The 100

ฉันรู้สึกถึงแสงแดดบนใบหน้า

ฉันเห็นต้นไม้อยู่รอบตัว

กลิ่นของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม

มันสวยงามมาก

ณ วินาทีนี้ ฉันไม่ได้ติดอยู่กลางอวกาศ

ผ่านมา 97 ปีแล้ว ตั้งแต่มหันตภัยนิวเคลียร์ คร่าชีวิตทุกคนบนโลก

ทิ้งดวงดาวร้างให้อาบไปด้วยกัมมันตรังสี

โชคยังดีที่มีผู้รอดชีวิต

สิบสองประเทศมีสถานีอวกาศเปิดใช้งานอยู่ ตอนที่เหตุระเบิดเกิดขึ้น

ตอนนี้มีเพียงแค่ดิอาร์ค หนึ่งเดียวที่เกิดจากการรวมตัวของหลายสถานี

เราถูกปลูกฝังว่าโลกต้องการเวลาอีกร้อยปี กว่าคนจะอยู่ได้อีกครั้ง

อีกแค่สี่รุ่นที่ถูกขังในอวกาศ มนุษย์ก็จะได้กลับบ้าน กลับสู่พื้นโลก

พื้นโลก นั่นคือความฝัน

ส่วนนี่คือความเป็นจริง

นักโทษหมายเลข 319 หันหน้าเข้าผนัง

และความเป็นจริงมันห่วย

- นี่มันอะไรกัน - เงียบซะ

- ยื่นแขนขวาเธอออกมา - ไม่

ไม่ ยังไม่ถึงเวลา ฉันยังไม่ครบ 18 จนกว่าจะเดือนหน้า

- ยื่นแขนออกมา - บนดิอาร์ค ทุกอาชญากรรม...

ไม่ว่าจะเล็กแค่ไหนก็มีโทษสถานเดียวคือตาย

- นอกจากคุณจะอายุไม่ถึง 18 - นาฬิกา

ไม่ นี่มันของพ่อฉัน

- ถอดออกซะ - ไม่

นักโทษเยาวชนทุกคนถูกพามาที่นี่และขังไว้

เราเรียกมันว่า "สกายบ็อกซ์"

- นักโทษหมายเลข 319 - คลาร์ก หยุด

รอตรงนี้ก่อน

แม่ แม่คะ เกิดอะไรขึ้น

นี่มันอะไรกัน

- ไปกันเร็ว - พวกเขาจะฆ่าเราทุกคนใช่มั้ย

ลดจำนวนประชากร จะได้ซื้อเวลาให้คนอื่นๆ ที่เหลือ

คลาร์ก ลูกไม่ได้จะถูกฆ่า

แต่จะถูกส่งลงไปบนพื้นโลก

- พวกลูกทั้งร้อยคน - อะไรนะคะ

แต่มันไม่ปลอดภัย ไม่ค่ะ

ไม่ เราจะโดนประเมินอีกครั้งตอนครบ 18

กฎเปลี่ยนไปแล้ว นี่คือโอกาสที่ลูกจะได้ใช้ชีวิต

สัญชาตญาณจะสอนลูกให้รู้จักดูแลคนอื่นก่อนเอง

เหมือนกับพ่อของลูก

แต่ระวังตัวด้วยนะ แม่เสียลูกไปอีกคนไม่ได้

แม่รักลูกมากนะ

โลกนะ คลาร์ก

ลูกจะได้กลับไปที่โลก

ตื่นแล้วเหรอ

- ฟังนะ... - เวลส์ นายมาทำบ้าอะไรที่นี่

พอรู้ว่าพวกเขาจะส่งนักโทษลงไปบนพื้นโลก ฉันก็ทำตัวเองให้โดนจับ

ฉันมาที่นี่เพื่อเธอ

- อะไรน่ะ - ชั้นบรรยากาศไงล่ะ

นักโทษแห่งดิอาร์ค จงฟังให้ดี

พวกเธอได้รับโอกาสครั้งที่สอง

และในฐานะนายกรัฐมนตรี ฉันหวังว่าพวกเธอจะเห็นว่า

นี่ไม่ใช่แค่โอกาสสำหรับตัวเธอ แต่เป็นสำหรับเราทุกคน

และแน่นอน สำหรับมวลมนุษยชาติด้วย

เราไม่รู้เลยว่าอะไรรอเธออยู่ข้างล่างนั่น

ถ้าโอกาสรอดชีวิตมีมาก เราจะส่งคนอื่นตามลงไป

พูดตามตรงว่าที่เป็นพวกเธอ

เพราะความผิดที่เคยก่อ ทำให้เรายอมสละชีวิตพวกเธอได้

- ถ้าหากรอดชีวิต - พ่อนายมันเฮงซวย เวลส์

ความผิดเหล่านั้นจะได้รับการอภัยโทษ

ประวัติก็จะขาวสะอาดอีกครั้ง

ผมเห็นยานเพิ่งปล่อยไปเมื่อไม่ถึง 20 นาทีก่อน

- ใครอยู่บนนั้นน่ะ - ใช่พวกนักโทษรึเปล่า

- พวกเขาเป็นแค่เด็กนะ - ลงไปบนโลกเหรอ

- มีอะไรเปลี่ยนรึเปล่า - อย่างที่ฉันบอก ณ ตอนนี้

เราไม่อาจตอบรับหรือปฏิเสธอะไรได้

ไม่เอาน่า คุณผู้หญิง

ลูกชายฉันอยู่บนยานนั่นรึเปล่า

เราเลือกจุดปล่อยยานอย่างดีแล้ว

ก่อนสงครามครั้งสุดท้าย ภูเขาเวเธอร์เป็นฐานทัพของทหาร

ที่สร้างไว้กลางภูเขา

ที่นั่นมีเสบียงอาหารแห้งกักตุนไว้ เพียงพอที่จะเลี้ยงคน 300 คน...

- ไปเลย ฟินน์ - ให้อยู่รอดได้ถึงสองปี

- โจรผู้ท่องอวกาศบุกอีกแล้ว - ไม่เคยมีใครไปถึงที่นั่น

- เพราะเราไม่สามารถ... - ดูนี่สิ

- สำรองอาหารให้เธอได้ รวมถึงน้ำ... - พ่อนายประหารฉันจนได้นะ

- ยารักษาโรค... - นายควรคาดเข็มขัดก่อนที่ร่มจะกาง

นี่ นายสองคนน่ะ นั่งดีๆ ซะถ้าอยากรอดชีวิต

ภูเขาเวเธอร์คือชีวิต

พวกเธอต้องไปหาเสบียงพวกนั้นทันที

เธอมันคนทรยศที่ถูกขังเดี่ยวอยู่เป็นปีนี่นา

ส่วนนายก็ไอ้หน้าโง่ที่ผลาญออกซิเจน ไปกับการท่องอวกาศแบบผิดกฎหมาย

- แต่มันสนุกนะ - งานพวกเธอมีอย่างเดียว

- ฉันฟินน์ - ความรับผิดชอบเดียวเท่านั้น

เอาชีวิตให้รอด

สุดท้ายนี้ฉันมั่นใจว่า

- พวกเธอคงสงสัยเรื่องกำไลข้อมือ - นั่งอยู่กับที่

ฟินน์ นายโอเคมั้ย

ไม่ใช่ตอนนี้

สิ่งที่เรากำลังเจอคือระบบทั้งหมดล้มเหลวครับ

ที่แน่ๆ คือพวกเขาออกนอกเส้นทาง และเราติดต่อทางนั้นไม่ได้

เล่าเรื่องระบบสื่อสารมาซิ

เราเหลือแค่ตัวส่งข้อมูลที่กำไลข้อมือ ไม่มีเสียง วิดีโอหรือการเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์

ทุกอย่างที่เราโปรแกรมไว้เพื่อช่วยเหลือ พังหมดแล้วครับ

พวกเขาต้องพึ่งตัวเอง

- เครื่องยนต์จรวดน่าจะติดได้แล้วนะ - เอาน่า

ทุกอย่างบนยานลำนี้อายุร้อยปีใช่มั้ย ให้เวลามันหน่อยเถอะ

คลาร์ก ฉันมีอะไรต้องบอกเธอ

- ฉันเสียใจที่ทำให้พ่อเธอถูกจับ - อย่ามาพูดถึงพ่อฉันนะ

ขอร้องล่ะ ฉันตายทั้งที่รู้ว่าเธอเกลียดฉันไม่ได้

พวกนั้นไม่ได้จับพ่อฉัน เวลส์ พวกนั้นฆ่าเขา

และฉันเกลียดนาย

ฟังสิ

เสียงเครื่องยนต์เงียบไปแล้ว

หยุดซะที

ฟินน์ล่ะ เขาหายใจอยู่มั้ย

ประตูอีกบานอยู่ที่ชั้นล่าง ไปกันเถอะ

ไม่นะ เราจะเปิดประตูพรวดพราดไม่ได้

นี่ ถอยก่อน ทุกคน

หยุดนะ

- อากาศอาจเป็นพิษก็ได้ - ถ้าอากาศเป็นพิษยังไงเราก็ตายอยู่ดี

เบลลามี่เหรอ

นั่นเด็กผู้หญิงที่พวกเขาซ่อนไว้ใต้พื้นนี่

พระเจ้า

ดูสิว่าเธอโตแค่ไหนแล้ว

พี่ใส่ชุดบ้าอะไรเนี่ย เครื่องแบบผู้คุมงั้นเหรอ

พี่ยืมมาเพื่อจะได้ขึ้นยานน่ะ

ก็ต้องมีใครสักคนคอยดูแลเธอนี่

แล้วกำไลข้อมือนายล่ะ

ขอโทษนะ ฉันไม่ได้เจอหน้าพี่ชายมาเป็นปีแล้ว

ไม่มีใครมีพี่ชายซะหน่อย

นั่นออกเทเวีย เบลคไง เด็กผู้หญิงที่โดนซ่อนอยู่ใต้พื้นน่ะ

ออกเทเวียๆ อย่า

มาหาเรื่องอื่นให้พวกนั้นจำเธอดีกว่า

เหรอ เช่นอะไรล่ะ

อย่างเช่นเป็นคนแรกที่เหยียบพื้นโลก ในรอบร้อยปีไงล่ะ

เรากลับมาแล้ว

ทำไมเคร่งเครียดนักล่ะ เจ้าหญิง

เราไม่ได้ตายในระเบิดล้างโลกซะหน่อย

เก็บไว้บอกสองคนนั้นที่ลุกจากที่นั่งตามนายเถอะ

เธอไม่ชอบให้ใครเรียกว่า "เจ้าหญิง" สินะ

ใช่มั้ย เจ้าหญิง

นายเห็นยอดเขาตรงนั้นมั้ย

เห็น

ภูเขาเวเธอร์

มีป่าที่เต็มไปด้วยกัมมันตรังสี กั้นอยู่ระหว่างเรากับอาหารมื้อต่อไป

พวกบ้านั่นปล่อยเราลงภูเขาผิดลูก

เรื่องเป็นแบบนี้

เรารู้ว่าพวกเขาถึงพื้นแล้ว แต่ระบบสื่อสารล้มเหลว

ซึ่งหมายความว่าเรายังไม่มีทางรู้สภาพบนพื้นดิน

เพราะกำไลข้อมือของแอ็บบี้ อย่างน้อยเราก็รู้ ว่าสภาพพวกนั้นมีผลกับร่างกายมนุษย์ยังไง

ซึ่งก็มากกว่าที่เราเคยมี มาตลอดร้อยปีแล้ว เพราะงั้น...

ทำได้ดีมาก

เอาล่ะ มีข้อมูลอะไรบ้าง

เด็กตายสองคน

ช่องมืดๆ น่ะ

หมอแจ๊คสัน ช่วยเล่าสมมติฐานของเรา ให้วุฒิสมาชิกเคนฟังหน่อยสิ

ครับ จากข้อมูล พวกเขาเพิ่งลงถึงพื้นได้แค่เจ็ดนาที

แต่เท่าที่เห็นตอนนี้ เราเชื่อว่าการตายมาจากการลงจอดของยาน

ไม่ใช่กัมมันตภาพรังสี

เด็กผู้ชายทั้งสองคนตาย ตอนที่เราขาดการติดต่อกับยานพอดี

- คุณสันนิษฐานว่าลงจอดกระแทกเหรอ - มันมีเหตุผลอยู่นะ

เห็นด้วยมั้ยว่าถ้าเป็นกัมมันตรังสี

ตอนนี้เราควรเห็นยอดการตาย พุ่งขึ้นเร็วพอสมควรแล้ว

เพราะผมเห็นสีแดงเพิ่มขึ้นเยอะเลย บนกระดานนั่น

สัญญาณชีพพุ่งสูงเฉียบพลัน เป็นได้สองอย่าง

หนึ่ง ได้รับบาดเจ็บจากการลงจอด

- แล้วอีกข้อล่ะ - พวกเขาตื่นเต้นที่ได้อยู่ที่นั่น

เรามีปัญหาแล้ว ระบบสื่อสารพังหมดเลย

ฉันขึ้นไปบนหลังคา แผงวงจรหลุดหายไปเป็นโหล

ความร้อนทำให้สายไหม้

อย่างเดียวที่สำคัญตอนนี้คือไปให้ถึงภูเขาเวเธอร์

เห็นมั้ย ดูนะ เราอยู่ตรงนี้

นี่คือทางที่เราต้องไปถ้าอยากรอด

เธอไปเรียนเรื่องนี้มาจากไหน

จากพ่อเหรอ

เจ๋ง แผนที่งั้นเหรอ เมืองนี้มีบาร์มั้ย เดี๋ยวฉันเลี้ยงเบียร์เธอเอง

- โทษทีนะ - นี่ๆ

ปล่อยมือซะ เขาเป็นพวกเรา

ใจเย็นก่อน เราแค่พยายามหาว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน

เราอยู่บนพื้นแล้ว ยังไม่ดีพอสำหรับนายอีกเหรอ

เราต้องไปหาภูเขาเวเธอร์

นายก็ได้ยินที่พ่อฉันบอกแล้ว นั่นคือสิ่งแรกที่เราต้องทำ

ช่างพ่อนายสิ

ทำไม คิดว่าตัวเองคุมที่นี่งั้นเหรอ

นายแล้วก็เจ้าหญิงน้อยๆ

เธอคิดว่าเราสนเหรอว่าใครจะคุมใคร

เราต้องไปให้ถึงภูเขาเวเธอร์

ไม่ใช่เพราะท่านนายกบอก แต่เพราะถ้ายิ่งอ้อยอิ่ง

ทุกคนก็จะยิ่งหิวแล้วทุกอย่างก็จะยิ่งยากขึ้น

คิดว่าเราจะรอดกันนานแค่ไหน ถ้าไม่มีเสบียงพวกนั้น

เรากำลังพูดถึง การเดินทางไกล 20 ไมล์ โอเคมั้ย

ถ้าอยากไปถึงก่อนฟ้ามืด เราต้องออกเดินทางเดี๋ยวนี้

ฉันมีไอเดียที่ดีกว่า พวกเธอสองคนไปสิ

หาของมาให้เรา

เปลี่ยนให้พวกอภิสิทธิ์ชนทำงานหนักบ้าง

- ใช่ - ใช่

พวกนายไม่เข้าใจ เราทุกคนจำเป็นต้องไป

ดูนี่นะ ทุกคน ท่านนายกรัฐมนตรีของโลก

นายคิดว่าตลกงั้นเหรอ

- เวลส์ - อย่างนั้น เอาเลย จัดการเขาเลย

ไม่หรอก แต่นี่สิตลก

เอาล่ะ

ทีนี้นายจะทำไงต่อ เวลส์

- สู้เลยๆ - มาสิ เข้ามา

หมอนั่นขาเป๋หนึ่งข้างนะ

รอให้สูสีก่อนแล้วค่อยสู้ดีกว่า

นี่ นักท่องอวกาศ

คราวหน้าปกป้องฉันบ้างนะ

อะไร ก็เขาน่ารักดี