Fires of Kuwait

In de zomer van 1990 werd de vrede in Koeweit...

verwoest door de expansiedrift van buurland Irak.

Op 2 augustus stuurde Saddam Hoessein 100.000 soldaten...

de grens over en verklaarde hij dat Koeweit niet meer bestond.

Mijn land is bezet. Mijn volk lijdt...

en ik vraag u opnieuw om hulp en bijstand.

Dit dulden wij niet. Deze agressie tegen Koeweit ook niet.

Toen sancties en onderhandelingen faalden...

leidden de VS een coalitie van 32 landen tegen Irak in Operatie Desert Storm.

Geweld zal plotseling, massaal en beslissend worden ingezet.

Na zes weken stortten de Iraakse bezettingstroepen in.

Als laatste wraakdaad gaf Saddam bevel tot het opblazen van bijna 700 oliebronnen.

De oorlog laat Koeweit verwoest achter. Zijn bevolking is verspreid...

en moderne voorzieningen liggen in puin.

In elke sector van de samenleving zijn noodmaatregelen nodig.

Op olievelden bereid je je voor op ongelukken, zelfs rampen.

Maar wie had zich hierop kunnen voorbereiden?

Zes dagen na de bevrijding kwam een kleine groep brandweerlieden...

om de taak in kaart te brengen.

Mellow, Mellow, hier Johnny. - Kun je me vertellen...

hoe ik precies bij 25-02 kom? - Ja, rij door...

naar het tweede boorcentrum. Daar staan gebombardeerde tanks.

Volg de weg helemaal naar achteren.

Vijf miljoen vaten per dag gaan op in wolken giftige rook en roet.

Zonder ingrijpen kunnen de branden 100 jaar blijven branden.

Het is niet gewoon donker zoals je je donker voorstelt...

en heel lang waren er veel dagen die volkomen zwart waren.

Overal waar je keek, zag je een brandende bron.

Overal waar je keek, zag je alleen verwoesting.

En als je de lucht kon zien duurde dat maar een paar minuten...

en dan was het weer volkomen donker.

Ik ging terug naar huis en probeerde hem te vertellen wat ik had gezien.

Waar we voor zouden staan en wat ze moesten verwachten.

En toen zei ik tegen hem: Ik ken geen woorden...

om uit te leggen waar jullie in terechtkomen...

en ik kon niet beschrijven wat ik had gezien.

Dat kon ik niet. Er zijn geen woorden voor wat wij zagen...

toen we hier in maart kwamen.

Duizenden Iraakse mijnen en coalitiebommen...

liggen onontploft in het zachte zand rond de bronnen.

Ruimingsploegen kruipen door de donkere dagen en zoeken ze op.

Er zijn maar weinig olieveldbrand- weerlieden ter wereld...

en niemand weet zeker hoe lang het kan duren.

Sommigen zeggen vijf jaar. Anderen zeggen tien.

Laten we dit weghalen. Dan gaan we aan het werk.

Uit veertig landen komen 10.000 mensen en duizenden tonnen materieel.

Het is de grootste niet-militaire mobilisatie ooit.

Ze beginnen bij het begin: de wegen opnieuw aanleggen.

Aan de rand van het olieveld ligt veel klei...

gatch genoemd, fijn en dicht. Die blijft liggen...

op de oliesludge, zonder die op te nemen.

Duizenden tonnen gatch vormen honderden kilometers wegen, één naar elke brand.

Pijpleidingen, nu nutteloos, lopen van elke bron en elk veld naar de kust.

Waarom keren ze die niet om? In plaats van olie naar de kust...

brengen ze een oceaan water naar de woestijn.

Saddam Hoessein bouwde deze pijpleiding...

om olie naar de kust te pompen en zo een vuurmuur...

tegen een coalitie-invasie te vormen.

Nu voert ook deze leiding water naar tientallen reservoirs...

en vult ze elk met miljoenen liters.

De windrichting is beslissend voor de aanval op de branden.

Als de wind de hitte wegduwt, brengen bulldozers waterleidingen...

en monitorhutten tot binnen spuitafstand van de brand.

Bij 1100 graden bovenwinds blijven is een kwestie van leven en dood...

maar zelfs hier zweet je een liter per uur en twaalf uur is een normale werkdag.

Als de waterleidingen klaar zijn, koelt het team de oververhitte grond...

tussen zichzelf en de brand die ze Rita noemen.

De gereedschapskist van de brandweerlieden staat klaar met acht machinisten...

ter ondersteuning van vier beroepsbrandweerlieden...

die de kern van elk team vormen.

Goeiemorgen. Ik heb goed nieuws. LeBeau en Angie hebben een zoon.

Mooi. - Mooi.

Je hebt er een brandweerman bij. - Zeker weten.

Volgens mij heb je hier alles klaar. Het grondwerk, water.

Ga je graven met je graafmachine? We werken achteraan. Afvoer is gegraven.

Daar werken we nog aan. Die hoop achterin pak ik met m'n machine.

Dan ga ik er vandoor. Met deze hitte ga ik bij Paul kijken. Ik ben zo terug.

De aanval begint met een vat C-4-kunststofexplosief.

Onverbrande olie stolt en vormt een harde cokeskap over de boorputkop.

De C-4 zal die openblazen.

Als mensen explosieven maar zouden zien als handig gereedschap.

Het verricht veel werk, heeft veel energie en werkt direct.

En het is behoorlijk veilig. Ik heb in 35 jaar nooit een ongeluk gehad.

Natuurlijk overtreden we elke veiligheidsregel...

die ooit is geschreven, als we explosieven gebruiken.

Door de hitte denk je er niet aan. Het is gewoon een andere manier om het te doen.

Een constante waterstroom voorkomt dat mannen bezwijken en machines smelten.

Alles wat een gedoofde brand kan herontsteken, moet weg.

Pas als de grond rond de boorputkop helemaal vrij is...

kun je bepalen hoe je de brand zelf aanvalt.

Elke brand heeft een eigen karakter en vraagt om een eigen aanpak.

Deze brand blijft niet gedoofd. Tijd voor de stinger.

Zijn holle stalen punt wordt in de keel van de bron gedreven.

Daarna wordt zware modder ingepompt om de olietoevoer te smoren.

De eenvoud maakt de stinger tot een geliefde techniek...

maar het is er maar één van vele.

Bij de brand van George Hill is de hitte zo hevig dat werken niet kan.

Een holle stalen Venturi-buis tilt de vlam omhoog weg van mannen en machines.

Bij een buis van negen meter...

verplaatst de stralingshitte zo'n vijftien tot 21 meter.

Aan de voet ontstaat lage druk.

Ongelooflijk. Hij zuigt je handschoenen weg.

Je moet oppassen. Je schrikt je rot.

George heeft gekozen voor een veeleisende techniek.

Hij probeert de brand te doven door de Venturi-buis te sturen.

Bij een harde zijwind werkt het beter. Gisteren probeerden we het twee keer...

maar kregen het niet voor elkaar.

Vanmorgen is een goed moment om het te proberen.

Slangen maken olie boven aan de buis nat en stuwen de vlam met de wind mee.

Water op de voet wordt met olie meegezogen...

en maakt die minder brandbaar. Door de buis te kantelen...

kun je brandstof en vlam een fractie scheiden.

Nu is het gevaar het grootst.

Een gestage regen van olie...

maakt het hele gebied tot een fakkel die op een lucifer wacht.

Als zo'n brand opnieuw ontbrandt terwijl je er niet klaar voor bent...

is dat waarschijnlijk het moeilijkst om mee om te gaan.

Het gaat zo snel dat je geen waarschuwing krijgt.

En je mensen kunnen net zo snel branden als die bron.

Het is gloeiend heet.