The Umbrella Academy

ชั่วโมงที่ 12 ของวันแรก ในเดือนตุลาคม ปี 1989

ผู้หญิง 43 คนทั่วโลกให้กำเนิดบุตร

นี่เป็นเรื่องที่ผิดปกติเพราะว่า

ผู้หญิงเหล่านั้นไม่ได้ตั้งครรภ์ เมื่อตอนเริ่มต้นของวันนั้น

เซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์ มหาเศรษฐีผู้แปลกประหลาดและนักผจญภัย

ได้ตัดสินใจตามหาและอุปถัมภ์ เด็กเหล่านี้ให้หลายคนที่สุด

น่ามหัศจรรย์มาก

คุณต้องการเงินเท่าไร

บอกมาว่าตู้เซฟอยู่ไหน ไม่งั้นครอบครัวแกตาย

ตู้เซฟอยู่ที่ไหน

ปล่อยพวกเราไปเถอะ!

มันเป็นใคร

นี่ คุณ

พยายามต่อไปนะ ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ โอเคนะ

ส่วนคุณ ก็ไม่เท่าไร

เดี๋ยวก็เจอกันอีกนะ เคลาส์

อย่าเล่นยาอีกนะ

การสื่อสารเรียกเข้า

ครอบครัวของคุณปลอดภัยแล้ว

เรากำลังรายงานข่าวด่วน

อัลลิสัน รู้ข่าวแล้วหรือยัง

คุณได้พบพ่อของคุณครั้งสุดท้ายเมื่อไร

คุณได้ข่าวจากพี่น้องของคุณบ้างไหม

อัลลิสัน คุณจะใส่ชุดของวาเลนติโน่ ไปงานศพหรือเปล่า

เมื่อสักครู่นี้ตำรวจได้รับรายงานการเสียชีวิต

ของมหาเศรษฐีที่แปลกและสันโดษที่สุดในโลก

พ่อ

หวัดดีค่ะ แม่

แม่คะ

แวนญาเหรอ

เธอมาจริงๆ ด้วย

- ไง อัลลิสัน - ไง น้องสาว

หล่อนมาทำอะไรที่นี่

เธอไม่สมควรมาที่นี่หลังวีรกรรมที่ทำไว้

จะเลือกหาเรื่องวันนี้จริงเหรอ

แต่งตัวถูกกาลเทศะมากเลยนะ

อย่างน้อยฉันก็ใส่สีดำ

- รู้อะไรไหม บางทีเขาอาจจะพูดถูก - ไม่ต้องไปสนใจเขา

ฉันดีใจที่เธอมานะ

ฉันช่วยนายประหยัดเวลาได้นะ

มันล็อคกุญแจไว้หมด

ไม่มีการงัดแงะ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้

ไม่มีอะไรที่ผิดปกติ

ตัวใหญ่ขึ้นนะเนี่ย ลูเธอร์

เคล็ดลับอะไร โปรตีนปั่นใช่ไหม

ลดแป้งเหรอ

จะเอาอะไร

รายงานผ่าพิสูจน์ศพ

- แล้วทำไมมันถึงอยู่กับนาย - ก็เพราะว่าฉัน...

งัดห้องทำงานเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ

แล้วน่าประหลาดใจจริงๆ ว่าการตายของพ่อเป็น...

เรื่องปกติ

ก็แค่หัวใจล้มเหลวธรรมดา

เหรอ แล้วไง

แล้วนายเข้ามาในนี้...

เพื่อดูหน้าต่างทุกบานทำไม

นายมาเจอศพคนแรกใช่ไหม

โพโกมาเจอ

ฉันคุยกับโพโกแล้ว

- เขาบอกว่าหาแว่นข้างเดียวของพ่อไม่เจอ - จะสื่ออะไร

นายเคยเห็นพ่อไม่ใส่แว่นสักครั้งไหมล่ะ

ไม่เคย ซึ่งก็แปลว่ามีคนเอาไป

ซึ่งก็แปลว่ามีโอกาสที่พ่อ ไม่ได้อยู่คนเดียวตอนที่ตาย

เรื่องนี้ไม่น่าพิศวงอะไรเลย ไม่มีอะไรให้แก้แค้น

ไม่มีคดีให้ไข ไม่มีอะไรเลย

มีแค่คนแก่แสนเศร้า ที่ล้มตายในบ้านหลังใหญ่อันว่างเปล่า

ตามสมควรแล้ว

นายควรออกไปซะ

เอาที่สบายใจ พี่ชาย

(พิเศษไม่เหมือนใคร: ชีวิตหมายเลขเจ็ด แวนญา ฮาร์กรีฟส์)

ขอต้อนรับกลับบ้าน คุณแวนญา

โพโก

ดีจริงๆ ที่ได้เจอคุณ

อ๋อใช่ อัตชีวประวัติของคุณ

คุณรู้ไหมว่า...

พ่อเคยอ่านมันไหม

เท่าที่ผมรู้ก็ไม่เคย

ห้าหายตัวไปนานแค่ไหนแล้วนะ

มันผ่านมา 16 ปี 4 เดือน กับ 14 วันครับ

พ่อของคุณขอให้ผมนับวันเวลา

อยากรู้อะไรโง่ๆ ไหม

ฉันเคยเปิดไฟทิ้งไว้ให้เขาเสมอ

ฉันกลัวว่าเขาจะกลับมา

แล้วมันจะดึก และในบ้านจะมืด

พอเขาหาพวกเราไม่เจอก็จะจากเราไปอีก

ดังนั้น ทุกๆ คืน ฉันจะ...

ทำของว่างและเปิดไฟทิ้งไว้ตลอด

ผมจำของว่างของคุณได้

จำได้แม่นเลยว่าเคยเดินเหยียบ แซนด์วิชเนยถั่วมาร์ชแมลโลว์นั่นเกินครึ่ง

พ่อของคุณเชื่ออยู่เสมอว่า หมายเลขห้าต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง

เขาไม่เคยสิ้นหวัง

แล้วดูสิว่าพ่อเป็นไง

เด็กๆ พร้อมเข้านอนแล้วค่ะ พวกแกอยากบอกราตรีสวัสดิ์

โอเค! ได้เวลาเข้านอนแล้ว เด็กๆ ไปกันเลย

ไปกันเลยจ้ะ

ไปกันเถอะ อัลลิสัน พ่อของหนูเขายุ่งอยู่

พ่อยุ่งแบบนี้ตลอดแหละ

เงินอยู่ที่ไหนนะ พ่อ

เงินมันอยู่ที่ไหนเนี่ย

เคลาส์ มาทำอะไรในนี้

อัลลิสัน! ว้าว นี่เธอเองเหรอ

นี่ มานี่มา

ไม่เจอกันซะนาน

นานเกินไป จริงๆ ฉันหวังว่า จะได้เจอเธอเพราะ...

ฉันอยากจะได้ลายเซ็นของเธอ มาเพิ่มในคอลเล็กชัน!

- เพิ่งไปบำบัดเลิกยาเหรอ - ไม่!

ไม่ใช่ ฉันเลิกเล่นไปนานแล้ว

ฉันกลับมาเพื่อพิสูจน์ให้ตัวเองรู้

ว่าพ่อได้

ตายไปแล้วจริงๆ

ใช่เลย! พ่อตายไปแล้ว!

รู้ไหมว่าฉันรู้ได้ไง เพราะถ้าพ่อยังอยู่

พวกเราจะไม่ได้รับอนุญาตให้มาเหยียบในห้องนี้

ตอนเราเป็นเด็ก พ่ออยู่ในนี้ตลอด

วางแผนการลงโทษครั้งถัดไป ใช่ไหม

จำได้ไหมว่าพ่อเคยมองเรายังไง ด้วยหน้าที่บึ้งตึงนั่น

ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเรา

เราจะได้ไม่ต้องสืบทอด สายตาที่เยือกเย็นไร้วิญญาณ

หมายเลยสาม...

ลุกออกจากเก้าอี้พ่อเดี๋ยวนี้

โอ้ ว้าว ลูเธอร์!

ว้าว นาย...

นายตัวใหญ่ขึ้นเยอะในช่วงหลายปีมานี้

เคลาส์

ไม่ต้องมาบ่น ฉันกำลังจะไปอยู่พอดี

พี่ๆ จะได้...

คุยกันไง

- วางมันลง - ว่าไงนะ

วางเลย เดี๋ยวนี้

ก็ได้

มันก็แค่มรดกล่วงหน้าของเรา!

ก็แค่นั้นเอง!

ไม่เห็นต้องตีโพยตีพายเลย

เคลาส์ยังไงก็ยังเป็นเคลาส์ ถ้าเธอสงสัยนะ

หลังไม่เจอกันมาหลายปี ฉันรู้สึกสบายใจที่เห็นแบบนั้นยังไงไม่รู้

เธอเจอดิเอโกหรือยัง

- กับชุดบ้าๆ ของเขาน่ะเหรอ - โอ้ ฉันรู้

เธอว่าเขาใส่ชุดนั้นในห้องน้ำไหม

- ตอนอาบน้ำน่ะเหรอ - ใช่

ใส่ ชัวร์ป้าบ

ฉัน...

ฉันไม่แน่ใจว่าเธอจะมาไหม

ฉันก็เหมือนกัน

เธอดูดีนะ

ขอบใจ

แพทริคกับแคลร์อยู่ไหนล่ะ

แพทริคยื่นฟ้องหย่าแปดเดือนที่แล้ว

แน่นอนอยู่แล้วว่านายไม่รู้ นายไม่ได้อยู่ที่นี่

แล้วแคลร์ล่ะ

เขาได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูก

เวรเอ๊ย

อย่างนั้น...

เธอทำแบบนั้นก็ได้นี่ แบบว่า...

ข่าวลือน่ะ

ฉันไม่ทำแบบนั้นแล้ว

- เกิดอะไรขึ้น - ก็สิ่งที่เกิดขึ้นทุกครั้ง

ฉันอธิษฐาน มันกลายเป็นจริง และฉันถอนคำพูดไม่ได้

งั้นก็น่าจะเริ่มกันเลย

ฉันคิดว่าเราควรจะจัดพิธีรำลึกถึงพ่อ

ในสนามตอนพระอาทิตย์ตก

พูดอะไรหน่อย ตรงที่พ่อชอบอยู่

- พ่อมีที่ที่ชอบด้วยเหรอ - ใช่ ใต้ต้นโอ๊ก

ฉันกับพ่อไปนั่งประจำ ทุกคนไม่เคยเหรอ

จะมีเครื่องดื่มไหม

ชา สโคน

- แซนด์วิชแตงกวาเลิศเสมอ - ไม่

แล้วดับมันด้วย ก็รู้อยู่ว่าพ่อไม่ให้สูบบุหรี่

- นั่นมันกระโปรงฉันหรือเปล่า - อะไรนะ อ๋อใช่

ฉันไปเจอมันในห้องของเธอ ออกจะเชยไปหน่อย ฉันรู้ แต่...

- อากาศถ่ายเทสะดวกดีตรง... นั้นน่ะ - ฟังกันหน่อย

ยังมีเรื่องสำคัญที่เราต้องปรึกษากันนะ

- เรื่องอะไร - การตายของพ่อไง

เอาอีกแล้ว

ฉันไม่เข้าใจ ไหนบอกกันว่าหัวใจวาย

- คนชันสูตรพูดแบบนั้น - พวกเขารู้ดีไม่ใช่เหรอ

- ตามหลักวิชา - ตามหลักวิชาเหรอ

ฉันแค่จะพูดว่า อย่างน้อยมันต้องมีอะไรเกิดขึ้น

ครั้งสุดท้ายที่ฉันคุยกับพ่อ พ่อฟังดูแปลกๆ

โอ้! น่าแปลกใจอะไรเช่นนี้!

แปลกยังไงเหรอ

พ่อฟังดูเครียดๆ

บอกให้ฉันระวังเรื่องการวางใจคน

ลูเธอร์ พ่อเป็นตาแก่ขี้ระแวง

ที่เริ่มจะเสียสติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่

ไม่ พ่อรู้แน่ๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ฟังนะ ฉันรู้ว่านายไม่ชอบทำ

แต่ฉันอยากให้นายคุยกับพ่อ

อยู่ดีๆ จะให้ฉันโทรหาพ่อในปรโลกแล้วถามว่า

พ่อหยุดเล่นเทนนิสกับฮิตเลอร์สักครู่ แล้วมารับสายหน่อย" ไม่ได้หรอกนะ

- ตั้งแต่เมื่อไร นั่นมันงานถนัดนายนี่ - สภาพจิตฉันไม่เหมาะสม

- เมายาอยู่เหรอ - ใช่!

นั่งฟังเรื่องไร้สาระแบบนี้แล้วจะไม่เมาได้ยังไง

งั้นก็สร่างได้แล้ว นี่เรื่องสำคัญ

แล้วยังมีปัญหาเรื่องแว่นตาข้างเดียวที่หายไป

- ใครจะไปสนใจแว่นตาข้างเดียวโง่ๆ - ใช่สิ

มันไม่มีค่า