Ikiru (生きる)

นี่คือกระเพาะอาหารของตัวเอกในเรื่องนี้

มีสัญญาณของโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร แต่เจ้าตัวยังไม่รู้เรื่องนี้

ลูกฉันผิวแพ้ง่ายน่ะค่ะ

โดนน้ำนั่นเข้าไป ผื่นแปลกๆ ขึ้นเต็มตัวเลย

แล้วยุงก็เยอะมากด้วย

อย่างแรกเลยคือมันเหม็นมาก

พอจะทำอะไรสักอย่างได้ไหมคะ

ถ้าถมที่ตรงนั้นได้ ฉันว่าคงเป็น สนามเด็กเล่นดีๆ ได้เลย

กรุณารอสักครู่นะครับ

หัวหน้าครับ พวกเขามาทำเรื่องร้องเรียน เรื่องน้ำเน่าขังที่คุโรเอะโจน่ะครับ

แผนกโยธา

ครับผม

นี่คือตัวเอกของเรื่องนี้

แต่การพูดถึงเขาในตอนนี้ มีแต่จะน่าเบื่อเปล่าๆ

เพราะเขาแค่กำลังฆ่าเวลาไปวันๆ

เขาไม่มีเวลาที่ได้ใช้ชีวิตจริงๆ

พูดง่ายๆ คือ เรียกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขามีชีวิตอยู่

โอดางิริ ทำอะไรอยู่เวลางานน่ะ

ก็มันตลกนี่คะ

ตลกเหรอ? อะไรล่ะ

ชมรมคนโกหกค่ะ มีคนส่งต่อมาให้

ลองอ่านดูสิ

“นายไม่เคยลางานเลยใช่ไหม”

“อืม”

“แปลว่าถ้าไม่มีนาย ที่ทำงานคงแย่สินะ”

“เปล่าหรอก ถึงไม่มีฉัน ที่ทำงานก็—”

“ก็แค่ไม่อยากให้เขารู้ว่า ถึงไม่มีฉันก็ไม่เดือดร้อนอะไรเลยน่ะสิ”

ไม่ไหวเลย แบบนี้ไม่ได้เรื่อง

แบบนี้ก็เหมือนซากศพดีๆ นี่เอง

จริงๆ แล้ว ผู้ชายคนนี้ตายไปตั้งแต่ 20 ปีก่อนแล้ว

ก่อนหน้านั้นเขาพอมีชีวิตชีวาอยู่บ้าง เคยพยายามจะทำงานอยู่บ้างเหมือนกัน

แต่ตอนนี้ ความตั้งใจหรือความกระตือรือร้น แบบนั้นไม่มีเหลืออีกแล้ว

สิ่งเหล่านั้นถูกบั่นทอนไปจนหมดสิ้น ในระบบงานที่แสนจะวุ่นวายของราชการ

และความยุ่งเหยิงที่ไร้ความหมาย

ยุ่ง ยุ่งไปหมด

แต่ผู้ชายคนนี้จริงๆ แล้วไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากการรักษาเก้าอี้ตัวนี้ไว้

และในโลกนี้ เพื่อที่จะรักษาตำแหน่งไว้ การไม่ทำอะไรเลยคือวิธีที่ดีที่สุด

แต่แบบนี้มันดีแล้วจริงๆ หรือ

แบบนี้มันดีแล้วจริงๆ หรือ

เพื่อให้ชายคนนี้เริ่มคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง

กระเพาะของเขาจะต้องแย่ลงกว่านี้—

และจำเป็นต้องมีเวลาที่สูญเปล่า ทับถมกันมากกว่านี้อีก

แต่ถ้าเป็นเรื่องการสร้างสวนสาธารณะ นั่นเป็นความรับผิดชอบของแผนกสวนสาธารณะครับ

ดูเหมือนปัญหาหลักจะเป็นเรื่องสุขอนามัย มากกว่าเรื่องสร้างสวนนะครับ

ถ้าอย่างนั้นก็เป็นงานของ ศูนย์อนามัยเขตครับ

ครับ งั้นเชิญไปแผนกอนามัย

งั้นเชิญไปฝ่ายสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อมครับ

อ๋อ เชิญแผนกป้องกันโรคครับ ทางนั้นเลย

เชิญไปฝ่ายควบคุมโรคติดต่อครับ

ยุงเยอะสินะครับ งั้นเป็นงานของฝ่ายโรคที่เกิดจากแมลงครับ

เรื่องจะจัดการกับน้ำเน่ายังไง นั่นอยู่ในอำนาจของแผนกท่อน้ำทิ้งเทศบาลครับ

เดิมทีตรงนั้นเป็นทางน้ำปิดน่ะครับ

พูดง่ายๆ คือด้านบนเคยเป็นถนน ถ้าไม่ได้รับความเห็นชอบจากแผนกถนนก็คง...

ก็ฝ่ายผังเมืองยังไม่ได้ กำหนดนโยบายเลยนี่ครับ

เชิญไปแผนกจัดรูปที่ดินเลยครับ

รู้สึกว่าเคยมีเรื่องเถียงกันกับสถานีดับเพลิง

ว่าจะถมหรือไม่ถมบ่อน้ำนั้นอยู่นะครับ

ก็แถวนั้นหาแหล่งน้ำลำบากนี่ครับ

ตลกน่า

สำหรับทางเรา แค่ต้องการน้ำก็พอแล้ว

มันไม่จำเป็นต้องเป็นน้ำเสียที่ทำให้ยุงชุม หรือทำให้เกิดผื่นเลยสักนิดนี่ครับ

อย่างแรกเลย ถ้าใช้น้ำเน่าแบบนั้น พวกคุณทำความสะอาดสายยางเหนื่อยแย่เลยนะ

แต่ถ้าแถวนั้นสร้างสระว่ายน้ำเด็กได้ ทางเราก็จะเบาแรงไปได้เยอะเลยนะครับ

เป็นไง ลองไปปรึกษา แผนกการศึกษาของเขตดูไหม

เหมือนจะมีฝ่ายสวัสดิการเด็ก อยู่นะครับ

ค่ะ

แต่นี่ไม่ใช่แค่ปัญหาของเด็ก อย่างเดียวนะครับ

อีกอย่าง การฟื้นฟูอาคารเรียนก็ยัง ล่าช้าอยู่ด้วย

ปัญหาใหญ่แบบนี้ คงต้องไปหา...

สมาชิกสภาเทศบาล ที่เป็นตัวแทนของเขตนั้น

อ๋อ ถ้างั้นผมจะเขียนจดหมายแนะนำ ถึงรองนายกเทศมนตรีให้แล้วกัน

แหม แค่เอานามบัตรผมไปให้ เขาก็ยอมพบทันทีแหละครับ

เชิญนั่งก่อนครับ เชิญ

ต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วยนะครับ

คือ... การที่พวกคุณ

มาพูดถึงความเดือดร้อนต่างๆ อย่างตรงไปตรงมาแบบนี้

เป็นสิ่งที่พวกเรายินดีต้อนรับที่สุดเลยครับ

แล้วการที่เราตั้งแผนกบริการประชาชนขึ้นมาใหม่

ก็เพื่อการนี้แหละครับ

ไม่ต้องเกรงใจเลยนะครับ เชิญเลยเต็มที่

อ้อ เธอ ช่วยพาพวกเขากลับไปที่ แผนกบริการประชาชนที

ถ้าเป็นเรื่องนั้น เชิญที่แผนกโยธาครับ

ช่องหมายเลข 8 ครับ

พูดอะไรของคุณ

จะดูถูกกันก็ให้มันพอดีๆ หน่อย

โปสเตอร์พวกนี้แปะไว้เพื่ออะไรกัน

เพื่อเอาไว้ให้พวกฉันฆ่าเวลาเหรอ

พวกเราน่ะนะ ไม่ได้ว่างงาน เหมือนพวกคุณหรอกนะ

อย่างแรกเลยนะ พวกเราก็แค่—

อยากให้ช่วยจัดการไอ้น้ำเน่านั่น แค่นั้นเองไม่ใช่หรือไง

จะแผนกโยธา แผนกท่อน้ำทิ้ง ศูนย์อนามัย แผนกอนามัย หรือสถานีดับเพลิง

เรื่องพรรค์นั้นมันยังไงก็ได้โว้ย อะไรกันนักหนา

คนที่จะจัดการเรื่องนี้ให้ ก็คือแผนกบริการประชาชนไม่ใช่เหรอ

พอแล้ว ไม่ขอร้องอะไรพวกคุณ อีกต่อไปแล้ว

ไปที่ไหนก็เอาแต่ดูถูกกัน

ประชาธิปไตยอะไร ฟังแล้วอยากจะบ้า

กลับกันเถอะ

เอ่อ... ขอโทษนะครับ

พอดีวันนี้หัวหน้าลางานน่ะครับ

ถ้าช่วยเขียนยื่นมาเป็นเอกสาร จะสะดวกกว่านะครับ

คือว่านะครับ

หัวหน้าลางานนี่ แปลกมากเลยนะครับ

อืม ดูเหมือนหมู่นี้ จะไม่ค่อยมีแรงซะด้วยสิ

ครับ แต่ถ้านะครับ ถ้าหยุดนานๆ เข้า พวกเราคงแย่แน่เลย

ก็นั่นล่ะสิ

คนอย่างเขาน่ะ แค่เป็นหวัดไม่มีทางหยุดหรอก

ถ้าไม่มีตราประทับของหัวหน้า งานก็เดินไม่ได้ซะด้วย

เฮ้อ... แต่ก็นะ น่าเสียดายจริงๆ นะครับ

อีกแค่เดือนเดียว ก็จะทำสถิติทำงาน ไม่เคยขาดครบ 30 ปีได้แล้วแท้ๆ

บางคนหัวหน้าลาก็แอบดีใจนะ

พอเจ้านายหยุด ก็รีบคิดเรื่องตำแหน่ง ที่จะว่างลงทันที สันดานข้าราชการจริงๆ...

เห็นแกกินยาบ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ ยาอะไรน่ะ

ยาแก้ปวดท้องน่ะ

คนที่กินอุด้งน้ำตอนเที่ยง ซดน้ำซุปจนเกลี้ยงเป็นประจำอย่างแก

หมู่นี้แค่แตะๆ ตะเกียบ บ่อยๆ นะ

อุด้งน้ำงั้นเหรอ

นั่นก็เป็นสถิติยิ่งใหญ่เหมือนกัน

เท่าที่ผมรู้มา มื้อเที่ยงแกกินแต่อุด้งน้ำมาตลอดเลย

ถ้าเกิดหัวหน้า... เป็นอะไรไป ใครจะมาแทนล่ะ

ไม่ต้องรีบตื่นเต้นไปหรอกน่า

กว่าตำแหน่งจะตกมาถึงพวกคุณ ต้องมีคนตายอีกเยอะเลยนะ

คุณฮิราโอกะ คุณฮิราโอกะ ทาเคโอะคะ

ครับ

โรคกระเพาะเหรอครับ

แหม ผมก็กระเพาะไม่ดีเหมือนกันครับ

ที่เขาเรียกกันว่าเรื้อรังนั่นแหละครับ

หมู่นี้ถ้าไม่ปวดท้อง รู้สึกเหมือนไม่ได้มีชีวิตอยู่เลยล่ะครับ

คุณซูซูกิ คุณซูซูกิ ทาคาชิคะ

ผู้ชายคนนั้นน่ะนะ

เห็นว่าเป็นแผลในกระเพาะอาหารน่ะครับ

แต่ตามที่ผมมอง น่าจะมะเร็งกระเพาะอาหาร

ตรงๆ เลยล่ะครับ

ถ้าพูดถึงมะเร็งกระเพาะอาหาร มันก็เหมือนคำตัดสินประหารชีวิตนั่นแหละครับ

หมอส่วนใหญ่ก็จะบอกว่า เป็นแผลในกระเพาะอาหารอ่อนๆ

แล้วก็จะบอกว่า "ไม่ต้องผ่าตัดหรอก"

"เรื่องอาหารการกิน ตราบใดที่ไม่ใช่ของที่ย่อยยากเกินไป"

"อยากกินอะไรก็กินได้เลย"

ถ้าโดนพูดแบบนี้ อย่างมากก็อยู่ได้ปีนึง

ยิ่งถ้ามีอาการที่รู้สึกได้เองขนาดนี้แล้ว อยู่ให้ถึงปีนึงคงยากครับ

อย่างแรกเลย

จะปวดหน่วงๆ

มีอาการเรอแบบน่าคลื่นไส้ ขึ้นมาบ่อยๆ

คอจะแห้งนะครับ

อยากแต่จะกินน้ำหรือน้ำชา

แล้วก็จะท้องร่วง

ถ้าไม่ท้องร่วง ก็จะตรงข้ามเลย คือท้องผูก

ถ่ายออกมาเป็นสีดำ

แล้วก็นะครับ

พวกเนื้อสัตว์ที่เคยชอบกินนักหนา จะกินไม่ได้เลย

กินอะไรเข้าไป ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็จะอ้วกออกมาหมด

แล้วถ้าตอนนั้น มีของที่กินไปเมื่ออาทิตย์ก่อน

ออกมาด้วยล่ะก็ เรื่องใหญ่เลยล่ะครับ

คงอยู่ได้อีกอย่างมากก็แค่สามเดือน

คุณวาตานาเบะคะ

คุณวาตานาเบะ คันจิคะ

ค... ครับ

เชิญครับ

เอ่อ...

เป็นแผลในกระเพาะอาหารอ่อนๆ นะครับ

บ... บอกความจริง...

บอกความจริงมาเถอะครับ

บอกผมมาเถอะครับ บอกมาเถอะครับว่าเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร

ไม่ใช่ครับ อย่างที่บอกไป ว่าเป็นแค่แผลในกระเพาะอาหารอ่อนๆ

ผ่าตัดล่ะ... ผ่าตัดก็ไม่ได้เหรอครับ

แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องผ่าตัดครับ รักษาทางอายุรกรรมก็หาย

แล้ว อ... อาหารล่ะครับ

นั่นสินะครับ ก็...

ตามหลักทั่วไป ตราบใดที่ไม่ใช่อะไรที่ย่อยยากเกินไป

จะทานของที่ชอบก็ไม่เป็นไรครับ

คนไข้คนนั้น อยู่ได้อีกประมาณปีนึงไหมครับ

ไม่หรอก อย่างมากก็ครึ่งปี

ครึ่งปีเหรอครับ?

อืม

ถ้าคุณมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ครึ่งปี เหมือนเขา

คุณจะทำอะไรล่ะ

ไอฮาระ แล้วคุณล่ะ

ในตู้ยาตรงนั้นมียานอนหลับ เวโรนาลอยู่น่ะครับ

ไฟดับหรือเปล่านะ

ไฟถนนก็ติดอยู่นี่นา บ้านข้างๆ ก็ติด

แปลกจัง คุณพ่อไม่อยู่เหรอ กุญแจอยู่ไหนนะ

อยู่ในกระเป๋าถือเธอไง

คุณฮายาชิกลับไปโดยเปิดประตูทิ้งไว้เหรอเนี่ย ไม่รับผิดชอบเลย

ก็เพราะเป็นแม่บ้านแบบไปกลับนี่แหละ ถึงได้แย่ไง

จ้างแบบอยู่ประจำไปเลย ก็ไม่ได้จ่ายต่างกันเท่าไหร่แท้ๆ

ถ้าขโมยขึ้นบ้านมา จะไม่เสียหายหนักหรือไง

นั่นแหละสไตล์ของพ่อล่ะ วิธีคิดแบบข้าราชการชั้นผู้น้อยไง

บรื๋อ หนาว

ในบ้านกับนอกบ้านหนาวพอๆ กันเลย บ้านแบบญี่ปุ่นนี่มันน่าเบื่อจริงๆ

อุตส่าห์ไปเที่ยวข้างนอกมาอย่างสนุก พอเข้าบ้านมาหมดอารมณ์เลย

อยากได้บ้านที่มันทันสมัยกว่านี้จังนะ

นั่นสิคะ

ถ้าเป็นบ้านที่อยู่กันแค่เราสองคน มีสัก 4-5 แสนเยนก็สร้างได้แล้วใช่ไหมล่ะ

เอาเงินบำเหน็จของคุณพ่อไปค้ำประกัน พอจะทำอะไรได้ไหมนะ

อืม เงินบำเหน็จของพ่อคงได้สัก 6-7 แสนแหละ

แล้วก็บำนาญอีกเดือนละหมื่นสองหมื่นสามนี่แหละมั้ง

แถมยังมีเงินเก็บอีกตั้งแสนนึงแน่ะ

แต่คุณพ่อจะยอมตกลงเหรอ

ถ้าไม่ตกลง ก็แค่ขู่ไปว่าจะแยกกันอยู่ไง

ไม้นี้แหละได้ผลกับพ่อที่สุดแล้ว

อีกอย่าง พ่อคงไม่ได้คิดจะหอบเงินบำเหน็จ กับเงินเก็บเข้าหลุมศพไปด้วยหรอกน่า