Bigbug

‫

‫ژان کلود، پسر خوب. ‫دیگه داریم میریم خونه.

‫ماده‌اس، جناب یونیکس؟

‫بله، ماده‌اس.

‫مشکل همینجاس. ‫هی دلت می‌خواد نگاهشون کنی.

‫- خنده‌دار نیست. ‫- آره، قطعش کن لئو.

‫چرا؟ خیلی یاد قدیما نمیندازتت؟

‫خب برگرد عصر حجر.

‫اینو ببین. کف‌بُر میشی.

‫مثلا اومدیم مهمونی. حرف دهنت ‫رو بفهم، اینو هم قطع کن.

‫کار این جور فیلما، تحقیر کردن آدماس.

‫دلم براشون می‌سوزه.

‫نه، اینا که بازیگرای واقعی نیستن.

‫نه. شرکت‌کنندن.

‫کسی مجبورشون نمی‌کنه.

‫خیالم راحت شد.

‫- خداروشکر جاشون نیستم. ‫- پخش زنده‌اس. جلوه‌های ویژه‌ای در کار نیست.

‫به خاطر خطری که می‌کنن پول می‌گیرن.

‫باید به خاطر تمسخرا پول بگیرن.

‫- جیرجیرک سوخاری می‌خوری؟ ‫- حتماً.

‫- جیرجیرک؟ ‫- آره.

‫- خوشمزس؟ ‫- همم.

‫- خوشمزس. ‫- آره.

‫تا حالا به بازیگر شدن فکر کردی؟

‫فیزیک و هیبتش رو داری. ‫مثل جذاب بودنت.

‫ممنون.

‫من خیلی خجالتیم.

‫ ‫

‫بدم نمیاد، ولی نه تو این جور برنامه‌ها.

‫- آهان. ‫- نه، ممنون.

‫نه، مزخرفن. این برنامه‌ها رو فقط ‫ واسه یونیکس درست می‌کنن.

‫خودم این رو بهت گفتم.

‫خب... آخرین کارت رو نشونم میدی؟

‫آره.

‫قرار شد تو خونه بمونی.

‫جیکت هم در نمیاد.

‫این روزا خیلی کم پیش میاد ‫یه قفس کتاب پر از کتابای قدیمی باشه.

‫آره.

‫مال مادربزرگم بود.

‫بیا.

‫این دفتر احساساتمه.

‫هیچکس اجازه نداره بخونتش.

‫ولی می‌ذارم یه نگاهی بهش بندازی.

‫- می‌بینی؟ ‫- آره.

‫- چه فوق‌العاده. ‫- گوش کن.

‫«ما موجودات زنده

‫خود باید باور کنیم تا دیگران ‫را به باور واداریم.»

‫قشنگه، نه؟ سارا برنارد گفته.

‫به قشنگی احساسات تو نیست. ‫می‌دونی چرا؟

‫چون واقعین.

‫

‫ببین.

‫- با یه خودنویس واقعی نوشتی؟ ‫- آره.

‫- با جوهر؟ ‫- آره، با جوهر.

‫نکته مهمش، مهارت

‫و ثباته.

‫به دیسیپلین نیاز داره.

‫کسی دیگه نمی‌تونه بنویسه.

‫امم... جادوییه، آلیس.

‫راستی... من نمایشگاهای ‫هنری زیادی دارم.

‫ ‫ ‫

‫- جدی؟ ‫ - آره.

‫دوست داری بذاریمش تو کریستال فوزیون؟

‫کریستال فوزیون؟

‫عاشقشم. نمایشگاه موردعلاقمه.

‫انگار دارم خواب می‌بینم!

‫«چه دستاوردی تو این دنیا بهتر ‫از قدردانی از استعداد یه نفره؟»

‫از این که دیدمت...

‫خیلی خوشحال شدم.

‫اصلاً اونطوری نیستی که فکر می‌کردم.

‫نستور؟ نستور؟

‫برامون...

‫عطر چمن مون لاون پلنیتودی پخش کن.

‫بله، آلیس.

‫همم.

‫«بوی خوش درختان و گل‌ها،

‫و آتش و سنگ به چه کارم میاد،

‫وقتی که بدون خانه

‫و عشق باشم؟»

‫- چه قشنگ. ‫- همم.

‫ماییم.

‫ماییم!

‫نستور، در رو باز کن.

‫شرمنده، شوهر سابقمه.

‫- سر زده اومده. ‫- پیغام برات نیومده؟

‫- علیک سلام. ‫- ببخشید، اشتباه از من بود.

‫امشب میریم، واسه همین گفتم ‫قند عسل رو یکم زودتر بیارم.

‫چهارده ساعت خودش یه روزه.

‫سلام، نینا. اگه مشق داری در خدمتم.

‫مونیک، من هفده سالمه. ‫خودم می‌تونم بنویسم.

‫نینا! نینا، بیا اینجا.

‫با مکس آشنا شو. ‫مکس، نینا.

‫وقتی تو هلند سیل اومده ‫بود، به فرزندی گرفتیمش.

‫بچم فقط شیش ماهش بود.

‫- خوشبختم. ‫- منم همینطور.

‫ویکتور، شوهر سابقم.

‫و...

‫منشیش.

‫من جنیفرم.

‫الان دیگه مدیرم، نه منشی ‫ولی خب که چی؟

‫البته.

‫خب، بالاخره...

‫...ترفیع گرفتی.

‫

‫- آره. ‫- همم.

‫

‫

‫

‫ویکتور، بفرمایین چایی، جیرجیرک ‫سوخاری و تخم‌مرغ آب‌پز.

‫خودم میارم مونیک، باشه؟ ‫ممنون مونیک.

‫صاحب‌خونه منم.

‫خب، چایی، جیرجیرک سوخاری ‫و تخم‌مرغ آب‌پز داریم.

‫معلومه از موقع طلاقمون ‫تاحالا خاموش روشنش نکردی،

‫واسه همین فکر می‌کنه ‫تازه رسیدم خونه.

‫آره ولی کدهای خاموش روشنش ‫رو با خودت بردی، یادت رفته؟

‫لااقل یکم تلاش کنین.

‫سعی کنین واسه یه بار هم ‫که شده، انسان باشین.

‫

‫شکاف در محدوده الکترونیکی

‫- نستور، پهپاد مراقبتی. ‫- فعال شد، آلیس.

‫توبیه بابا! چیزی نیست. ‫سگ همسایس.

‫ایــی!

‫بفرما.

‫طبق معمول ما تا یه ‫۲۴ ساعت، نمی‌بینمش.

«نمی‌بینیمش؟»

نمی‌بینیش

‫چون تا اون موقع، ما خیلی وقته ‫که رفتیم، مگه نه عزیزدلم؟

‫- دورِ دور میشیم. ‫- در رو باز کن نستور.

‫- اه، میکروبای آب دهنش می‌ریزن رو زمین! ‫- توبی ۶!

‫از اونجا بیا بیرون. بیا بیرون!

‫وای نه! تو گلخونه نه! ‫تو گلخونه نه!

‫این توبی ۶ه یا توبی ۷؟

‫دیگه تعدادشون از دستم در رفته.

‫دوتاشون که رفتن زیر ماشین، یکیشون غرق شد، ‫ یکی دیگشون ماشین چمن‌زنی رو خورد.

‫همشون...

‫هر دفعه یه نژاد می‌گیرین؟

‫اوه، بدتر.

‫خیلی بدتر.

‫نستور!

‫توبی رو نشون بده.

‫توبی ۱ رو کلون کردن.

‫اینطوری اگه تصادف کنه یا ‫پیر بشه، با یه کلون جایگزین میشه.

‫- حیف شد این روش رو بچه‌ها کار نمی‌کنه. ‫- چه بامزه.

‫خوشبختانه این کار قانونیه.

‫خب، تو فرانسه ما گیگا-پشتاواکسیم.

‫- خوش به حالتون. ‫- توبی.

‫توبی، بیا اینجا. پسر خوشگلم!

‫- تام، توبیه. ‫- دارم میام، نینا.

‫نه بابا! بچه ربات اولت رو نگه داشتی؟

‫پستونک برقیت رو هم؟

‫بهت کمک می‌کنم اتاقت رو تمیز کنی.

‫- توبی، بس کن! ‫- بهت کمک می‌کنم اتاقت رو تمیز کنی.

‫بهت کمک می‌کنم... اتــاقــ...

‫ت-ت-تمیز کنی.

‫اه، بالا آورد!

‫استفراغ داره همه‌جا پخش میشه.

‫چی؟ چش شده؟

‫کلاً تعطیل شده.

‫چش شده؟ داره چه کار می‌کنه؟ ‫گمشو، پیشته!

‫وای! وای! من آلرژی دارم! ‫آلرژی دارم!

‫ایول. آفرین مکس. ‫اکس‌‍‍پی۵ فانتوم.

‫دوربین ۲۴ کی، با قیمت ۸۰۰ بیدتول آلتیپلانو ‫و حالا هم که فاتحش خونده شد.

‫- اکس‌پی۵؟ ‫- بله.

‫- خب. معذرت می‌خوام. ‫- نه نگران نباش.

‫پول اشتراکش با منه.

‫وای! تمیزکننده هاوارد وی۲. ‫مگا-جمع‌کناواکس.

‫هدف در تیررس.

‫خیسوندن.

‫مکش.

‫ضدعفونی.

‫ممنون بابت توجهتون.

‫- همسایه... ‫- فرانسوا.

‫وظیفه من اینه که تموم چیزایی که تا حالا...

‫...فرانسوا...

‫قرض گرفته و برنگردونده ‫رو بگم.

‫یه کفگیر چوبی، سه یادآوری.

‫یه بطری مواد شوینده، چهار یادآوری.

‫بیخیال نستور! باز کن. ‫فرانسواس.

‫کسی توبی من رو ندیده؟

‫اینجا آنتن دارین؟

‫حالت چطوره فرانسوا؟

‫باید یه سر و سامونی به ‫حیاطت بدی. انگار چرنوبیله.

‫درست میگی.

‫کاکتوس سفارش داده بودم. ‫از اون واقعیا.

‫مونیک باهاش مربا درست کرد. ‫یه هفته مریض شدیم.

‫فرانسوای عزیز، بفرمایین چایی، ‫جیرجیرک سرخ شده و تخم‌مرغ آب‌پز.

‫- نه ممنون. ‫- ممنون.

‫وای چه سورپرایزی!

‫خب، نگاش کن.

‫یه کت شلوار درخور ‫لهجه مارسییت.

‫درست مثل بابات، ‫فقط باکلاسی اون رو نداری.

‫همیشه خودش رو رمو حساب می‌کرد.

‫- جنیفر رو ندیدی. ‫- سلام.

‫خب، جز خوبی چیزی ازت نشنیدم.

‫جوشای صورتت دیگه داره تموم میشه.

‫البته برمی‌گرده، بدتر از قبل.

‫ای بابا، اینجا هم که پیامام نمیره.

‫نمی‌تونم با لوییس حرف بزنم. ‫تو ترافیک سنگین گیر افتاده.

‫- ترافیک سنگین چی؟ ‫- چی؟

‫ترافیک سنگین دیگه. ‫تو اخبار پُره.