School 2017 (학교 2017)

sync Nsl07

sync Nsl07

sync Nsl07

sync Nsl07

sync Nsl07

sync Nsl07

sync Nsl07

sync Nsl07

sync Nsl07

sync Nsl07

(Ujian Peperiksaan Percubaan Ketiga Bulan Mei)

Peperiksaan.

Kita semua bayangkan benda yang sama...

dalam keadaan yang melemaskan ini.

Kami harap dunia akan berakhir...

untuk berhenti dari menjawab peperiksaan ini.

Dan...

salah seorang daripada kami merealisasikan imaginasi.

Hidup saya selama 18 tahun...

mula terikat tanpa diduga.

Cepat.

Hebat.

Seterusnya ialah penuntut tahun dua.

Dari nombor 1 teratas hingga 10 termasuk Dae Hwi boleh masuk.

Oh Tuhan.

Awak bertuah.

- Helo. - Jangan banyak makan.

Seterusnya adalah dari nombor 11 sehingga 20 di antara awak.

Berbaris.

Bila giliran kita pula?

- Jangan tolak saya. - Oh Tuhan.

Apa kedudukan saya?

Aduh, ini sangat menjengkelkan.

Bila kita akan berhenti dengan kedudukan begini?

Kita semua rasa lapar tanpa mengira gred.

Kita akan hentikannya jika sekolah ini diletupkan.

Mereka sediakan bulgogi.

Bagaimana jika ianya habis sebelum kita dapat ke sana?

Kita juga membayar untuk makanan,

tapi kenapa kita tidak diberikan makanan yang sama?

Beritahu saya.

Apa?

Si teruk itu mendapat layanan istimewa lagi.

Biarkan dia.

Ayahnya adalah pengarah sekolah ini.

Biarkan dia dapatkan apa yang dia mahu.

- Si teruk! - Si teruk!

Kenapa?

Apakah ini?

Hei, kenapa muka saya...

berupa bulat?

Awak mengejutkan saya.

Siapa kata yang muka awak bulat?

Ianya tak bulat.

Benarkah?

Ia lebih kepada bentuk petak.

Petak yang sempurna.

Lebih baik saya nampak kurus.

Jong Geun sukakan perempuan yang kurus.

Hei, awak memang akan ponteng kelas?

- Diam. - Apa?

Oh Tuhan.

Sa Rang!

Awak memang mahu saya campakkannya?

Satu, dua, tiga.

Salah saya.

Saya minta maaf.

Sa Rang, awak tak guna.

Saya tak sepatutnya percayakan awak.

Maaf.

Di sana.

Awak mahu pergi kerja?

Hei, Prez.

Awak mahu ponteng kelas untuk kerja sambilan?

Ada sesuatu yang lebih penting hari ini.

Jangan risau. Saya akan lindungi awak walaupun awak tertangkap.

Benarkah? Jadi saya boleh percayakan awak.

Selamat tinggal.

Ianya pertandingan esei, bukan?

Ya, diwakili oleh Universiti Hanguk.

Awak mungkin akan dibantu jika awak lakukan dengan hebat.

Tapi, matlamat awak mahukan Universiti Seoyul.

Saya perlu rajin berusaha.

Baiklah.

Mesti awak gemuruh.

Sekejap.

Jika awak gemuruh,

sandarkan kepala awak ke belakang...

dan tenangkan badan awak.

Tarik nafas sedalamnya.

Saya tak gemuruh.

- Apa? - Saya tak gemuruh.

Saya akan pasti lakukannya dengan baik.

Awak tak gemuruh?

Jadi, saya akan ajar bagaimana mahu merangsang otak awak.

- Awak tak gemuruh... - Saya akan pergi sekarang.

Dae Hwi.

Naik teksi dengan ini.

Terima kasih, saya akan jumpa awak nanti.

Berhenti meletakkannya atau garisan bibir atas awak akan hilang.

Hei, awak juga ponteng kelas?

Awak fikir yang saya ke sini untuk jumpa awak?

Oh Tuhan.

Ia akan jadi terlalu jelas jika kita berdua tiada.

Kehadiran awak tidak begitu penting. Jangan risau.

Awak menaikkan panas baran saya lagi.

Saya tak boleh lambat ke sekolah.

Mereka akan buat kecoh walaupun saya lambat seminit.

Kehadiran saya sangat penting.

Begitu. Saya fikir yang awak tak waras.

Hei!

Awak akan buat kita tertangkap! Hentikannya.

Itu agak kuat. Hidupkan enjin selepas saya pergi.

Aduh, serius!

Oh Tuhan!

Awak tidak apa-apa?

Awak...

Apa yang saya perlu lakukan? Saya perlu cepat.

Naik.

Hei!

Awak kata awak akan lambat.

Naik sekarang. Awak tak mahu pergi?

Tiga, dua...

Adakah ia nampak pelik?

Hei, adakah ia nampak pelik?

Kenapa? Adakah saya comel?

Awak sangat comel sehingga saya rasa mahu tumbuk awak.

Awak pakai bedak asas terlalu banyak. Ia terlalu putih.

Apa? Hei!

Ya, saya 18.

Tapi boleh saya pakai seragam sekolah?

Saya terlalu malu dan tak boleh lakukannya dengan baik.

Ia juga tidak selesa.

Rasanya ia tak dapat dihalang.

Awak akan bayar jumlah yang awak janjikan, betul?

Okey.

Selamat tinggal.

Apa?

- Ada apa? - Awak...

Seragam sekolah? Awak tak boleh lakukannya?

Oh Tuhanku.

Berapa banyak yang mereka bayar supaya awak pakai seragam sekolah?

Bayarannya agak tinggi.

Mereka lebih suka seragam sekolah sejak akhir ini.

Eun Ho.

Awak sangat tenang.

Awak tak malukah?

Ini tidak betul.

Ya, saya di sini.

Di hadapan perpustakaan?

Saya akan sampai.

Perpustakaan?

Tae Woon. Sedarlah semula.

Awak pandai melukis.

Sejak saya mula sekolah, saya suka...

Tak panaskah?

Awak lupa buka topi keledar.

Apa yang awak katakan?

Sejak saya mula sekolah,

saya suka melukis.

Bukankah awak perlu belajar bersungguh-sungguh?

Pasti bagus jika awak dapat sertai kolej kami.

Rasanya begitu.

Awak akan sukakannya apabila awak mula ke kolej.

Ia adalah impian saya...

untuk mempunyai teman wanita apabila saya masuk kolej.

Oh Tuhan.

Saya juga.

Apa?

Apa pun, belajar rajin-rajin...

supaya awak boleh diterima di kolej kami.

Apakah gred awak sekarang?

Hei, Eun Ho!

Gred saya naik 10 anak tangga.

Sekarang ia di 270!

Ia naik dengan banyak sejak akhir ini.

Baguslah untuk awak. Saya bukan sengaja katakannya,

tapi kolej kami sangat bagus.

Datanglah ke sini.

Apa?

Siapa awak?

Apa yang awak cuba lakukan?

Saya Hyun Tae Woon.

Awak sudah hilang akal?

Awak sudah hilang akal?

Dia adalah remaja dan ini waktu siang.

Bagaimana awak boleh berjanji temu dengan budak bawah umur?

Apa?

Saya rasa awak sudah salah faham.

Tentang apa, lelaki mata keranjang?

Awak suka seragam sekolah?

Bagaimana awak suka tumbukan saya?

Awak hilang akal? Janji temu dengan budak bawah umur?

Ini mengarut.

Saya minta maaf.

Dan itu sahaja?

Pasti dia sangat terkejut.

Saya akan bunuh awak jika ada satu kesan calar di mukanya.

Awak takkan perasan jika ada kesan itu.

Lelaki tak guna itu langsung tidak kacak.