نخستین 200 خط.
มาที่นี่ได้ยังไงคะ
แม่บอกว่าฉันจำผิด
เธอก็คิดแบบนั้นเหรอ
เป็นคำถามที่ยาก
จนตอบไม่ได้เลยเหรอ
วันนี้เรามีแขกรับเชิญพิเศษ ที่จะร่วมแสดงกับโชว์ของเรา
เชิญพบกับนางแบบคิมนายอนเลยครับ
แปลว่า
ความทรงจำของฉันผิดจริงๆ เหรอ
บางครั้ง
ฉันก็ฝันถึงเรื่องที่ไม่เข้าใจ
ตอนที่ฉันยังเด็ก
ถ้าเกิด
ถ้าเกิดว่า
- ถ้าเกิดว่าความทรงจำ... - พ่อแกไปทำงาน
นี่แกพูดเรื่องอะไรของแก
คุณน้าทำตัวแปลกๆ ไป
ไม่หรอกมีโซ เขาไม่ใช่น้าคนนั้น
นั่นแมงมุม แมงมุมตัวใหญ่
พี่คะมีโซกลัว
มีโซอยู่ตรงนั้น อย่ามาตรงนี้นะ
ไม่นะพี่
อย่าทิ้งมีโซไว้คนเดียว
ยัยโง่ บอกว่าอย่าเข้ามาไง
จำได้หมดแล้ว
มีโซ
มีโซ ทำใจดีๆ เอาไว้ มีโซ
คิมมีโซ
คิมมีโซฟื้นสิ
คิมมีโซ
คิมมีโซ!
แม่
แม่
แม่
แม่!
ไม่ใช่แม่นี่นา
หนูจะหาแม่เหรอ
อื้อ
ให้น้าพาไปมั้ย
จริงเหรอ แม่หนูอยู่โรงพยาบาล
น้าพาไปหาได้ใช่มั้ย
ได้สิ เดี๋ยวน้าพาไปนะ
ไปกันจ้ะ
ถ้าหนูนอนที่นี่หนึ่งคืน
น้าจะพาหนูไปหาแม่จริงๆ ใช่มั้ย
น้า หนูอยากได้สร้อยข้อมือแบบพี่เขาบ้าง
ฉันชื่อซองฮยอน
- อีซองฮยอน - ซองยอน
ไม่ใช่ ซองฮยอน
ซองยอน พี่ซองยอน
- นี่เธอโง่หรือเปล่า - ไม่ใช่นะ
มีโซเพิ่งจะ 5 ขวบ
แต่อ่านหนังสือเก่งกว่าพี่มัลฮีอีกนะ
ว่าแต่พี่ "ตาย" แปลว่าอะไรเหรอ
พ่อบอกว่า...
แม่อาจจะตายได้เพราะไม่สบาย
ถ้าแม่ตายแล้วจะเป็นยังไงเหรอ
ฉันก็ไม่รู้
พี่โง่หรือเปล่าเนี่ย
ฮะ
พี่พิลนัมบอกว่า "ตาย"
หมายถึงมีโซจะไม่ได้เจอแม่อีก
พี่เก้าขวบแล้ว ยังไม่รู้อีกเหรอ
พี่นั่นแหละโง่
เธอว่าใครโง่
ถ้าแม่ตาย เธอก็ต้องไม่ได้เจอแม่อยู่แล้ว
มีโซจะไม่ได้เจอแม่อีกแล้วเหรอ
เดี๋ยวสิ ไม่ใช่แบบนั้น
พอแล้ว เงียบได้แล้ว
อยู่กันเงียบๆ หน่อย
เดี๋ยวพ่อก็มาแล้ว
ขอโทษครับ จะเงียบแล้วครับ
พ่อเหรอ
แต่พ่ออยู่ที่โรงพยาบาลนี่นา
พ่อแกไปทำงาน!
เดี๋ยวเขาก็มาแล้ว อยู่กับแม่เงียบๆ ก่อนนะ
- แม่มีโซอยู่โรงพยาบาล - มีโซเงียบก่อน
ยังไม่หยุดเพ้อเจ้ออีกหรือไง
น้องยังสลึมสลืออยู่เลยครับแม่
เดี๋ยวผมปลอบเอง ไม่ต้องห่วงนะครับ
เราจะอยู่กันเงียบๆ
พี่ คุณน้าทำตัวแปลกๆ ไป
มีโซอยากกลับบ้าน
มีโซ ไม่ต้องร้อง
ถ้าหยุดร้องไห้ เดี๋ยวพี่ให้กินขนมอร่อยๆ
ขนมอร่อยๆ เหรอ
อื้ม
นี่คาราเมล
ถ้าสัญญาว่าจะไม่ร้องไห้ พี่จะให้กิน
สัญญานะ
อร่อยมั้ย
กินให้อร่อยเลยนะ
ป้า...
แม่
น้องหลับอยู่ เบาๆ หน่อย
ครับแม่
ผมจะเงียบจนกว่าพ่อจะกลับมา
ไม่นะ พ่อไม่มาแล้ว
เพราะ...
ฉันไม่ใช่แม่แก
ฉันยกทั้งใจให้ผู้ชายคนนั้น
แต่เขากลับไม่รู้สึกเหมือนฉัน
ฉันต้องฆ่าลูกในท้องเพราะเขา...
ผู้ชายคนนั้น...
คงกำลังนอนมีความสุข กับลูกสาวและลูกชายเหมือนพวกแก
ทำไมฉันต้องมาทรมานอยู่คนเดียว ทำไม!
ฉันผิดแค่หลงไปรักผู้ชายคนนั้น
ถ้าฉันตายไป
เขาจะรู้สึกผิดบ้างหรือเปล่า
ไปด้วยกันนะ
ฉันไม่อยากไปคนเดียว
แกสองคนต้องไปกับฉัน
คุณต้องลืมผู้ชายขี้ขลาดสารเลวคนนั้น
แล้วไปเริ่มต้นใหม่
พอแค่นี้เถอะนะครับ
ปล่อยพวกเราไปเถอะ
ผมสัญญาว่าจะไม่แจ้งความ
มันสายเกินไปแล้ว
ฉันมาไกลเกินจะย้อนกลับ
ขอบคุณที่อุตส่าห์ปลอบฉันนะ
อย่านะครับ
อย่านะครับป้า
อย่าทำแบบนี้
หยุดนะ!
สงสัยฉันจะต้องไป ทั้งที่ยังไม่ได้ตอบแทนเธอ
อย่านะ
ฉันขอโทษ
อย่านะครับ
ช่วยเฝ้าดู...
ช่วงสุดท้ายของชีวิตฉันแทนด้วยนะ
ใครก็ได้
ใครก็ได้ช่วยด้วย
ช่วยพวกเราด้วย
ช่วยด้วย!
อย่า!
ทำไม
ทำไม
พี่ไปนอนทำอะไร
มีโซอยู่ตรงนั้น อย่ามาตรงนี้นะ
นั่นอะไร
น้าเหรอ
ทำไมน้าดูแปลกๆ
มีโซกลัว
ฉันจะให้มีโซรู้จักความตายแบบนี้...
ตอนที่แม่เธอกำลังจะตายไม่ได้
ไม่ใช่มีโซ
เขาไม่ใช่น้าคนนั้น
นั่น...
แมงมุม แมงมุมตัวใหญ่
แมงมุมน่ากลัว
แม่ขา
ไม่เป็นไรนะ มีโซ
แมงมุมไม่มาแล้ว ไม่ต้องร้องแล้วนะ
แต่เท้ามีโซ
มีโซเจ็บเท้า
เดี๋ยวพี่ไปหากรรไกรมาตัดให้นะ
เธออยู่ตรงนี้
คนตาย...
อยู่ตรงหน้าผม
มีโซ
มีโซอยู่ตรงนั้นใช่มั้ย
พี่ร้องไห้ทำไม
ไม่ได้โดนแมงมุมกัดใช่มั้ย
- ทำไงดี - พี่ไม่เป็นอะไร
คนที่อยู่กับเราคือมีโซ
ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น คนที่อยู่กับเราคือมีโซ
มีโซ ฟังพี่ดีๆ นะ
อืม
ที่แอฟริกา มีแมงมุมตัวใหญ่เท่าผู้ใหญ่ด้วย
มันอันตรายมากเลยนะ
ถ้ามีโซสบตามัน มันก็จะกัดด้วย
- จริงเหรอ - จริง
ข้างนอกมีแมงมุมตัวนั้นอยู่ด้วย
ตอนเดินออกไป มีโซต้องหลับตานะจะได้ไม่เห็น
- เข้าใจมั้ย - อื้ม
กลับบ้านกันนะ
จับมือพี่แน่นๆ แล้วเดินตามมานะ
อืม
นี่บ้านมีโซ
ใกล้มากเลยนะ
ต่อไปนี้ห้ามออกไปไหนคนเดียวอีกล่ะ
- เข้าใจมั้ย - อื้ม
แต่ว่า พี่รู้มั้ย มีโซจะแต่งงานกับพี่นะ
แต่งงานเหรอ
อื้ม พี่เหมือนเจ้าชายเลย
พี่รวยด้วยใช่มั้ย
- รวยเหรอ - ใช่
พ่อมีโซบอกให้แต่งงานกับคนรวย
ใช่ พ่อพี่รวย
พี่ก็รวยมั้ง
รวยแค่ไหน
ซื้อตุ๊กตานานาได้หรือเปล่า
ตุ๊กตานานาเหรอ
บริษัทยุนบงเป็นผู้ผลิต
บริษัทนั้นเป็นบริษัทรับจ้างของเราเอง
บริษัทรับจ้างเหรอ คืออะไรอะ อาหารเหรอ
โรงงานผลิตตุ๊กตานานา เป็นของเราทั้งหมด
รีบสัญญามาเลย ว่าจะแต่งงานกับมีโซ
- ไม่ได้หรอก - ทำไมล่ะ
เธอจะได้แต่งงานกับคนที่รัก ตอนที่เธอโตแล้ว
No comments yet. Be the first to leave one.