Cloud (Cloud クラウド)

ทั้งหมด 30 กล่องเหรอ?

ตกลง ผมให้กล่องละ 3,000 เยน

รวมเป็น 90,000 เยน

รู้ราคาขายปลีกไหม? กล่องละ 400,000 เยนเลยนะ

ต้นทุนแค่ 10,000 เอง

คุณล้อเล่นหรือเปล่า!

ค่าแรงประกอบ ค่าจดสิทธิบัตร ไหนจะค่าออกแบบอีก

ทั้งหมดนั่นลงทุนไปเยอะมาก

การพัฒนาผลิตภัณฑ์ต้องใช้ทุนมากกว่าราคาต้นทุนหลายเท่า!

คุณโทโนยามะ

ถ้าคุณทิ้งเป็นขยะ คุณต้องเสียค่าใช้จ่ายมากกว่านี้อีกนะ

นี่คุณ

คุณจะตั้งราคาอุปกรณ์บำบัดพวกนี้ ไว้อย่างไร?

ไม่รู้สิ ขึ้นอยู่กับตลาดน่ะ

แต่คุณจะซื้อตั้ง 30 กล่องเนี่ยนะ?

ใช่ ผมจะซื้อ

ถ้าขายไม่ได้ล่ะ?

งั้นผมก็คงต้องควักกระเป๋าจ่ายค่าทิ้งขยะเอง

คุณทำงานด้วยอารมณ์และสัญชาตญาณงั้นเหรอ?

ไม่คิดจะพยายามอะไรเลยหรือไง?

ผมทำงานแบบนี้แหละ

เคยคิดบ้างไหมว่ามันผิด?

ช่างเถอะ เขาบ้าไปแล้ว คุณคุยกับเขาไม่รู้เรื่องหรอก

จริงด้วย อย่าเสียเวลาเปล่าเลยดีกว่า

จะรับเงิน 90,000 เยนนี้ หรือไม่รับ ก็แล้วแต่คุณนะ คุณโทโนยามะ

"อุปกรณ์บำบัดปาฏิหาริย์"

"200,000 เยน"

"ถูกกว่าราคาขายปลีกครึ่งหนึ่ง!"

แค่นี้ใช่ไหม?

ใช่ ฝากจัดการด้วยนะ

โอเค ขอบใจ

โยชิอิ

คุณทาคิโมโตะเรียกพบน่ะ

เรื่องที่คุณจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการ

เริ่มจากเป็นหัวหน้าพนักงานรุ่นเยาว์ก่อนดีไหม?

หลักๆ ก็คือเป็นพี่เลี้ยงให้พนักงานรุ่นใหม่น่ะ

ผมไม่เหมาะหรอก...

คุณเคยบอกผมแบบนั้นมาก่อนแล้ว

ถึงอย่างนั้น คุณก็มีแววที่จะเป็นผู้นำนะ

ผมรับประกันด้วยตัวเองเลย

ผมว่าคุณเข้าใจผมผิดแล้วล่ะ

ผมไม่คิดอย่างนั้นหรอก

คุณเป็นคนมีความสามารถและมุ่งมั่น คุณจะเป็นผู้จัดการที่ดีได้แน่นอน

ให้คุณมาเป็นพนักงานระดับล่าง ผมรู้สึกเสียดายแทน

ดูฝ่ายบริหารระดับสูงของเราสิ

มีแต่ตาแก่ไร้ประโยชน์ที่ไม่มีความคิดสร้างสรรค์

ไม่มีใครทำงานเป็นมือขวาให้ผมได้เลย

ผมแค่เป็นคนไม่ค่อยแสดงออกน่ะ ที่เห็นว่ามุ่งมั่นมันแค่ภาพลักษณ์เท่านั้น

แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับผม

คุณจะได้เงินเดือนเพิ่มนะ

ผมไม่คิดว่าจะรับได้หรอกครับ

เอาน่า อย่ามองว่าเป็นภาระเลย

เริ่มจากหัวหน้าแผนกมือใหม่ไปก่อนก็ได้

"ปรับสมุดบัญชี"

"อันดับยอดขายวิดีโอเกม"

เรียวสุเกะ กลับมาตอนไหนน่ะ?

เพิ่งถึงเมื่อกี้ครับ

แล้วเธอล่ะ อากิโกะ?

น่าจะชั่วโมงที่แล้วมั้ง เผลอหลับไปน่ะ

นอนต่ออีกหน่อยสิ เดี๋ยวเราออกไปหาอะไรกินกัน

โอเค

"ซื้อเลย"

ฉันว่าฉันจะย้ายออกจากอพาร์ตเมนต์แล้วล่ะ

ค่าเช่าแพงไปเหรอ?

ใช่

จะย้ายไปไหนล่ะ?

บ้านพ่อแม่สิ จะไปไหนได้ล่ะ?

อย่าทำแบบนั้นเลย

แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?

ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่นี่สิ

ไม่ได้หรอก มันแคบเกินไป

ตอนนี้กว้างขึ้นนิดหน่อยแล้วนะ

ที่นี่ไม่ไหวหรอก

ของฉันในตู้เก็บของยังมีอีกเพียบเลย

งั้นเหรอ

บางทีฉันน่าจะให้เธอช่วยขายของพวกนั้นให้หน่อยนะ

ในราคาแพงหูฉี่เลย

ไม่หรอก ล้อเล่นน่า

"สินค้าหมด ไม่ทราบวันนำเข้าใหม่"

พลาดไปเหรอ? โอกาสทำเงินเลยนะนั่น

ไม่หรอก มีของอย่างอื่นที่ฉันเล็งไว้น่ะ

ฉันไม่ได้เสียอะไรหรอก

นายควรจ้างใครสักคน มาคอยเฝ้าเว็บนะ

ไว้มีเงินพอก่อนแล้วจะจ้าง

ถึงตอนนั้น ฉันลาออกจากงานได้ไหม?

ได้สิ

ฉันจะซื้อโน่นซื้อนี่ ของที่อยากได้มีเยอะแยะเลย

ตามใจเลย

จำโกโตะ สมัยเรียนอาชีวะได้ไหม?

เพื่อนร่วมรุ่นน่ะเหรอ? อ๋อ โกโตะ ใช่ๆ

ฉันได้ข่าวว่าเขาโดนจับน่ะ

ข้อหากักตุนบัตรคอนเสิร์ตไอดอลไปขายต่อ

เสี่ยงทำอะไรแบบนั้นไม่เคยจบสวยหรอก

จริงอย่างว่าแหละ

เราต้องไปเข้าแถวซื้อด้วยไหม?

วิธีหาของแบบนั้นมันสำหรับพวกเด็กๆ เขาทำกัน

โยชิอิ

มีข้อมูลอะไรไหม? อะไรที่น่าสนน่ะ

ไม่มีเลย

จริงเหรอ?

ถ้ามี ฉันบอกนายไปนานแล้ว

ฉันมีข้อมูลอยู่อย่างหนึ่งที่น่าจะรุ่ง

แต่ตอนนี้ยังบอกไม่ได้นะ

- อยากฟังไหมล่ะ? - เอาสิ

รอไปก่อนนะ

ฉันจะลองเช็กดูก่อน ถ้ามันทำเงินได้ดี เดี๋ยวจะแบ่งไปให้

- ตกลงไหม? - ได้สิ

รีบเดินเกมซะ เร็วเข้า

ตกลง

เอาล่ะ ฉันควรทำยังไงดี...

แกกำลังจะชนะฉันนะ บ้าจริง

อ้อ จริงด้วย

ไอ้เจ้าเล่ห์เอ๊ย

นายจะลาออกเหรอ? จากที่นี่เนี่ยนะ?

ตัดสินใจแน่แล้วเหรอ?

ครับ

มันเรื่องอะไรกัน?

ผมอยากลองทำอะไรที่มันต่างออกไปดูบ้างน่ะครับ

ต่างออกไป? อะไรล่ะ?

ผมเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน

อะไรของแกเนี่ย? ฟังดูไม่เข้าท่าเลยสักนิด

ผมรู้ครับ ขอโทษด้วย

แกแค่ทำตัวหุนหันพลันแล่นเพราะยังเด็กอยู่หรือเปล่า?

แค่เพราะอยากมีความสุขมากกว่าคนอื่นน่ะเหรอ

นั่นมันจะทำให้แกกล้าเสี่ยงในเวลาที่ไม่ควรเสี่ยง

แกจะล้มเหลว และสูญเสียทุกอย่างไปในพริบตา

นั่นคือสิ่งที่แกต้องการเหรอ?

ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันครับ

แกไม่ต้องการแบบนั้นหรอก นั่นไม่ใช่ตัวแกเลย

ในโลกธุรกิจ เรามีหุ้นส่วน และเพื่อนร่วมงานอย่างพวกเรา

ไม่มีอะไรดีไปกว่าการเสี่ยงโชคด้วยตัวเองหรอกนะ

นั่นเป็นเรื่องสามัญสำนึก แกยังเด็กแต่ก็รู้เรื่องนี้ดี

นั่นแหละเหตุผลที่ผมชื่นชมแก

แกมีดีกว่าที่แกคิดเยอะ

แกเป็นคนทุ่มเท และมีความอดทนสูง

ได้โปรด เชื่อมั่นในตัวเองให้มากกว่านี้เถอะ!

เฮ้ กลับมาเร็วจัง ฉันยังไม่ได้เริ่มทำมื้อเย็นเลย

ไม่เป็นไรหรอก ค่อยๆ ทำไปเถอะ

เกิดอะไรขึ้น? ช่วงนี้ทำกะดึกเหรอ?

เปล่า

ฉันลาออกจากโรงงานแล้ว

ทนทำมาได้ตั้งสามปี ถึงเวลาต้องออกสักที

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเฉาตายอยู่ที่นั่นน่ะ

บ้าจริง เธอแค่ทำงานหนักเกินไปต่างหาก

อากิโกะ ลาออกจากงานเถอะ

เธอเองก็คงเบื่อที่ต้องคอยทำตามคำสั่งคนอื่นเหมือนกันใช่ไหมล่ะ

เรียวสุเกะ คุณเปลี่ยนไปนะ

ฉันมีแผนน่ะ

แผนอะไร?

แผนการดีๆ น่ะ

มันคืออะไรเหรอ?

มันจะเปลี่ยนชีวิตเราได้เลย

เราจะมีเงินใช้มากขึ้นไง

จริงเหรอ?

จริงสิ

งั้นฉันจะรอนะ

เรื่องข้อมูลที่ฉันเคยบอกน่ะ ได้เวลาลงมือทำสักทีแล้ว

เรื่องอะไรล่ะ?

ธุรกิจสตาร์ทอัพแพลตฟอร์มประมูลออนไลน์น่ะ

ฉันมีคนรู้จักเป็นนักพัฒนาแอปด้วย

ไม่ใช่เว็บดาร์กเน็ตผิดกฎหมายนะ

ถ้าฉันทำ มันจะเป็นธุรกิจที่เปิดเผยและถูกกฎหมาย

วิเศษไปเลย

เอาล่ะ โยชิอิ

มาร่วมหุ้นกับฉันสิ

ลงทุนแค่นิดหน่อย แต่ผลตอบแทนทวีคูณแน่นอน

หนึ่งล้าน

ฉันไม่มีเงินขนาดนั้นหรอก

งั้นห้าแสน

ฉันก็ไม่มี

แล้วเธอมีเงินลงทุนเท่าไหร่ล่ะ?

นี่คือโอกาสของนายแล้วนะ ตอนนี้หรือไม่มีอีกแล้ว

เราจะเป็นแค่คนรับของมาขายต่อแบบนี้ไม่ได้ไปตลอดชีวิตหรอก

คอยดูราคาขึ้นๆ ลงๆ

เช้าจรดเย็น เดินหน้าก้าวหนึ่งถอยหลังก้าวหนึ่ง

นายพอใจกับชีวิตแบบนี้จริงๆ เหรอ? หืม?

ว่าไงล่ะ?

ฉันมีประสบการณ์ไม่เท่าคุณ เลยไม่ค่อยแน่ใจน่ะ

ตอนที่เราเริ่มทำ

ก็เพราะเราอยากหาเงินง่ายๆ ไม่ใช่เหรอ

ใช่

แล้วตอนนี้ชีวิตมันง่ายไหมล่ะ?

ไม่เลย

ไม่เห็นจะง่ายตรงไหนเลย

แทบจะไม่มีเงินเหลือ

แต่เราก็เลิกไม่ได้

เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไงกันนะ?

ฉันก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

มองหน้าฉันแบบนั้นทำไม?

อย่ามาทำหน้าเหมือนตัวฉันเหนือกว่าคนอื่นสิ

ฉันทำหน้าแบบนั้นเหรอ?

ช่างเถอะ

ฉันจะลงมือเอง

โอกาสที่จะเปลี่ยนชีวิตฉัน

อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน

ฉันจะนั่งรถบัสกลับบ้าน สายนี้มันตรงถึงที่เลย

โอกาสที่ฉันพูดถึงน่ะ แพลตฟอร์มประมูลออนไลน์

ถ้าเปลี่ยนใจ ลองคิดดูอีกทีนะ

อืม

ถ้าฉันไม่เริ่มทำอะไรสักอย่าง ฉันคงจบเห่แน่