13 Reasons Why

Oto trzeci sezon Trzynastu powodów.

Jak dobrze wiecie, nasz serial pokazuje prawdziwe problemy nastolatków.

Opowiadamy o uzależnieniach, prześladowaniu,

napaści seksualnej, przemocy i samobójstwie.

Jeśli sam się z tym borykasz, ten serial może nie być dla ciebie.

- Lepiej nie oglądaj go w samotności. - Rób to z rodziną lub przyjaciółmi.

- Porozmawiaj z kimś o tym, co zobaczyłeś. - I o tym, co poczułeś.

Jeśli potrzebujesz pomocy, porozmawiaj z zaufanym dorosłym.

Z psychologiem.

Gdy opowiesz o swoim problemie, będzie ci lżej.

Miłego oglądania.

Miłej rozmowy.

Dbajcie o siebie.

Jeśli ty lub twój znajomy nie wiecie, gdzie szukać pomocy,

NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY

OSIEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ

Nazywam się Amorowat Anysia Achola.

Możecie mówić mi Ani.

Jestem maturzystką w liceum Liberty.

Przez cały czas kłamałaś.

Cholera, Ani, potrzebuję cię! Cholernie!

Moja mama jest opiekunem domowym.

Przeprowadziłyśmy się do Evergreen w kwietniu.

No to lecę.

Zaczekaj...

To jest modne?

Dość stylowe. Dziękuję.

Szkoła na to pozwala?

Nie wiem.

Nie widziałam cię cały weekend. A miałam wolne.

Pracowałam nad projektem.

W niedzielę pójdziemy razem do kościoła.

- Tak? - Przynajmniej.

W kwietniu zaczęłam naukę w Liberty.

Jakieś osiem miesięcy temu.

Tak, jestem nowa.

Czy lubię tę szkołę?

Jasne.

To... ciekawe miejsce.

Dzieje się tam.

Pewnie dlatego tu jestem.

Myślicie, że wiem coś o tym, co się wydarzyło?

Owszem.

Pewnie wiecie trochę od innych.

Mogę pomóc to poskładać.

Jeśli chcesz przeprosić za mecz...

- Policja zabrała Claya. - Co takiego?

Przed chwilą. Widziałam ich.

Cholera! Dlaczego teraz? Jest listopad. Powitanie wiosny było w kwietniu.

I dlaczego Claya?

Wszystkie jednostki w pobliżu Mission i Dwunastej, mamy napaść.

1705 Mission. Odbiór.

Sprawdzisz to? Zabiorę go na posterunek.

Jednostka 12 reaguje. Jednostka 4 wraca na posterunek.

O pewnych rzeczach nikt wam nie powiedział.

Dochowane tajemnice.

Często tym, który ich dochował, jest Clay Jensen.

KOMÓRKA

Mogę?

Jedna dotyczy zeszłej wiosny.

- Czego chcesz? - Gliny zgarnęły Claya.

Wyprowadzili go ze szkoły. Ani to widziała.

Cholera!

Myślisz, że wiedzą...

o...

- Tylerze? - Tak myślisz?

- Powiedziałeś im? - Poważnie mówisz?

- Jasne, że nie. - Naprawdę? Bo...

ostatnio byłeś wrogo nastawiony.

Tylko do ciebie.

Poza tym minęło siedem miesięcy.

- Czekałbym do teraz? - Więc po co zabrali Claya?

- Skąd mam wiedzieć? - Coś się wtedy stało?

Co zrobiłeś po meczu na wiecu?

Nic takiego.

Muszę iść na historię.

Te dzieciaki połączyły ich tajemnice.

Połączyły i na zawsze zmieniły.

Pomogę ci, skoro już jest ironicznie.

To nie mój pierwszy raz z kulami.

Daj mi wygrać.

Gliny tu były.

- Zabrali Claya. - Dobrze.

Dobrze?

Clay nic nie powie.

- Daj spokój. - Muszę iść.

Co z nią? Minęło kilka miesięcy odkąd wy...

To chyba szybka zmiana z trybu „będziemy przyjaciółmi”

do „nie dotykaj mnie, kurwa”.

Kolano wygląda dziś gorzej.

W piątek trochę poćwiczyłeś? Bez kul?

Jasne.

Tak to działa.

Puchnie.

Twoje oczy wyglądają gorzej.

Tak bywa po bójce z piłkarzami.

Oni mają kaski.

Nawet między tymi, którzy się zbytnio nie lubią,

jest więź.

Stają za sobą murem.

- Dzień dobry. - Gliny zabrały Claya.

Dziś rano ze szkoły.

Szeryf?

- Javi, muszę gdzieś wyskoczyć! - Esta bien.

- Nie idź tam. - Masz lepszy pomysł?

Nie możesz tam iść. To nie najlepszy pomysł. Ja pójdę.

Genialny pomysł.

- Co z bronią? - Załatwione. Wiesz to.

Bo ty i Clay tak powiedzieliście.

I tyle ci wystarczy.

Tak. Ta historia ma początek w kwietniu.

Od tego trzeba zacząć, by wszystko zrozumieć.

Będę za dwie minuty.

Jestem sam. Pewnie nawet nie patrzyli, jak odjeżdżałem.

Justin i reszta będą rozmawiać z policją.

Mamy jedną wersję.

Nie braliśmy tego na poważnie. To był tylko on, wiecie?

On o tym mówił, a ja wyciągnąłem wnioski.

- To był żart, jasne? - Czyżby?

Cholernie głupi, ale tylko żart.

- Żartował? - Tak.

Tyler? Jak leci?

Oddychaj, stary. Wszystko będzie dobrze.

Chwila, oni nie jadą tu. Jadą do szkoły.

Ale musisz zdjąć plecak

i pas.

Musisz tu ze mną być.

- Nie dotykaj mnie! - Dobra!

- Nie dotykaj mnie, kurwa! - Dobra, nie dotykam.

Jestem tu. Już dobrze.

Ale musisz zdjąć plecak

i pas,

i odsunąć się od nich.

Teraz podejdź do mnie.

To tylko Clay.

To tylko Clay.

Mówiłem, że będzie w samochodzie.

Jasne.

Jak leci?

Podwieźć cię do domu?

Boże...

Moi rodzice...

Co zrobiłeś?

Nie wiem o wszystkim, co wydarzyło się później.

Ale była to ostatnia noc Bryce’a Walkera w Liberty.

A jestem nowa, prawda?

Obserwuję. Słucham.

Wiem dość dużo.

I powiem wam wszystko.

Potrzebuję prawnika?

Nie.

To nie żadne śledztwo.

Masz 18 lat, prawda?

Od miesiąca.

Nie potrzebujesz nawet rodziców.

Ale możesz zadzwonić do mamy.

Nie. Dziękuję.

Jak leci w liceum Liberty?

Chyba w porządku.

Pewnie dość stresująco przy tym wszystkim, co się dzieje.

Proces Hannah, potem Bryce.

Fałszywy alarm na balu wiosennym, a teraz wiec.

To dużo, jak na jedną szkołę.

Pewnie wiele szkół ma większe problemy.

Racja. Ale to, co się stało na wiecu...

byłeś tam?

Na meczu w piątek?

Byłem.

Wmieszałeś się w to?

Niezbyt. Trochę.

Wpadłeś na Bryce’a Walkera?

Przywitaliśmy się.

To było przed czy po meczu?

Przed.

Dlaczego?

Chodzi o to...

Bryce grał w piątek dla Hillcrest.

Zszedł z boiska i więcej go nie widziano.

Nie wiesz, gdzie może być albo z kim?

Nie.

Tyle że...

znaleźliśmy to...

w pokoju Bryce’a.

Poznajesz?

- To kiedyś było moje. - Wiesz może

dlaczego Bryce miał to w swoim pokoju?

Nie.

Kiedy ostatni raz to widziałeś lub miałeś?

Nie pamiętam. Nie jeżdżę już rowerem.

Jasne.

Widziano cię przed domem Bryce’a

kilka dni przed meczem wiecowym.

Groziłeś mu.

Powiedziałeś:

„Zabiję cię, kurwa”.

Możesz to wyjaśnić?

Kto tak powiedział?

Nieważne. Pamiętasz to?

Martwiłem się o bezpieczeństwo przyjaciółki.

Bryce bywał agresywny.