Snowpiercer

NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY

W przeddzień 19. okrążenia

wspaniały pan Wilford wyłonił się z mrozu.

Nastał czas dwóch lokomotyw.

Ogon przestał być Ogonem. Stał się strefą przygraniczną.

Czas genialnych forteli i inżynierii,

przerwanego pędu i nowych torów na nowym terenie.

Javi, słyszysz mnie?

Javi? Szlag.

Jeśli mnie słyszysz, włącz zapasowe radio.

Idę do łącznika.

Wspierała nas jedynie nadzieja

w tej wojnie pomiędzy Wielką Alicją o 40 wagonach

a Snowpiercerem o 994 wagonach.

Snowpiercer utknął w miejscu.

Spełnicie żądania pana Wilforda

albo odłączymy was i zostawimy.

Przekaż mu, że nigdy się nie poddamy.

A kim ty jesteś?

Wtargnęłaś na mój teren.

Na pewno dojdziemy do porozumienia.

Nie chciał nikogo urazić.

Pogadamy, jak ruszymy z miejsca.

To rozsądna propozycja. Twoja mama by ją poparła.

- Czego chcecie? - Rzeczy z tej listy.

Piwo?

- „Marchew, ogórki”. - Wszystko z tej listy?

Macie 12 minut, zanim zastygniecie z zimna.

- To zwykłe fanaberie. - Nie mamy wyboru.

- Linie leżą. Podpociąg też. - Potrzebujemy gońców.

Sześć railmanów z browaru.

Dobra. Z drogi!

Książkę Rebeka Daphne du Maurier z biblioteki.

Ruth ze mną. Roche na posterunku.

- Sekcja Rolnicza. - Tak!

Till, idź z nią. Pęczek marchwi, ogórek, sześć jaj i kura.

- Kura? - Tak.

Javi, masz kontakt z Mel?

- Stoimy. - Co ty nie powiesz.

- Masz kontakt? - Nie.

Wilford przejął kontrolę.

Użyje systemu awaryjnego.

Melanie, zgłoś się, tu Lokomotywa.

Ładna dziś pogoda.

Całkiem przyjemnie, 118 poniżej zera.

Wracaj na pokład.

Jestem przy łączniku. Ramiona są zablokowane.

- Nie możesz nas odłączyć. - Wiem.

Wyczerpaliśmy rezerwy.

Nie starczy nam mocy.

Miałeś rację, Ben. Dałam się nabrać.

Jeśli przerwę połączenie,

przynajmniej odzyskamy kontrolę nad systemem.

Masz przylepną bombę?

Tak. Tylko jedną.

Mel, sprawdź temperaturę kombinezonu.

- Dopadnie cię hipotermia. - Wiem.

Mel?

120 WOLTÓW

- Minus dziesięć. - Bądźcie gotowi.

Ogrzewajcie dłonie.

Coś się dzieje.

Pociąg stoi. Nie przywykłaś do tego.

Nie. Słyszę jakiś dźwięk.

Uciszcie się na chwilę.

- Cholera. Ktoś jest na zewnątrz. - Ktoś z naszych?

Coś mi mówi, że tak. Oby to się na coś zdało.

- Minus 12. - Gońcy niech się pospieszą!

Idziemy.

Szybko, ruchy!

Z drogi! Ruchy!

Chodźmy.

Zamarzam!

Przejście!

- Z drogi! O Boże. - Nie da rady.

Co się dziwisz? Mieliśmy 170 rannych.

Przykro mi. Morfina skończyła się wczoraj.

Jak to? A jeśli pan Wilford jest w potrzebie?

Porcelana z Pierwszej Klasy. Podajcie to

komuś na zewnątrz.

Nadal żyje?

Na liście jest butelka jego ulubionej szkockiej.

To dopiero początek.

Odbierze nam wszystko, co wywalczyliśmy.

Później pogadamy. Z drogi!

Melanie, jesteś na granicy. Znasz objawy.

Dezorientacja, utrata motoryki.

Nic mi nie jest.

SYSTEM PRZYWRÓCONY

Działa. Odzyskaliśmy kontrolę.

Mel, udało ci się.

Wracaj na pokład.

Nie skończyłam.

Mel?

- O Boże. - A temu co się stało?

Melanie. Zgłoś się. Pora wracać.

Mamy tylko tyle. Ruszajmy.

- Czego brakuje? - Morfiny. Mamy aspirynę.

Własnej roboty, jak sam wie.

Jest 20 stopni poniżej zera.

- Możemy ruszać? - Nawet 22.

Przedyskutujmy resztę w drodze.

Pan Wilford dziękuje za współpracę.

Alex, zaczekaj.

Tak!

To chyba dobry znak.

Ma nas w garści.

Rozumiesz?

Większość z nas walczyła o demokrację,

więc wybierz, po czyjej jesteś stronie.

Melanie?

Jesteś już w pociągu?

Melanie, wsiadaj.

Jesteś w pociągu? Odezwij się.

Melanie, wsiadaj!

Widzę coś.

Pada śnieg.

Odlatuje.

Melanie, posłuchaj. Jest za zimno, by padał śnieg.

Wsiadaj do pociągu.

Odezwij się.

Melanie.

- Ben, słyszysz mnie? - Tak.

Wsiadam do Wielkiej Alicji.

Zdejmij kombinezon w celu dezynfekcji.

Bardzo śmieszne.

NIEBEZPIECZEŃSTWO

Kevin.

Co za spotkanie.

Ciebie nie znam.

To za to, że porzuciłaś nas na śmierć.

Znam drogę.

Ilu naszych zostało w Ogonie?

Jakaś połowa.

Niektórzy już się urządzili, inni poszli na przód.

Niektórzy wolą zostać.

Powiem, jak to wygląda. Ogon przestał być Ogonem.

To teraz granica, której trzeba pilnować.

Trzymajcie silną straż, by strzec terytorium.

Przez siedem lat próbowaliśmy zwiać,

a teraz opłaca się tu zostać.

Pora się ogarnąć.

Przyda się tu druga barykada.

Dobry pomysł. Obwarujcie ten obszar.

Skoro był skłonny zatrzymać pociąg, może też nas zaatakować.

Nie należy niczego przypuszczać.

Porozmawiajmy z pasażerami. Plotki tylko nam zaszkodzą.

Łączność działa.

Dziękuję, Ruth.

Przemówię do wszystkich zaraz

po zebraniu w Wagonie Nocnym.

Tutaj się rozstajemy.

Hej, Jupiter.

Spokojnie.

Pamięta cię.

Liczyłem, że się na ciebie rzuci.

Nieźle. Macie tu ściemniacze.

Podoba ci się?

Stara Alicja przerosła nasze oczekiwania.

Nie tak miało być, co?

Podejdź bliżej. No chodź.

Sprawdzę, jak się zestarzałaś.

Kto kieruje Lokomotywą,

gdy ty rąbiesz drewno na zewnątrz?

Ben?

Nazwisko, ranga i numer seryjny.

- Tyle pan dostanie. - Wybacz. Nadmierna gorliwość.

Nie spodziewałaś się, że tak szybko się spotkamy, co?

Ben, prawda?

Zawsze umiałaś wyłowić talent.

Porozmawiajmy o tobie.

Jak ci się to udało? Mów.

Jak zdołałeś zaskoczyć nas w Chicago?

- Wiem, że chcesz się pochwalić. - Tak!

Wreszcie!

Nie ma to jak opowieść z dreszczykiem.

Pewnie sama się domyślasz.

Udało nam się zabunkrować.

Parę miesięcy przeczekaliśmy w parowozowni.

Gdy byliście po drugiej stronie świata,

poza zasięgiem satelity, byliśmy gotowi.

Siedziałem w ukryciu,

czekałem na odpowiedni moment.

Czyli...

pojechałeś na skróty?

Tak. Torem doświadczalnym w Górach Skalistych?

Powiem ci wszystko...

jak dasz mi klucze.

- Nie mogę. - Możesz.

Odcięłaś łącznik,

ale mogę was zatrzymać.

Snowpiercer przetrwałby najwyżej 20 minut.

Co za ironia, moja uczennico.

Tyle lat przede mną uciekałaś,

a teraz nie chcesz się ode mnie odczepić.

Oddaj mi pociąg, Melanie.

Do niedawna nadal nim kierowałeś.

Co to ma znaczyć?

Łatwiej było utrzymać cię przy życiu.

Wmówiłam wszystkim, że jesteś w Lokomotywie.