Death at a Funeral

СМРТ НА ПОГРЕБ

Преминаа

Сакаш ли да го видиш пред... Знаеш...

Да.

Брајан, кој е ова?

И јас исто се прашав кога татко ми премина.

Си реков: кој е овој човек? - Не, Брајан, кој е ова бидејќи ова не е татко ми.

Сигурен ли си? - Ме прашуваш дали сум сигурен за тоа како изгледа татко ми? - Не.

Луѓето грешат за време на жалењето. - Погледни го телото!

Срање! - Џеки Џен е внатре. - Добро, слушај...

Дај, Брајан. Знаеш како изгледа татко ми. - Денес сме раштркани.

Вакви работи никогаш се немаат случено. - Скоро никогаш не се случиле?

Ти реков на глас? - Не ти е ова Бургер Кинг. Не можеш да ми...

ја зезнеш нарачката. - Те молам, смири се. Мислам дека знам каде е. - Мислиш?

Ако татко ми не биде во овој ковчег за еден сат...

тогаш ти ќе го замениш, јасно? - Не се грижи, ќе го вратам.

Ти ветувам.

На едно од две места е. Мислам дека е на другото.

Слушај... Добро, дечки, спакувајте го ова. Затворете.

Одиме одовде. Чекај малку. Никој нека не се мрда.

Дали ги имав своите клучеви?

Не, во колата се. Ги оставив клучевите во колата. Одиме, дечки. Тоа е се.

Ако си толку лут што си овде, зашто воопшто дојде? - Знаеш зашто.

Мразам погреби.

Само смрт, смрт, смрт. - Мислам дека погребите не се смислени

за живи, Норман. - Веројатно.

Јас не сакам погреб кога ќе биде моето време за одење, сваќаш?

Сакам мојот живот да се слави. Како Ан Никол Смит, Ричард Никсон.

Некој голем, моќен! - Сакам мојот да биде најтажен ден.

Неработење на фабриките. Девојките плачат на улиците. Такво нешто.

Помрачината би била добра. - Ајде!

Што е? - Сеуште пушиш после сите овие предупредувања? - Норман, престани!

Ти порано пушеше... Пушевме заедно. - Мочав и во гаќи, па престанав.

Колку проблеми имам уште да се грижам за твоето пушење.

Норман, какви проблеми имаш? - Ти реков!

Имам осип. - Мораш да користиш кондоми, стари. - На рака, човече!

Пак мора да користиш кондом, Норман. Прва линија на одбрана. - Ова не е нормално.

Погледни! - Да ти ебам.

Тоа не е осип, стари. - Што мислиш што е? - Не знам, ама е...

многу флекаво. - Флекаво?

Мразам флекаво. Ќе преминам! Ќе умрам! - Не. - А така сум млад!

Донесоа погрешно тело.

Душо, дали ме слушна? Донесоа погрешно тело.

Мој, Боже знаат ли каде е?! - Мислат.

Ти реков. Ти реков да не му се јавуваш на Маршал, ама не...

Морало се да биде во соседството. - Немој да ме замараш, не денес.

Морам да се грижам за тоа. Тато инсистираше погребот да биде дома,

и сега неможам да побегнам од тоа. Смртта е насекаде!

Душо, не. Не е. - Мама не престанува да плаче.

Рајан не и помогна. - Демек и помогнал некогаш. Згора на тоа треба да се грижам за пофалба.

Сигурна сум дека ќе биде најдобро погребно фала кој некој до сега чул. - Не е важно.

Сите ќе мислат само: "Зашто Рајан не се заблагодарува?"

Тргни се и остави го писателот да каже неколку зборови. И јас тоа ќе го мислам.

Зашто тогаш не му дадеш тоа да го направи?

Значи, и ти сакаш Рајан да одржи благодарност? - Не.

Само кажувам.. - Само кажуваш дека сакаш Рајан да одржи благодарност. - Не.

Ти си најстар... - Значи, единствена причина поради која треба јас, е затоа што сум најстар?

Арон, смири се.

Мислам дека си и ти исто така добар писател како брат ти.

Само мислам дека треба да му дозволиш на некого да ја прочита

твојата книга. - Не е сеуште готова!

Добро, ама не заборавај, купуваме куќа следната недела. - Знам.

Ја сакам мајка ти, ама сум спремна да се преселиме. - Знам, душо,

ама мораме да го преживееме ова денес, добро? - Така е.

Знам дека ова е грубо,

ама последен ден ми е од циклусот.

Имам 37 години, па мораме да пробаме, знаеш...

Мораме... "да направиме".

Барем едно, добро? - Душо. - Да?

Мораш да го смириш тој циклус. Засега, само засега.

Можеме ли прво да го пронајдеме телото?

Добро ли си?

Да, секако.

Добро, малку сум нервозен.

Зашто? Затоа што пак ќе го видиш татко ми? - Мислам, никој не ме мрази така отворено.

Основците не се така грозни. - Ќе биде денес загрижен поради умрениот брат.

Душо! - Извини, душо, гужва е.

Добро. Но, кога ќе му кажам дека ќе се венчаме, ќе мора да те прифати. Мислам...

Исусе! - Боже мој! - Добро ли си?

Сероњо! - Еби се, кучко! - Да, покажи ми среден прст!

Зар не гледаш дека е гужва!? - Ако се забодеш во око татко ти ќе ме убие!

Оскар. Душо, погледни ме. - Да.

Опушти се, добро? Се е добро.

Диши...

Подобро? - Подобро.

Добро.

Еби се!

Ќе видите дека се е во совршен ред.

Сега сакаш да бидеш професионален?

Имаш клучеви, blackberry?

Затоа што кога ќе го закопаме, нема да го ископаме да би можел да одиш на twitter.

Се трудам, добро?

Како се држи мајка ти, Арон? - Добро е. Одлично здравје.

Нема повеќе работа овде. - Одлично. А чичко ти Расел?

На него сигурно не му е така добро. Како е он? - Збогум.

Добро, само прашав. Разговарам, тоа е се.

Овде сум ако ти требам. Го знаеш тоа. ФАла.

За сите. Мишел, дојди овде. - Здраво, Брајан. - Не мораш да дојдеш.

Само кажувам.

Сите знаат дека Кру украде рецепт запечење пилешко од Џубелај.

Му давам заслуга со ладнокрвно убиство, ама тоа е се.

Еј, како си? - Ми треба услуга. Мораш да го земеш чичко Расел.

Знам дека е досаден, ама ти си најблизок. - По ѓаволите!

Он е секогаш во лошо расположение. - Кажи дека сакаш. Сакаме.

Не е расположение ако е секогаш таков. Тоа му е карактеристика.

Можеш ли? - Добро, ќе го направам тоа.

Еј, мамо. Како се држиш?

Колку работи сакавме да направиме.

Да патуваме. Планиравме да одиме во Австралија и во Кина. Он сакаше да оди на Тајланд.

Дај, мамо, нема да леташ 25 часа. - Не е во таа работата.

Се чуствував добро. Кој знае колку долго ќе живеам без него.

Можеби би било поинаку да имам внуче. Би ми ги тргнало мислите од се, ама...

Ах, добро... - Синтија, се трудиме. - Знам што се трудите, Мишел.

Секој час секој ден се трудите, ама не делува, зар не?

Каде е Рајан? Дали зборуваше со него? - Би требало наскоро да дојде.

Само да му го видам лицето, би се чуствувала многу подобро.

Така ми недостасуваше.

Моето бебенце. - Може ли јас нешто да направам, Синтија?

Можеш да ја тргнеш раката од лешот на маж ми. Оставаш дамки!

Дали она ни покажа среден прст? - Можеби да чекаме. - Многу убаво г-ѓо!

Фала!

Ене го.

Добро е. - Ти треба помош? - Оној намрштенион. Мораш да знаеш како со него.

Изгледа слатко. - Здраво, чичко Расел!

Се сеќаваш на мене? Јас сум Норман. Дојдов да те земам и да те однесам на погреб.

Да ти ебам, каде си бил, дебел гаду?

Дали и таму беше среќен?! - Срање, навистина знаеш со него.

Сакаш да се возиш напред?

Престани да играш, добро? - Да те видам со овој проектил во газ.

Слушај... - Да, таблети, ги имам. Овде се. - Добро, кога ќе ги донесеш?

Морам да одам на погреб. Срање!

Не, нема да ги пробам. Јас ги правев.

Морам да одам. Никогаш не ги земај своите залихи.

Ти земаш. Ова ќе те растури, кога ти кажувам. Ќе ти се допаднат. Чао.

Секогаш ја отвараш вратата полугол?

Дај, Џеф, ќе задоцниме. - Морам само да облечам панталони, а и ова е моја куќа.

Дали си добро? - Добро е. Само шизнува.

Колата нас скоро не удри... - Типот само ни влезе во лента...

Јас викав... - Извини, душо. - Не, душо, во ред е. - Што мислите?

Да? - Не! Облечи панталони. Те молам.

И нека бидат црни, Џефри. - Добро, мамо.

Многу сум гладна. - Срцето ми чука. Не знам што ми е.

Еве...

Земи го ова. ќе те смири.

Џефри не сакам да пречам. - Што да земам? Што е тоа? - Валиум.

Јас постојано го земам. Ќе се чуствуваш подобро ветувам.

Валиум? Дали си сигурна? Не би требал да земам таблети.

Во ред е. - Морам да возам... - Душо, јас ќе возам. Добро?

Само, отвори ја устата. Ете.

Одиме.

Клучевите. - Џеф, носиш патики. - Црни се, Елејн. - Патики се, Џеф!

Ќе биде ли помалку мртов ако не носам патики? - Заборави, одиме.

Дај ми... - Ако, јас.

Ајде, Џеф. - Доаѓам, доаѓам.

Чекаме!

Сеуште не можам да поверувам дека го нема.

Не можеш да ја разбереш смртта додека не подариш живот.

Еј, мамо.

Рајан, душо моја!

Мамо, знам дека ова е тешко.

Но, ќе биде во ред. Ќе го преболиме тоа.

Рајан, секогаш знаеш што треба да кажеш. Секогаш.

Кога луѓето би умирале секој ден, постојано ќе те гледаме.

Еј, голем брате, како си? - Се држам. - Како ти помина летот, Рајан? - Добро.

Ама морав да го купам седиштето до мене.

Не можев веќе да се замарам. Додека седев таму,

во прва класа, донесоа сиромашни луѓе.

И неколку од нив ми замераваа дека јас си грицкав топли костени.

И јас како "Земете си го вашето сирамаштво без костени и назад во задниот дел од авионот."

Плус, имаше многу турбуленции. Ама веројатно тоа оди во летање со прва класа.

Колку и да платиш, ако авионот се сруши...

пак ќе завршиш мртов.

Мртов! Да завршиш мртпв! - Исусе!

Да завршиш мртов! - Секогаш знаеш што треба да кажеш. - Моја грешка.

Сакам кога доаѓаш на семејни собирања.

Затоа што тато ја исфрла својата омраза на тебе. - Џеф!

Се шалам. Оскар?

Добро ли си?

Дали овде беше сега кучето? - Што?

Далматинец или...

вучјак? - Душо, за што зборуваш?

Не знам.

Штета што некој мора да умре за да го собере семејството.

Тешко е да го видиш тато овака.

Сега е на подобро место, зар не? Беше болен долго време.

Откога смрта е подобра од болеста? - Знаеш што мислам.

Затоа не се зближувам со луѓе. Премногу емоциии се вклучени.

Веројатно затоа не се јавуваш. - Некои семејства постојано се гледаат, некои на погреби.

Такви сме ние.

Знам дека ова е лош момент, ама...

Ќе ми требаат оние пари. - Срање! - Делиме трошоци, зар не? - Добро.

Ама немам моментално. - Како тоа мислиш, немаш моментално?

Си купил карта за прва класа во авион за твојата четка за заби. - Немам готовина. Навистина.

Изгубив многу пари кога пазарот пропадна.

Ако може, ќе мораме да збориме за ова подоцна. - Не, не, сега ќе расчистиме.

Извини...

Тагувам.

Погледни ги сите тие коли.

Мораш да дојдеш на овие погреби порано.

Дај, немам каде да паркирам! - Ене имаш таму место.