Two English Girls and the Continent (Anne and Muriel / Les deux anglaises et le continent) (Les deux Anglaises et le continent)

Die nacht herbeleefde ik ons verhaal. Ooit stel ik 't te boek.

Muriel denkt dat onze problemen anderen kunnen helpen.

Komaan, Claude. Hoger.

Zonder handen.

Mama. - En, Claude?

Mama, ik wachtte op jou. - Je kan jezelf voorstellen.

Hoe gaat 't? Ik ben Claude, en u? -Anne Brown.

Mijn moeder heeft me over u verteld. - Dat deed ze ook over u.

Bevalt Parijs u?

Ja, ik vind Parijs...

Ik hou van de Parijzenaars. - En de Engelsen?

Die zijn niet zo levendig.

Minder open, maar ze zijn logisch en dromers op hun manier.

Choqueren de Franse gewoonten u niet?

Choqueren? Nee, wel verrassen.

De Fransen liegen meer dan wij,

maar het percentage valt nog mee.

Maakten jullie al kennis? -Ja, dank u.

Claude kan u Parijs niet tonen, hij moet nog 2 weken rusten.

Ik hoop dat u ons vaak komt opzoeken. - Bedankt, mevrouw.

Jullie moeten Engels praten.

Claude heeft het lang niet gesproken.

Toen ze haar sluier ophief zag hij 'n zedige en aangename naaktheid.

Die avond schreef hij in z'n dagboek dat Anne Brown

even oud was en dat ze gevoelig, vastberaden en nuchter overkwam.

Ze was de dochter van 'n jeugdvriendin van zijn moeder.

Ze kwam de jonge Fransman vaak bezoeken,

ze wisselden boeken uit en hadden lange gesprekken.

Anne had 'n roeping: beeldhouwen.

Na een korte weerstand raakte ze bezeten van Rodin.

Op 'n dag vertelde Anne dat ze 'n 2 jaar jongere zus had.

Ze vond een foto van Muriel toen ze 10 jaar was:

rond gezicht, strenge mond, mooie wenkbrauwen en 'n ietwat wilde blik.

"Kom haar eens bezoeken", stelde ze voor. "Met Muriel moet u eens praten."

Ik denk dat u dat niet meer nodig heeft. Geef.

Claude ging op vakantie bij de familie Brown in Engeland.

Zijn moeder had geen bezwaar tegen de reis.

Mijn God.

Teken, Mr. Flint. 't Is belachelijk.

Nee, ik wil niet.

De behoefte van de dief is groter.

Dat weten we niet. - 't Lijkt zo.

Anne!

Dag, Claude.

't Is Claude. Breng ik hem naar 't huis? -Ja, doe maar.

Dat is de jonge Fransman die komt logeren.

Wat die jonge dief betreft...

Dag, Claude. - Dag, Anne. Wat gebeurt er?

Dat is Mr. Flint, onze buurman.

Deze morgen werd zijn bootje gestolen.

De politieman vraagt hem 'n aanklacht te tekenen, maar hij weigert.

Hij zegt dat de dief de boot beter kan gebruiken dan hij.

Dat is goed. - Maar ongewoon bij ons.

Kom, ik toon u het huis.

Dit is de kamer van Muriel en mij.

Dat is de kamer van mijn moeder.

En dit is uw kamer. - Heel goed.

Ik help u even. - Heel mooi.

Claude, berg uw spullen op. Ik stel u later voor.

U zult Muriel vanavond zien.

Mevr. Brown had 'n hoge dosis Britse gereserveerdheid. Ze praatten over hem,

maar hij begreep dat ze zelf 'n oordeel wilde vellen.

Claude, lust u het? -Ja, het is heel lekker.

De verrassing was dat Muriel niet kwam. Ze had pijn aan haar ogen.

Ze aten met z'n drieën terwijl hij naar de lege stoel keek:

de stoel van Muriel.

De volgende dag trokken ze met hun ezels naar de klif om te schilderen.

Spijtig dat Muriel niet bij ons is.

Claude, het avondeten is klaar. - Goed, Anne. Ik kom onmiddellijk.

Muriel eet met ons mee vanavond,

maar bekijk haar nog niet.

Muriel, dit is Claude.

Claude, dit is Muriel. - Goedenavond.

Goedenavond, juffrouw.

Anne sprak me over u. - En zij mij over u.

Voor wat we gaan krijgen, mogen we de Heer dankbaar zijn.

Amen.

Mijnheer Claude,

had u 'n aangename reis? - Ja, ik werd zelfs niet zeeziek.

"Ik werd zelfs niet zeeziek." Net een kind.

Toen Muriel klein was en terugkwam van de tandarts,

vroegen we haar of 't pijn deed.

Ze zei: "Nee, en ik heb niet geweend."

Liefste mama, ik heb eindelijk Muriel gezien.

Ze is wat kleiner dan Anne, heeft ros haar

en een verband over haar ogen dat ze soms wegdoet om haar bord te zien.

Ze heeft een diepe, ietwat hese, bijna ruwe stem.

Ze heeft witte, zachte handen.

Hier ga ik anjers planten, Mr. Flint. - Dat zal mooi zijn.

Ik weet alleen niet waar ze te kopen.

Als ik naar Londen ga, breng ik er mee.

Hartelijk dank. - Graag gedaan. 'n Kleine moeite.

Achteraan zou ik wat rozen zetten.

Die kan je altijd afknippen voor binnen.

Ik denk dat de wind is gaan liggen.

Het is 'n prachtige avond.

Goede namiddag, Mr. Flint.

Goede namiddag, Claude.

Hoe maakt u 't, Mr. Flint?

Tot ziens. - Tot ziens, Mr. Flint.

U was alleen. Hebben Anne en Muriel u achtergelaten?

Anne had werk te doen en Muriel was moe.

Dus ben ik alleen in de duinen gaan wandelen.

Muriel is onredelijk.

Die avond had iemand een boekje in de kamer van Claude gelegd.

"Eureka", van Edgar Allan Poe.

Ik wil u spreken... -Ja, ik kom.

Ik wil met u praten zoals in Parijs.

Ik moet u iets vertellen, maar ik weet niet hoe...

't Zal wel komen.

Ik liet u naar hier komen voor 'n waardeloos leven.

Mama is kwaad op Muriel, dat is het knelpunt.

Dat is mij nog niet opgevallen.

Muriel beschadigde haar ogen

omdat ze 's avonds aan 'n boek werkte voor haar professor, of zoiets.

Mama vindt dat Muriel haar had moeten inlichten,

en dat ze haar niets mag verzwijgen.

Muriel weet dat ze verantwoordelijk is,

maar vindt dat je risico's moet nemen om je grenzen te kennen.

En dat je mama niet voor alles moet raadplegen.

Kortom, het huis is 'n slagveld.

En dan... en dan...

Ze ging niet verder. Claude wou haar in z'n armen nemen.

In z'n hoofd hoorde hij Anne Brown zeggen:

"En dan... en dan... omhels me snel."

Hij berispte zich en dacht snel aan iets anders, maar Anne zei...

U heeft me nog niet gezegd

wat u van Muriel vindt?

Ik ken haar nog niet, maar eens ik haar ogen heb gezien...

Als u haar ogen hebt gezien, zal alles veranderen.

Voornemens...

Ten eerste, met mama:

probeer discussies en ruzies te vermijden,

en geef haar wat meer genegenheid.

Ten tweede,

met m'n zus:

ik zal niet jaloers zijn.

Ten derde,

met Claude:

ik zal hem niet doen denken dat ik beter ben dan ik ben.

Tot slot:

ik moet m'n ogen niet vermoeien.

Wie maakt je zo brutaal dat je m'n brouwsel troebel maakt...?

Brouwsel, m'n brouwsel.

M'n brouwsel, zei het dier vol woede...

Zei het dier, vol woede... -Vol woede.

Je zal gestraft worden voor je roekeloosheid...

Je zal gestraft worden voor je roekeloosheid.

Je roekeloosheid.

Sire, hernam het lam,

Uwe Majesteit mag zich niet boos maken...

Uwe Majesteit mag zich niet boos maken...

Mag zich niet boos maken

en moet eerder zien

dat ik ga drinken. - dat ik ga drinken.

Muriel, Claude, komen jullie naar beneden?

Ja, we komen.

De drie werden onafscheidelijk. Hij apprecieerde hun sportiviteit.

Deze twee meisjes spraken nooit over iemand kwaad.

Muriel droeg 'n donkere bril, maar Claude zag haar ware blik nog niet.

Na 'n lange pauze speelde ze terug tennis, ze was soepel en snel.

Op 't pad naar het huis liep Anne voorop, heupwiegend.

Mevr. Brown had haar dochters - voor de komst van Claude -

"Les Misérables" van Victor Hugo in het Engels laten lezen.

Anne citeerde graag Verlaine, Muriel zwoer bij de Bijbel.

Claude viel haar hierop aan, ze vocht terug. Hij was koppig, zij ook.

Hij drong aan en maakte zich zorgen.

Heb ik u gechoqueerd? - Nee, integendeel. Ik ben u dankbaar.

U praatte veel, maar u moet ons door elkaar schudden.

U helpt me denken. Ik ben traag...

We moeten gaan.

Liefste mama, Muriel lijkt

nog niet op haar glorierijke zelf, maar eerder op 'n herstellende.

Ik voel me aanvaard. Ze noemen me het Continent maar dat klinkt niet,

en dus groeten ze me 's morgens met "Dag, Frankrijk".

'n Brandweerman. - Nee.

Een ontdekkingsreiziger.

Een ornitoloog. - Een astronoom.

Een houthakker. - Nee.

Een bijziende man. - Ik weet 't, een zeeman.

Ja, dat is 't.

Mijnheer Claude, u moet een prijs betalen.

Een prijs? - Leg 't uit.

Een prijs, dat is een inzet.

En de zoen van 'n non? - Schitterend idee.

Mevr. Brown, de stoel graag.

Hartelijk dank.

Jongeman, u moet knielen voor de stoel

en Anne kussen door de spaken van de stoel.

Hun spelletjes waren verbazend. Claude kreeg de troostprijs.

Anne en Muriel waren verrast

te horen dat zelfmoord geen misdaad was.

Dan zouden alle Fransen in de cel zitten, want ze probeerden 't.

Zelfs u? Ja, antwoordde Claude.

Hij zou 't vertellen, maar eerst wou hij 'n andere plaats.

Ik zit niet graag tussen jullie.

Ik kijk jullie liever allebei aan.

Ik was 15 en wou sterven.

Ik vergrendel de deur van m'n kamer

en plaats 'n spiritusstel onder m'n bed.