The Class of '92

26 พฤษภาคม 1999

ขอต้อนรับสู่บาร์เซโลนา

เย็นวันนี้มีผู้ชมกว่า 100,000 คน มาชมการแข่งขันที่แคมป์นู

บรรยากาศที่นี่มันสุดยอดมาก

คุณคงสงสัยว่าวันนี้โชคชะตา จะเข้าข้างแมนยูหรือเปล่า

พวกเขาเคยบันดาลโชคด้วยมือเปล่า จากความหาญกล้าและการผจญภัยของทีม

แต่พวกเขาก็โชคดีพอที่ได้มายืนอยู่ที่นี่วันนี้ ในนัดประวัติศาสตร์

นี่เป็นโอกาสทองของชีวิต

โอกาสสูงสุด

โอกาสที่ไม่เคยมีทีมอังกฤษทีมไหนเคยได้รับ หรืออาจได้รับอีกเลย

ชั้นปี 1992

ปี 1992

ไม่ใช่ปีที่ข้าพเจ้าควรมองย้อนกลับไป ด้วยความปรีดา

รถพยาบาล

จู่ๆ ถนนช็อปปิ้งที่คึกคักที่สุดสายหนึ่งของแมนเชสเตอร์ ก็ลุกเป็นไฟ

มีคนฝังระเบิดไว้ในพุ่มไม้ หลังห้างสรรพสินค้าเคนดัลส์

เกิดระเบิดจนกระจกร้านแตกกระจาย เข้าใส่พนักงานออฟฟิศ

ทุบภาษีรัชชูปการ ทุบพรรคขุนนาง

ภาษีรัชชูปการจากพรรคขุนนาง ไม่เก็บ ไม่จ่าย

และเป็นวันล่มสลายของรัฐบาลพรรคขุนนางโดยแท้

ผมพูดได้คำเดียวคือ ผมดีใจที่ได้กลับมารับตำแหน่งใหม่

ธนาคารมิดแลนด์

สหราชอาณาจักรขับเคลื่อนต่อไปไม่ได้ ถ้าไม่มีงาน

นัดชิงรางวัล 1 ล้านปอนด์

คืนนี้ เห็นได้ชัดว่า

มันไม่ใช่เรื่องที่ว่าจะมีการหย่าร้างในราชวงศ์หรือไม่ แต่จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ต่างหาก

เวอร์จิน แผนกเกม

นักเตะผู้สิ้นหวังของทีมอังกฤษ กลับมาถึงโรงแรม

อีกหลายชั่วโมงต่อมา เราได้เห็น ช่วงตกต่ำของวงการฟุตบอลอังกฤษอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าปีนี้เป็นปีอับโชคของเรา

สโมสรใหญ่ขนาดนี้

ทุกคนคาดหวังว่าทุกอย่างจะต้องไปได้สวย ในทุกนัดและทุกเวที

ที่ว่าไปได้สวยหมายถึง ชัยชนะในลีก

อย่างแรกที่ผมทำตอนเข้าทีมยูไนเต็ดคือ ซื้อแผนที่

ผมแปะแผนที่ไว้บนผนังที่ เดอะคลิฟ ออฟ แมนเชสเตอร์

ผมเรียกตัวแมวมองเข้ามา

ผมอยากจะให้แน่ใจว่าแผนที่

จะช่วยให้เราครอบคลุมทุกพื้นที่ได้

เซอร์อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน อดีตผจก. ทีมแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด

ผมเรียกตัวแมวมองทั้งหมดเข้ามา แล้วบอกว่า

"ผมอยากได้นักเตะที่ดีที่สุดในทีม ไม่ใช่นักเตะที่ดีที่สุดบนถนนของคุณ"

สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด สนามฝึกซ้อม เดอะคลิฟ

ผมเป็นแฟนแมนยูอยู่แล้ว

พอได้งานโค้ชที่นี่ก็ยิ่งพิเศษเข้าไปใหญ่

ตอนที่เซอร์อเล็กซ์เข้ารับตำแหน่ง ทุกคนรู้ว่า เขาอยากได้ระบบทีมเยาวชนไฟแรง

เขาบอกผมโต้งๆ สไตล์เซอร์อเล็กซ์ว่า

เอริค แฮริสัน โค้ชทีมเยาวชนแมนยู

เขาว่า "ผมยังไม่ค่อยพอใจ กับระบบทีมเยาวชนนะ"

เขาเพิ่งรับตำแหน่งได้ไม่กี่อาทิตย์ หรือเดือนนึงเอง

ผมว่า "แต่เราได้ตัวนอร์แมน ไวท์ไซด์นะ

"แล้วก็มาร์ค ฮิวส์มานะ""

เขาจ้องผมด้วยสายตาคมกริบแล้วบอกว่า "มันยังไม่พอ"

ผมเลยว่า "คุณรู้หรือเปล่าว่าแมนซิตี้ มีแมวมองในพื้นที่กี่คน

"แล้วแมนยูมีเท่าไหร่"

พอผมเฉลยเขา เขาถึงกับพูดไม่ออก พูดไม่ออกจริงๆ

เรามีแมวมองแค่ 2 คนในแมนเชสเตอร์

ทั้งเมืองแมนเชสเตอร์ มีแมวมองแค่ 2 คน

เชื่อไหมล่ะ

ถ้านับประชากรในตัวเมืองแมนเชสเตอร์

ขณะนั้น เรามีคนอยู่ 6 ล้าน

ตอนที่ผมออกจากอเบอร์ดีน

สก็อตแลนด์มีประชากร 3.5 ล้านในตอนนั้น

เรามีแมวมอง 17 คนในอเบอร์ดีน

ผมไม่ได้เวอร์นะ

ภายในเดือนเดียว เขาเพิ่มทีมแมวมอง ของแมนยูเป็น 3 เท่า

ช่วงนั้นเราก็เลยเริ่มได้นักเตะเข้ามา

นิคกี้ บัทท์ ฮีโร่ตัวจริง เขาเป็นนักเตะแข้งทองจริงๆ

เป็นน้องๆ ไบรอัน ร็อบสัน ใช่เลย

ผมว่าเขาตั้งฉายาให้ตัวเองว่า บัทท์บ้าบิ่น

เขาบอกว่า เขาเคยโหม่งใส่หัวคน จนสลบไปเลย

ผมว่าคนในทีมกลัวๆ เรื่องตั้งฉายาให้บัทตี้

เพราะเราไม่รู้หรอกว่าเขาจะรับมือยังไง อาจจะกวนประสาทกลับมาก็ได้

ไม่มีใครกล้าแหยมกับเขา

สโคเลซี่เป็นเหมือนตลกในทีม ใช้มุกขำทำเนียนไปเรื่อย

เราตั้งฉายาเขาว่าไอ้ผี บางทีเขาก็หายตัวไปซะงั้น

ผมรู้จักสโคเลซี่ดี เขาร้ายหน่อยๆ

ถ้ากางเกงในใครหาย รู้เลยว่าต้องไปตามกับใคร พอล สโคลส์

มีเด็กคนนึงที่ตัวเล็กกว่าเพื่อน เขาเป็นหอบหืด ฝีเท้าไม่ได้เร็วสุด

แต่เป็นนักเตะที่เล่นดีที่สุดที่ผมเคยเล่นด้วย เขาทำได้

ตอนแรกที่ผมเจอกิ๊กซี่ ผมเห็นเด็กผอมบักโกรก

ไม่หวือหวาเลยสักนิด

เขาเป็นดาวเด่นที่ติดดินที่สุด ที่ผมเคยเจอเลยมั้ง

เขาอาจจะเป็นคนที่จริงจังกับชีวิต ที่สุดในโลก

แบบจ้องตาคนเขม็ง จ้องเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

แต่หันมาอีกที เขาอาจจะยืนเต้นอยู่บนโต๊ะ เลียนแบบเอลวิส ก็เลย...

ผมสะดุดตาเบ็คส์ตั้งแต่แรก ที่รูปร่างหน้าตาเขา

คิดว่า "เขาหล่อเกินกว่าจะเป็นนักฟุตบอล"

เขาเลยได้ฉายา "หนุ่มหน้ามน"

คิดว่าเขาเป็นผ้าขี้ริ้วห่อทอง

ผมเคยเรียกเขาว่า "หน้าหวาน"

"มา หน้าหวาน" แบบว่า... เหมือนเป็นฉายาเขา

เรายังรู้จักเขาอยู่ ผมยังเห็นเขาขับรถเอสคอร์ด เม็กซิโกสีแดงอยู่เลย

ผมมองเขาเป็นแบบนั้นแหละ

"พี่น้องจอมยุ่ง" "ตัวยุ่ง 1 กับ 2"

"เนวิลล์ขี้กลัว"

"เนวิลล์ขี้กลัว" ใช่ เขาจะยึกยักๆ กับลูกบอลประจำ

แกรี่กับฟิลก็อาจจะเป็น แต่ก็ไม่ประจำ

ผมว่าเฟรดดี้ ฟลินทอฟ เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า

วันที่ดีที่สุดในอาชีพนักกีฬาคริกเก็ตของเขา ก็คือวันที่ฟิล เนวิลล์แขวนสตั๊ด

เพราะเขาจะเป็นนักกีฬาคริกเก็ตที่เล่นได้ทุกระดับ ในแลนแคชเชียร์

เขาเป็นคนอารมณ์ดี มีความสุขตลอด

ซึ่งต่างจากแก๊ซ

แกรี่เป็นพวกเก่งกาจว่าไหม

เขาหาทางแก้ปัญหาอยู่ตลอดเวลา ทุกคนเลยเรียกเขาว่าตัวยุ่งและ...

ตัวยุ่งนั่นแหละ เราเรียกเขากันยังงั้น

ทุกคนเคยเดินผ่านผม แล้วทำเสียง...

แกรี่ เนวิลล์

ผมโตในเมืองเบอรี่ อยู่ในตึกแถวตรงข้ามสวนสาธารณะ

ตอนเด็กผมจำได้ว่า

ผมเล่นบอล เล่นคริกเก็ตที่สโมสรคริกเก็ต

จำได้แม่นว่าพ่อพาผมไปดูแมนยูตอนเด็ก

แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด

ผมจำได้ว่าตอนแรกที่เข้าไป ผมตะลึงตะลาน

คิดเสมอว่าปีหน้าต้องเป็นปีของเรา

"เราจะต้องชนะลีกๆ" แต่ไม่เคยทำได้

ผมอยากเป็นนักเตะอย่างเดียวในชีวิต

และสโมสรที่ผมอยากสังกัดก็มีแค่ที่แมนยูเท่านั้น

แกรี่เป็นคนที่ถ้าคุณได้รู้จัก คุณจะรักเขาตาย

เขาเป็นคนน่ารัก ใครๆ ก็ชอบเขา

แต่ถ้าไม่รู้จัก คุณจะคิดว่าเขาไม่น่ารักเอาซะเลย

ตอนที่ผมหนุ่มกว่านี้ ผมหมั่นไส้ความเด็ดเดี่ยวของเขาจนเหลือทน

เวลาที่ผมลงแข่งกับทีมท้องถิ่นของเขา ผมละอยากเตะเขาท่าเดียว

ฝีเท้าของแกรี่ เนวิลล์ เทียบคนอื่นๆ ไม่ติดเลยสักนิด

ผมพูดอย่างงี้ เขาไม่โกรธหรอก

ผมคิดเสมอว่าผมต้อง

ฝึกเพิ่มตลอดเวลา

ต้องทำตัวและกินดีกว่าคนอื่นๆ

ตอนนี้ผมเพลาลงมาหน่อยแล้ว

ผมเคยตัดสินใจเองตอนอายุ 16 ตอนออกจากโรงเรียน

ว่าผมเจอเพื่อนที่โรงเรียนไม่ได้

เพราะผมรู้เลยว่า ต้องออกนอกลู่นอกทางแน่

เหมือนอย่างที่เด็กอายุ 16-18 เขาทำกัน ซึ่งผมทำไม่ได้

ผมทำไม่ได้ แล้วก็ไม่เสียดายอะไรเลย

เขาอยากปั้นตัวเองให้เป็นนักเตะ

ผมไม่ได้ปั้นเขา เขาปั้นตัวเอง

เอริค แฮริสันเตะตาผมอย่างจัง เขามีคุณสมบัติอย่างที่ผมต้องการ

เขาไม่...

เด็กๆ อาจจะบอกคุณว่า

ที่หน้าต่างนั้น ผมไม่รู้เหมือนกันว่า หน้าต่างบานนั้นรอดมาได้ไง

เขาขึ้นไปที่ชั้นบนของเดอะคลิฟ

พอมีคนทำพลาด เขาก็จะ...

เขาทุบกระจกปังๆ แต่ไม่มีใครมองขึ้นมาเลย

เขาไม่กล้ามองขึ้นไปกัน

แต่ถ้าไม่มีใครเห็นเขาที่หน้าต่าง พวกเขารู้เลยว่าเขาลงมาแล้ว

มันตลกดีนะ...

ผมอยู่ห้องถัดไป ผมได้ยินเสียงทุบหน้าต่าง

ผมได้แต่ส่ายหน้า แล้วก็หัวเราะงอหาย...

ผมบอกว่า "พระเจ้าช่วยพวกเขาด้วย ตอนที่เขาหมดครึ่งแรก"

ผมจำได้ว่ามีวันนึงภรรยาผมไปดูผม เพราะเรากำลังจะไป...

เธออยากไปที่ศูนย์แทรฟฟอร์ด หลังจากซ้อมเสร็จ

ผมขึ้นรถไป เธอนั่งในรถอยู่แล้วพูดว่า "คุณมันทำเสียชื่อจริงๆ"

ผมถามกลับ "คุณหมายความว่าไง"

เธอบอกว่า "คุณคงไม่ทำยังงั้น กับลูกคุณเอง ใช่ไหม"

เอริคอบรมพวกเขา สอนเขาเรื่องศีลธรรมจรรยา และ "การปฏิบัติกับคนอื่นให้ดี"

โรเบิร์ต ซาเวจ อดีตนักเตะทีมเยาวชนแมนยู

ถ้าคุณดูเบ็คส์เป็นตัวอย่าง

ดาวเด่นแห่งวงการกีฬา ที่ดังที่สุดคนหนึ่งของโลก

เขายังไม่เหลิง อันนี้ต้องขอบคุณเอริค

ถ้าอยากประสบความสำเร็จในวงการ คุณต้องโหดให้ได้แบบนั้น

ราฟาเอล เบิร์ค อดีตนักเตะทีมเยาวชนแมนยู

คนที่รับมือกับความโหดได้ ก็จะได้เล่น ส่วนคนที่รับไม่ไหว...

วงการฟุตบอลมันเป็นแบบนี้

คนที่ผมผิดหวังด้วยมากที่สุด คือราฟาเอล เบิร์ค

เป็นนักเตะฝีมือเทพ เขาน่าจะมีทัศนคติที่ใช่

เพราะเขาคงได้ลงเล่นเป็นตัวจริง

ผมคิดว่าตัวผมเองเก่งอยู่ แต่ผมไม่ทุ่มเทเท่าพวกเขา

เวลามีคนถามว่า "เบ็คส์เป็นไงมั่ง" หรือ "กิ๊กส์เป็นไงมั่ง"

ผมบอกว่า "อย่างแรกเลยคือเขาทุ่มสุดตัว"

ถ้าคุณอยากเป็นอย่างเขาได้เสี้ยวนึง

ถ้าคุณไม่ฝึกหรือทุ่มสุดตัว คุณไม่มีทางได้เป็นอย่างเขาแน่นอน

ผมตั้งแกรี่เป็นกัปตันทีมเยาวชน ชั้นปี 1992

เขาเป็นกัปตันที่เยี่ยมมาก

แกรี่มีความเป็นผู้นำ

เพราะเวลาเราเห็นแกรี่เล่นลูกเล่นใหม่ๆ บนสนาม หลังจากฝึกซ้อม

มันทำให้ผมคิดว่า "ถ้าเขาทำแบบนั้นได้ ผมก็ต้องทำอะไรกับเขาบ้างแล้ว"

เขาเป็นกัปตันทีม

เขาเลยรับหน้าที่ดูแลทุกคน

ผมว่าเขาเป็นเหมือนกาวใจ ที่ผูกคนในทีมไว้ด้วยกัน

เป็นเหมือนคุณลุงแกรี่ยังไงยังงั้น เขาดูแลเราทุกด้าน

มันเป็นแบบนั้นครับ

เรายังโทรหากันเรื่อยๆ ผมก็จะพูดว่า...

"คุณทำสำเร็จยัง"

เขาพูดแทนประเทศอังกฤษ ฟิลก็ไม่แย่นะครับ

แกรี่กับฟิลจะซ้อมด้วยกัน

เขาจะวิ่งจ็อกกิ้งกัน

"พวกนาย ใจเย็นๆ ยังมีเวลาอีกชั่วโมงก่อนนัดเปิดสนาม จะรีบไปไหน"

ถ้าคุณไม่รีบ คุณก็ได้นั่งดูพวกเขาเล่น

แล้วถามว่า "นายทำอะไรอยู่ๆ"

พวกเขาคงทำแบบเดียวกัน

คุณนึกภาพออกเลยว่า เขาคงคุยกัน

"ฟิล เห็นหรือเปล่า นี่มันรอบชิงนะ ดูพวกนั้นสิ"

"ยังไม่เตรียมตัวกันเลย แต่เราเตรียมพร้อม

"นายพร้อมหรือยัง ฉันพร้อมแล้ว

"เออใช่ เราพร้อมแล้ว ไม่ต้องสนใจพวกนั้นหรอก"

คุณนึกภาพออกเลยล่ะ พวกเขาเป็นแบบนั้นตั้งแต่แรก

เขามุ่งมั่นมาก แล้วมันก็ได้ผลด้วย

แมนยูแข่งกับคริสตัล พาเลซ รอบชิงชนะเลิศฟุตบอลเยาวชน 15 พ.ค. 1992

ผมเคยเจอประสบการณ์แย่ๆ มา 2 ครั้ง ในการแข่งขันรอบเยาวชน

ผมยังเป็นเด็กนักเรียน เราตกรอบรองชนะเลิศ

ผมเล่นเป็นนักเตะหน้าใหม่เข้ามาปีแรก โดนน็อคตกรอบรองชนะเลิศ