Becoming Warren Buffet

หนึ่งในนักลงทุน ที่น่าเคารพที่สุดในอเมริกา

จะมาเผยความลับของเขา ให้คุณได้รู้

วอร์เรน บัฟเฟตต์ นั่นเป็นเสียงของเงิน

วอร์เรน บัฟเฟตต์ มหาเศรษฐีนักลงทุน

เป็นคนที่รวยที่สุด อันดับสองของอเมริกา

เขามีสินทรัพย์สุทธิ ประมาณ $62,000,000,000

เขาจึงเป็น คนที่รวยที่สุดในโลก

บัฟเฟตต์ไม่ได้เป็น อย่างที่คุณคิดหรอก

ถึงเขาจะอยู่ ในวงการธุรกิจการเงิน

แต่เขาไม่มีเครื่องคิดเลข หรือคอมพิวเตอร์ด้วยซ้ำ

เขามองการณ์ไกล

และนั่นทำให้เขา ทำเงินได้เป็นพันล้าน...

หลายพันล้าน

คุณอาจเอาชนะเจ้ามือได้

แต่ผมว่าคุณไม่มีทาง เอาชนะวอร์เรน บัฟเฟตต์ได้

บัฟเฟตต์กรอกใบคืนภาษีใบแรก ตอนที่เขาอายุ 13 ขวบ

แต่เขาไม่ได้เป็น มหาเศรษฐีทั่วไปหรอกนะ ทอม

แน่นอนอยู่แล้ว แมตต์

เขาเป็นคนธรรมดา ที่มีเงิน $44,000,000,000

วอร์เรน บัฟเฟตต์ มีวิธีปฏิบัติ

ที่ทำให้มหาเศรษฐีคนอื่น ๆ ไม่ค่อยชอบเขาเท่าไรนัก

วอร์เรน บัฟเฟตต์ เด็กหนุ่มจากรัฐเนแบรสกา

ที่เติบโต มาเป็นพ่อมดแห่งโอมาฮา

ตัวเขามีอะไรที่ทำให้เขา เป็นคนที่รวยที่สุดในโลก

เขาทำได้ยังไง

"เมืองโอมาฮา"

"โอมาฮา รัฐเนแบรสกา"

เมื่อ 70 ปีก่อน ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย

เป็นระยะเวลา เกือบหนึ่งในสาม...

ของอายุประเทศนี้เลย

สมัยมัธยม

ในหัวผมมีแค่สองเรื่อง

สาว ๆ แล้วก็รถ

แล้วผมก็ไม่ค่อยเก่ง เรื่องสาว ๆ เท่าไร

ฉะนั้นเรามาคุยเรื่องรถ กันดีกว่า

ลองจินตนาการดู

เมื่อจบคาบนี้

ผมจะให้พวกคุณแต่ละคน

เลือกรถคันที่คุณต้องการ มาหนึ่งคัน

ฟังดูดีใช่ไหมล่ะ

เลือกเลย สีอะไรก็ได้

เลือกมาเลย แล้วคุณจะได้ รถคนนั้นผูกโบเป็นของขวัญ

ส่งตรงถึงบ้านคุณ ในวันรุ่งขึ้น

คุณคงบอกว่า "อ้าว แลกกับอะไรล่ะ"

แลกกับการที่...

รถคันนั้นจะเป็นรถคันเดียว ในชีวิตของคุณ

คุณจะทำอย่างไร

เมื่อรู้ว่ารถคันนั้น เป็นรถคันแรกและคันเดียว...

ที่คุณจะได้เป็นเจ้าของ แล้วคุณก็รักรถคันนั้นมาก

คุณจะดูแลมันอย่างดี จนไม่น่าเชื่อ

ผมอยากแนะนำว่า...

ในชีวิตของคุณ ไม่ได้มีรถแค่คันเดียวหรอก

แต่คุณจะมีร่างกายเดียว มีสมองเดียว

แล้วคุณก็มีแค่นั้น

ร่างกายกับสมองนั่น...

ยังรู้สึกดีเยี่ยมในตอนนี้

แต่มันต้อง อยู่ได้นานชั่วชีวิตคุณ

เรากำลังไปที่ออฟฟิศ

ขับรถออกไปห้านาที

ผมขับรถแบบนี้...

มาห้าสิบ... 54 ปีแล้ว

หนึ่งในข้อดีของ การขับรถห้านาทีนี้คือ...

ระหว่างทาง มีร้านแมคโดนัลด์

ผมจะแวะซื้ออะไรสักหน่อย

อรุณสวัสดิ์ค่ะ ขอบคุณที่เลือกแมคโดนัลด์

เชิญสั่งอาหารได้เลยค่ะ

ผมขอซอสเซจแมคมัฟฟิน

ใส่ไข่กับชีส

- รับอะไรเพิ่มเติมไหมคะ - เท่านี้ครับ ขอบคุณมาก

ผมบอกภรรยาผม ตอนที่ผม...

โกนหนวดในตอนเช้า ผมจะบอกว่า...

สองเหรียญหกสิบเอ็ด สองเหรียญเก้าสิบห้า

หรือไม่ก็สามเหรียญสิบเจ็ด แล้ว...

เธอก็จะใส่เงินเท่านั้น ในถ้วยเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงนี้

และนั่นกำหนดว่า ผมจะได้กินอะไรเป็นมื้อเช้า

- สองเหรียญเก้าสิบห้าครับ - โอเค สองเหรียญเก้าสิบห้า

- นั่นสองเหรียญ - เป็นยังไงบ้างครับ

สบายดีครับ

คุณได้ออกรายการ "ดาราจำเป็น" แล้ว

ครับผม สวัสดีครับทุกคน

ตอนที่ผมรู้สึก ไม่ค่อยอู้ฟู่เท่าไร

ผมจะเลือก สองเหรียญหกสิบเอ็ด

ซึ่งเป็นไส้หมูสองแผ่น ผมเอามาประกบกัน

แล้วรินโค้ก ให้ตัวเองสักแก้ว

- สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้าง - ซอสเซจแมคมัฟฟินมาแล้วค่ะ

สามเหรียญสิบเจ็ด ได้เบคอน ไข่ แล้วก็บิสกิตชีส

แต่เช้านี้ตลาดหุ้นตก

ผมเลยไม่เลือก สามเหรียญสิบเจ็ด

แล้วไปเลือก สองเหรียญเก้าสิบห้าแทน

ผมชอบตัวเลข

ชอบมาตั้งแต่ ก่อนผมจำความได้

มันรู้สึกดีที่ได้คิดเลข

ผมมักเล่นกับตัวเลขเสมอ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

มันสนุกดีตอนที่พาเพื่อน มาบ้านแล้วให้พวกเขา...

พนันว่าลูกแก้วลูกไหน...

จะลงท่อก่อน

ตอนเด็ก ๆ ผมมีความกระตือรือร้นสูง

ผมเป็นคนช่างสงสัย

ผมเด็กสุดในทุกชั้นเรียน เพราะผมเรียนข้ามชั้น

ผมชอบแข่งขันมาโดยตลอด

ผมชอบอ่าน มากกว่าเด็กคนอื่น ๆ

ผมชอบอ่านมาก ๆ

ป้าอีดี้ให้...

หนังสือบันทึกข้อมูลของโลก กับผมเล่มหนึ่ง

นั่นเป็นสวรรค์ของผมเลย

ผมยังบอกคุณได้อยู่เลยว่า

ประชากรโอมาฮา มี 214,006 คนในปี 1930

ตัวเลขบางตัว มันก็ติดหัวไปตลอด

ตอนที่ผมยังเด็กมาก ๆ น่าจะตอนอายุสักเจ็ดขวบ

ผมยืมหนังสือ จากห้องสมุดเบ็นสัน

ชื่อว่า "พันวิธีทำเงินพันดอลลาร์"

หนึ่งในวิธี ที่อยู่ในหนังสือ

คือการเป็นเจ้าของเครื่อง ชั่งน้ำหนักหยอดเหรียญ

ผมนั่งคำนวณว่า

จะต้องใช้เงินเท่าไร ในการซื้อเครื่องแรก

และจะใช้เวลานานเท่าไร ถึงจะเอากำไรจากเครื่องนั้น

ไปซื้ออีกเครื่อง ผมจะนั่งอยู่ตรงนั้น...

วาดตารางผลตอบแทนทบต้น

เพื่อคำนวณว่า จะใช้เวลานานเท่าไร

ถึงจะมีเครื่องชั่ง ให้กับทุก ๆ คนบนโลก

ผมทำให้คนทั่วประเทศ ชั่งน้ำหนัก

วันละเป็นสิบครั้ง

ส่วนผมก็นั่งเฉย ๆ เหมือน จอห์น ดี ร็อกเกอเฟลเลอร์

แห่งเครื่องชั่งน้ำหนัก

ตอนเด็ก ๆ ผมได้รับค่าขนม หนึ่งนิกเกิลต่อสัปดาห์

แต่ผมอยาก...

มีเงินลงทุนมากกว่า หนึ่งนิกเกิลต่อสัปดาห์

ผมเลยเริ่มทำงาน ตั้งแต่ยังเด็กมาก ๆ

ผมเริ่มเร่ขายโคคา โคล่า

เร่ขายหมากฝรั่ง

ผมขายหนังสือพิมพ์ นิตยสารลิเบอร์ตี

นิตยสารเลดีส์โฮม สากกะเบือยันเรือรบ

ผมว่าผมชอบเกมนี้ แทบจะตั้งแต่ต้น

แต่ผมชอบเป็นเจ้านายตัวเอง

นั่นเป็นสิ่งที่ผมชอบ ในการส่งหนังสือพิมพ์

ผมสามารถ จัดเส้นทางที่ต้องการ

ไม่มีใครมารบกวนผม ตอนตีห้าหรือหกโมงเช้า

ผมส่งหนังสือพิมพ์ 500 ฉบับ ต่อวัน

ผมทำเงินได้หนึ่งเพนนี ต่อฉบับ

แต่หากพูดในแง่ของการทบต้น

เงินเพนนีพวกนั้น เติบโตจนจำไม่ได้เลย

"การทบต้น"

ว่ากันว่า ไอน์สไตน์เคยกล่าวไว้

ว่าผลตอบแทนทบต้นเป็น สิ่งมหัศจรรย์ที่แปดของโลก

อะไรทำนองนั้น

ทำให้นึกย้อน ไปถึงเรื่องเล่า

ที่คุณคงได้เรียน สมัยเรียนประถม

ที่คนคนหนึ่ง ช่วยเหลือพระราชา

แล้วพระราชาถามเขาว่า จะให้ตอบแทนอย่างไร

แล้วเขาก็บอกว่า เอาตารางหมากรุก

ใส่ข้าวสาลีหนึ่งเมล็ด ในช่องแรก

แล้วเพิ่มเป็นสองเท่า ในช่องที่สอง

แล้วเพิ่มขึ้นอีกสองเท่า ในช่องที่สาม

แล้วพระราชาก็ตกลงปลงใจ

กว่าพระราชาจะรู้ว่า...

ช่องที่ 2 ถึง 64 นั้น มีค่าเท่าไร

พระองค์ก็ให้ไปแล้ว ทั้งอาณาจักร

แนวคิดนี้ เป็นแนวคิดที่เรียบง่าย

แต่เมื่อเวลาผ่านไป

มันสามารถทำ เรื่องเหลือเชื่อขึ้นมาได้

เบิร์กเชียร์ เป็นบริษัทที่น่าทึ่ง

เป็นบริษัทที่ใหญ่อันดับสี่ ของรายชื่อฟอร์จูน 500

เขาเป็นคนเดียว

ที่เริ่มจากศูนย์...

สร้างบริษัท

ที่อยู่ในสิบอันดับแรก ของรายชื่อฟอร์จูน 500

"เบิร์กเชียร์ ฮาธาเวย์"

เบิร์กเชียร์ เป็นบริษัทโฮลดิ้ง

บริษัทนี้เป็นเจ้าของ ธุรกิจจำนวนมากที่แยกจากกัน

และบริหารงาน อย่างเป็นอิสระจากกัน

และเป็นอิสระไปกว่านั้น...

จากบริษัทแม่ เบิร์กเชียร์ ฮาธาเวย์

เรามีธุรกิจอยู่ 70 - 80 ราย

และเราขอให้พวกเขาประพฤติ

ในแนวทางที่ไม่ทำให้ ชื่อเสียงของเราเสียหาย

แต่พวกเขา เป็นเจ้าของชีวิตของตัวเอง

คนอื่น ๆ เป็นคนตกแต่งออฟฟิศ

เลยมีหลายอย่างเข้ามา

"โคคา โคล่า เย็นเจี๊ยบ"

ในตอนแรก ตอนที่ผม ย้ายเข้ามาในปี 1962

คุณเห็นฉบับนี้แน่ ๆ

ผมไปที่ห้องสมุดโอมาฮาใต้

ในราคาหนึ่งดอลลาร์ได้มั้ง

ผมได้หนังสือพิมพ์ นิวยอร์กไทมส์...

ฉบับเก่า ๆ มาเจ็ดฉบับ

จากเหตุการณ์สำคัญ ๆ อย่าง ช่วงวิกฤติการเงินปี 1907

นี่ก็อีกครั้ง ปี 1929 อย่างที่เห็น

แต่ผมอยากแปะบนกำแพง ให้ทุกคนเห็น

ช่วงที่มีวิกฤติการเงิน อย่างหนักในวอลล์สตรีท

เพื่อเตือนใจว่า

อะไรก็เกิดขึ้นได้ ในโลกใบนี้ คือ...

มันเป็น "ศิลปะข่าวสาร" หากจะเรียกแบบนั้นได้

ผมเกิดในปี 1930

ที่นี่ ในโอมาฮา รัฐเนแบรสกา

ในช่วงที่ตลาดหลักทรัพย์ล่ม

พ่อผมตกงานในปี 1931

หลังจากผมเกิดได้ปีเดียว

พ่อเป็นเซลส์ขายหุ้น

แล้วพ่อก็มี เงินเก็บนิดหน่อย

พ่อเลยตั้งบริษัทของตัวเอง