de metro.

Wat ben je mooi. Was me nooit opgevallen.

Aznamour? -Dat vond de directeur glamoureus klinken.

Leuk is anders, maar ik mag niet klagen. Ik hoef ten minste niet uit de kleren.

Ik ben trots op je. -Dank je wel.

Heren...

Dat is mijn zoon, Charles. Charles, dit is de familie Rosenbaum.

Ze blijven hier een paar dagen. -Oké.

Ze zouden ons met rust laten, maar ze pakken iedereen op sinds vanochtend.

Met hulp van de Franse politie, hè. -Echt waar?

Mooi gespeeld, meneer Manouchian. -Bedankt.

De anderen zijn Russisch en Armeens. Ze hebben 6 maanden voor de Duitsers gewerkt.

Dwangarbeid. Ze zijn net gedeserteerd.

We hebben ze kleren gegeven en we moeten ze helpen om te verdwijnen.

Net als jouw loper.

En jij gooit de uniformen weg, toch? -Ja.

Wel in een andere wijk, ergens anders als laatst.

Goed.

Nou, nou, je kent de beau monde. -Dankzij mijn poster.

Ze waren geïnteresseerd en kwamen bij mij kijken in het Mayol.

Publiciteit is belangrijk.

Welkom, Aïda. -Hallo.

Charles, dit is Jean-Louis Marquet. -Hallo.

Ik zal je voorstellen aan de 'Club de la Chanson'.

Je zus heeft me veel over je verteld. -Wat lief.

Onze schrijvers Francis Blanche en Lawrence Reisner.

Hallo. -Alles goed, Aïda?

Pierre Saka, ook zanger. -Hallo.

Achter de partituur, onze voorzitter. Pierre Roche.

O, hallo.

Charles, aangenaam. -Het genoegen is aan mij.

Een ossobuco en boterkoek met frambozensaus, alstublieft.

En voor u?

Ik heb geen honger. -Echt niet? Neem toch iets.

Alleen een koffie. -Oké.

Is dat jouw appartement? -Ja, nou ja, van mijn ouders.

Maar ze komen er bijna nooit.

Dus jij zingt en speelt toneel.

Het is meer cabaret en ik verkoop kranten.

Jij en Aïda zijn echt moedig. -We hebben geen keus.

Ik doe alles wat geld opbrengt.

Snap ik.

Misschien kun je repeteren met de zangers. -Graag, dan kan ik zelf ook oefenen.

Ze zeggen dat ik een schorre stem heb. -Interessant.

Veel Amerikaanse jazz-zangers hebben dat ook.

Ik zing door mijn neus. -Met een neus als de jouwe...

Oké.

Een man van 20 die kaler is dan m'n vader viel me aan.

Je hebt wel gevoel voor humor. Daar hou ik van.

Nu even serieus.

Heb je die meisjes gezien?

Drie brunettes en de mooiste draagt een sjaal.

Je bent ook nog opmerkzaam. Geweldig.

Let goed op.

Dames, mag ik zo brutaal zijn en ons aan u voorstellen? Charles Aznavour, Pierre Roche.

Parijse dandy's om u te dienen. -Ja, en?

Ik organiseer binnenkort een concert en nodig u graag uit.

Wij zouden het fijn vinden als u kwam.

U zult zien dat ik niet alleen mooie praatjes verkoop.

Jij verwelkomt iedereen, dus lach. -Ze lacht al.

Dag, Pierre. -Hallo, jongelui.

Gaat het? -Nee.

We zijn bang dat Pierre Saka van niets weet.

Nee, toch. -Ik moet alleen zingen.

Dus ik kan niet het hele programma doen. Kun jij niet een extra liedje zingen?

Doe geen moeite. Ik kan wel twee of drie liedjes zingen.

Ach, waarom niet. -Zeker weten, Pierre?

Je zingt tussen onze sets. Maak je snel klaar.

Ga achter de microfoon staan.

En dan nu een hartelijk applaus voor Pierre Roche en Charles Aznavour.

Waarom kondigt ze ons samen aan? Wat een troela.

Kom, nu heeft ze ons toch al aangekondigd. -Samen?

Net als in de Club. Bovendien ken ik de liedjes.

Pierre Roche en Charles Aznavour. -Goed, kom.

Zing mee.

Een club in Lille wil jullie boeken. Het is niet geweldig en het betaalt maar 50 frank.

Het is ook lastig om er te komen. Er rijden nauwelijks treinen.

50 frank elk?

Dan kunnen we wel iets bedenken.

Het is met danseressen, semi-striptease.