The King Dae Joyoung (대조영)

‫- شما رو در کل این مدت داشتن فریب میدادن ‫- فریب؟

‫- چه کسی و درمورد چی منو فریب دادن؟ ‫- گومی...

‫- شما میدونید پدر واقعی گومی کیه؟ ‫- سعی داری چی بگی؟

‫پدر واقعی گومی؟

‫به سؤالم جواب بده!

‫گومی پسر ایی هگو نیست.

‫چرا مزخرف میگی!

‫اگه گومی پسر ایی هگو نیست...

‫- پدر گومی کسی جز... ‫- پدر

‫پدر، حالتون خوبه؟

‫چرا وایسادید؟ دستگیرش کنید!

‫چشم!

‫چطور ممکنه این اتفاق بیوفته؟ سون مانی یونگ...

‫مورداعتمادترین مردِ من، سونمانی یونگ بهم خیانت کرد!

‫پدر!

‫- بازداشت شون کنید ‫- چشم بانو

‫- خائنین رو به زندان قصر ببرید ‫- چشم

‫ما تمام کسانی که در این توطئه ‫شریک بودن رو دستگیر کردیم.

‫این کشور یکبار دیگه مدیون شما شد.

‫اعلاحضرت حالشون خوبه؟

‫ایشون مقداری آرامبخش خوردن و خوابیدن.

‫امیدوارم ایشون توانایی خودشو به دست ‫بیاره که بتونه خائنین رو مجازات کنه.

‫من خودم به بقیه ی چیزا رسیدگی میکنم.

‫اگه میخواید من سربازانم رو اینجا میذارم و میرم.

‫نه، دیگه همه چی تموم شده

‫خب با اجازه...

‫(قلعه ی شین-مرکز عملیات تجویونگ)

‫سونمانی یونگ؟

‫- سونمانی یونگ رهبر این شورش بوده؟ ‫- بله ژنرال

‫ژنرال تجونگسانگ در متوقف کردن ‫این شورش نقش اساسی ای داشتن.

‫سونمانی یونگ یکی از وفادارترین یاران پادشاه بود

‫منم جزئیات رو نمیدونم ولی مطمئناً این اتفاق ‫چند دستگی در دربار کُران درست میکنه.

‫گومی کجاست؟

‫- شما میخواید اینو بهش بگید؟ ‫- اون باید بدونه

‫- بالاخره اون پادشاه آینده ی کُرانه ‫- ما اونو به عنوان گروگان آوردیم اینجا

‫تا امنیت خانواده تون در یانگجو تضمین بشه. ‫اگر اون نگران بشه و بدونِ توجه به حرف ما بخواد برگرده...

‫چیزی که من ازش تا حالا فهمیدم، اون پسر عجولی نیست.

‫علاوه براین، توطئه ی خیانت توسط پدرم خنثی شده.

‫چی داری میخونی؟

‫خوش اومدین ژنرال

‫اینا درباره ی تاریخ گوگوریو نیست؟

‫من اونا رو در کتابخونه پیدا کردم و توجهم رو جلب کردن.

‫گوگوریو واقعاً یه کشور جذاب بوده

‫من واقعاً از روحیه ی فوق العاده ‫و استقامت به یاد ماندنی شون حیرت زده شدم.

‫در یانگجو یک شورش کوچک رخ داده.

‫- شما شورش ژنرال سونمانی یونگ رو میگین؟ ‫- خبرداشتی؟

‫من از تانی شنیدم

‫قبلاً سرکوب شده، من نگرانش نیستم.

‫اما پدربزرگ و مادرت اونجا هستن. اگه فکر میکنی آرامش روحی ‫نداری و با دیدن شون آرامش پیدا میکنی، برو ببینشون.

‫وجود من در یانگجو هیچ چیزی رو عوض نمیکنه

‫اما اگه در یودونگ بمونم، میتونم خیلی چیزا رو عوض کنم.

‫- منظورت انجام خدمات شایسته است؟ ‫- درسته

‫درحال حاضر نیاز نیست پیشِ پدربزرگ یا مادرم باشم

‫من باید در سرزمین وسیع یودونگ بمونم

‫- تو هم یک شخص با روحیه ی بزرگ ‫و استقامتی عالی هستی

‫من دوست دارم حالا که اینجام هر ‫چیزی بتونم درباره گوگوریویی ها یاد بگیرم.

‫راستی ما هنوز هیچ خبری از قلعه ‫یودونگ و پکام دریافت نکردیم

‫اونا فقط مقدار کمی آذوقه با خودشون بردن

‫اگه اونا حتی بیشتر تأخیر کردن ‫باید به کمک شون بریم.

‫من دیگه نمیتونم این وضع رو تحمل کنم!

‫- گه پیلی، تو چت شده؟ ‫- حداقل سیرمون کنید!

‫ما داریم از گرسنگی میمیریم و تو میخوای که یه استراتژی ‫طراحی کنیم؟ ما به اینجا نیومدیم تا کل روز پشت این میز بشینیم.

‫اگه ما میخوایم در این جنگ پیروز بشیم ‫باید از عقل مون استفاده کنیم.

‫من دارم از عقلم استفاده میکنم! ‫سربازانی که به اینجا اومدن، بدبخت هستن

‫و اسب ها هم دارن گرسنگی میکشن چون ‫تو فقط اندازه ی 10 روز آذوقه آوردی.

‫- من دیگه بریدم ‫- عوضی لعنتی

‫ژنرال!

‫چه اتفاقی افتاده؟ اونا جنگ با یودونگ رو شروع کردن؟

‫اونا جنگ رو شروع نکردن ‫بلکه دارن دعوا میکنن!

‫منظورت چیه؟

‫- جنگ رو شروع نکردن و دارن دعوا میکنن؟ ‫- خب آخه چطوری توضیح بدم...

‫امروز کدوم تون با گوم نان مبارزه میکنه؟

‫ارتش مون داره ما رو تماشا میکنه ‫امروز این زنیکه باید کشته بشه!

‫نگران نباشید فرمانده!

‫برو!

‫چی فکر میکنی؟ میتونی از پسش بربیای؟

‫چرا وایسادید؟ این زنیکه رو بکشید!

‫فرمانده! اون مثل یه ببر خشمگین میمونه!

‫تو کی هستی؟

‫- میخوای بدونی کی ام؟ ‫- تو یک مبارز معمولی نیستی

‫خودتو معرفی کن!

‫من مبارز گوگوریوی بزرگ، تجویونگ هستم!

‫تجویونگ؟ تجویونگ شخصاً اومده اینجا؟

‫ما فردا این بازی رو تموم میکنیم ‫و با تمام قوا حمله میکنیم.

‫پس اگه میخواید زنده بمونید ‫تسلیم بشید و فرار کنید

‫تسلیم بشید وگرنه وقتی حمله شروع شد ‫هیچکدومتون زنده نخواهید موند

‫پس یا تسلیم بشید یا دروازه شهر رو باز کنید.

‫تا حالا بیش از 10 مبارز تانگی به دست گوم نان کشته شدن.

‫روحیه ی سربازان تانگ به وسیله یک زن ‫تضعیف شده و اونا خیلی ترسیدن.

‫برادر بیو خیلی باهوشه

‫چرا من نمیتونم چنین فکرهایی بکنم؟

‫گوم نان واقعاً فوق العاده است ‫تا حالا 10 مبارز تانگی رو کشته!

‫من نمیذارم برادر بیو منو شکست بده. ما باید قبل ‫از اینکه اون یودونگ رو بگیره، قلعه پکام رو بگیریم.

‫چطوری اینکارو بکنیم وقتی که نه سرباز ‫کافی داریم و نه نقشه ای؟

‫خیلی گرسنه ام...

‫میشه من یه استراتژی پیشنهاد کنم؟

‫- هی تونگسو ‫- بله؟

‫نه طوری نیست. زودباش بهم بگو

‫ما ارتش مون رو تقسیم میکنیم

‫ارتش مون رو به گروه های کوچکتر تقسیم کنیم؟

‫- بله ‫- خب؟ بقیه شو بگو

‫و هر گروه به یکی از دروازه های شهر حمله میکنن.

‫دروازه های شهر؟

‫منظورت اینه که مثلاً من به دروازه ی شمالی ‫تو به دروازه ی شرقی و گه پیل به دروازه جنوبی

‫حمله کنیم، درسته؟ ‫- دقیقاً

‫ما بین خودمون یک رقابت سَر هرکی که ‫زودتر بتونه دروازه ی شهر رو بگیره، خواهیم داشت.

‫گروهی که بتونه یکی از دروازه ها رو زودتر بگیره ‫همه ی غذاهای خوب شهر بهش میرسه!

‫تونگسوی احمق! تو به این میگی استراتژی؟

‫نه نه

‫من اینقدر حیرت زده شدم که داره گریه ام میگیره!

‫این بهترین استراتژی ای هست که تا حالا شنیدم.

‫جونم؟

‫هوک سودول، بیدار شو

‫تونگسو، از این به بعد تو رزم آرای ما هستی!

‫از حالا به بعد تو باید تمام تاکتیک های ما رو طراحی کنی!

‫راست میگی ژنرال؟ من یه رزم آرا بشم؟

‫بله بله...فوراً فرمانده ها رو جمع کنید ‫چرا نشستید؟

‫- من دارم از گرسنگی میمیرم ‫- چشم ژنرال هوک

‫من فکر میکنم این کار عملی بشه...

‫من نمیخوام بذارم برادر بیو ‫از من جلو بزنه. حالا می بینی.

‫اینو روی زخمت بذار، کمک میکنه ورم اش بخوابه.

‫سربازان تانگی قلعه ی یودونگ حالا دیگه از یک ‫گروه راهزن هم بی نظم تر و آشفته ترن.

‫ما اینو مدیون تو هستیم گوم نان.

‫چرا به جای اینکه اسم واقعی ات رو بگی ‫گفتی که ژنرال تجویونگی؟

‫چون اسم تجویونگ ترس و لرز بیشتری ‫در قلب دشمن میندازه تا اسم من.

‫اما این یک فرصت بزرگ بود که خودتو معرفی کنی.

‫اگه من دنبال شهرت بودم، زیردستِ سورینگی ‫میموندم و به ارتش تانگ خدمت میکردم.

‫بذار یه سؤالی ازت بپرسم. درباره ی اربابت میموسا ست.

‫اون چه نسبتی با تو داره؟

‫چرا اینو میپرسی؟

‫من فکر میکنم شما دو تا که ارباب ‫و زیردست شدید، یه داستانی دارید.

‫اون جونِ کسی که زنده زنده داشت دفن میشد رو نجات داد.

‫بخاطر همین زندگی من متعلق به اوئه.

‫که اینطور

‫شما چی؟ اربابت برات چه کسیه؟

‫برادرم به من امید و عزم برای زندگی داد

‫اگه بعد از نابود شدن کشورم، برادرم نبود ‫من دلیلی برای زندگی کردن نداشتم.

‫ژنرال!

‫ژنرال...نبرد در قلعه پکام شروع شده!

‫مبارزان به تمام دروازه های شهر حمله کردن. اونا با گروه ‫های کوچکتر و حمله ی پیشروانه اینکارو انجام دادن.

‫حمله ی پیشروانه... بالاخره برادرم ‫هوک سودول حرکتشو زد.

‫ما هم فردا اول صبح حمله مون رو شروع ‫میکنیم. امشب همه چیز رو آماده کنید.

‫چشم ژنرال

‫(قلعه پکام)

‫میدونم که گشنه اید، ولی یکم دیگه تحمل کنید ‫تقریباً دیگه کارمون تموم شده

‫بیاید تو این مسابقه پیروز بشیم و ‫شکم هامون رو با غذاهای خوب پرکنیم.

‫ما نمیتونیم بذاریم هوک سودول ما ‫رو شکست بده! دشمن رو نابود کنید!

‫دنبالم بیاید!

‫من خودم همتون رو به درک واصل میکنم!

‫چطور جرئت کردید به تونگسو، رزم آرای ارتش حمله کنید! ‫من رزم آرای بزرگ هستم!

‫(قلعه یودونگ)

‫تجویونگ اینجاست! تجویونگ بهمون حمله کرده!

‫تماشا کنید!

‫این مرد گستاخ جرئت کرد که صاحبان ‫قلعه ی یودونگ رو به دردسر بندازه!

‫همچین اتفاقی برای دزدانی که ‫خانه ی دیگران رو میگیرن، میوفته!

‫دروازه رو باز کنید!

‫قلعه یودونگ و پکام تصرف شدن! ‫دروازه رو باز کنید!

‫پیروزی کامل؟

‫- گلسابیو و هوک سودول هر دو در نبردهاشون پیروز شدن؟ ‫- بله ژنرال

‫این خبر باورنکردنیه!

‫هردو قلعه ی یودونگ و پکام با هم تصرف شدن!

‫ما دیگه نمیتونیم اینجا بمونیم ‫حالا که خبر پیروزی رسیده.

‫کی اینجا میمونه تا از قلعه محافظت کنه؟

‫هزارتا سرباز خودمون و هزار تا از سربازان ‫مردمی از قلعه ی شین محافظت میکنن.

‫ما بزودی قلعه ی شین رو ترک میکنیم و ‫از طریق قلعه پکام به قلعه یودونگ میریم.

‫و با ارتش گلسابیو و هوک سودول ترکیب ‫شده و سریعاً به قلعه ی آنسی حرکت میکنیم.

‫چشم ژنرال!

‫من هرگز فکرشو نمیکردم ما این دو ‫قلعه ی نفوذناپذیر رو اینقدر سریع بگیریم.

‫برادرانم جواب اعتماد و اطمینان منو به خودشون دادن.

‫حالا که ما قلعه های شین و پکام و یودونگ ‫رو گرفتیم، نیمی از مأموریت ما تموم شده.

‫خوشبختانه دربار تانگ هنوز حرکتی نکرده اما اگر ملکه چوچون ‫درباره ی کار بزرگ امروز ما بشنوه، حتماً تلافی میکنه.

‫باید قبل از اینکه تانگی ها کاری بکنن ‫قلعه ی آنسی رو بگیریم.

‫(چانگ آن-تانگ)

‫چی؟

‫تجویونگ قلعه های یودونگ و پکام رو گرفته؟ ‫- بله ژنرال

‫بله ژنرال، این گزارشیه که تازه رسیده.

‫من میترسم تجویونگ نه تنها یودونگ رو بگیره ‫بلکه به سمت پیونگ یانگ هم پیشروی کنه.

‫اگه ما کاری نکنیم، ممکنه تمام قلمروی ‫گوگوریوی قدیم رو از دست بدیم.

‫اینکه معلومه. اما ما ارتشی ‫نداریم که به اونجا بفرستیم

‫ژنرال، منو به یودونگ بفرستید

‫من سربازانم در یودونگ رو سازماندهی ‫میکنم و جلوی تجویونگ رو میگیرم.

‫تجویونگ قبلاً قلعه های یودونگ و شین و پکام رو گرفته.

‫وجودِ تو در اونجا این مشکل رو حل نمیکنه.

‫پس باید چکار کنیم؟ اینجا بشینیم و به ‫تصرفات تجویونگ در یودونگ نگاه کنیم؟

‫- هونگ پیا ‫- بله ژنرال

‫فوراً یه قاصد برای ترگول ها بفرست ‫حالا وقتش رسیده که ما از موکچو کمک بگیریم.

‫چشم ژنرال

‫موکچو شاید بتونه جلوی ایی هگو رو بگیره اما ‫اون چطوری میتونه تجویونگ رو متوقف کنه؟

‫هدف بعدی تجویونگ، قلعه ی آنسیه.

‫هرچقدر هم تجویونگ عالی باشه ‫نمیتونه به راحتی اونجا رو بگیره.

‫قلعه ی آنسی، قلعه ای نفوذناپذیره که ارتش ‫یک میلیونی تانگ هم نتونست تسخیرش کنه

‫اگر آنسی تا زمان حمله ترگول ها به کران دوام بیاره، ما ‫میتونیم از ارتش مون برای نابودی تجویونگ استفاده کنیم.

‫یعنی چی شده که علیاحضرت از اتاقشون بیرون نمیان؟

‫لعنتی...

‫ما برای هفته ها از داروی شما استفاده ‫کردیم اما وضعیت ایشون فقط بدتر شده.

‫حقیقتش اینه که برای بیماری علیاحضرت درمان گیاهی ‫وجود نداره، چون بیماری شون روحی-روانیه.

‫- بیماری روحی؟ ‫- بله

‫علیاحضرت باید بدبین بودن به همه چیز رو کنار ‫بذارن و کمی به چیزا، خوش بینانه تر نگاه کنن