The Lost Leonardo

ภาพที่หลับไหลคือภาพวาดที่มีผู้เสนอซื้อ

ในการประมูลแทบทุกครั้ง

ซึ่งเห็นชัดว่าวาดโดยศิลปินซึ่งเก่งกว่ามาก

กว่าที่บริษัทประมูลรู้จัก

นักล่าภาพที่หลับไหลคือคนที่ มองหาความผิดพลาดเหล่านี้

และนั่นคือสิ่งที่ผมทำ เป็นสิ่งที่ผมทำ

"อเล็กซานเดอร์ พาริช นักล่าภาพวาดที่หลับไหล"

ผมพบภาพวาดนี้ซึ่งถูกจัดอยู่ใน รายการภาพวาดของเลโอนาร์โด

มันคือภาพวาดสำเนาของ ภาพที่สูญหายไป ซัลวาตอร์มุนดี

พระผู้ช่วยโลกให้รอดซึ่งเรารู้ว่าเลโอนาร์โดวาด

ภาพพระเยซูไม่ใช่ภาพที่ขายง่าย

แต่ ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร

ภาพนี้ดึงดูดความสนใจผม

และผมโทรหาโรเบิร์ต ไซมอน

"โรเบิร์ต ไซมอน นักขายภาพเก่าแก่ของปรมาจารย์"

เราเคยซื้อภาพด้วยกันหลายภาพ และขายได้ราคาดีมาก

เขาสนุกกับการตามล่าแบบเดียวกัน

อล็กซ์โทรหาผมแล้วถามว่า

"คุณเห็นภาพนี้ ที่การประมูลนิวออร์ลีนส์หรือยัง"

เขาพูดว่า "ใช่ ผมก็เห็นแล้วเหมือนกัน เราควรทำยังไง"

แล้วเราก็ตัดสินใจซื้อมัน เราจะซื้อมัน

เราตกลงเรื่องราคาได้

อเล็กซ์จัดการเรื่องขนส่ง

ผมคิดว่าส่งทางยูพีเอส ด้วยรถบรรทุกมานิวยอร์ก

เดินกล้องครับ

- เดินกล้อง - ครับ

- เดินกล้อง - ดีครับ

ผมจะเริ่มต้นด้วยคำถามกว้างๆ

ทำไมคุณคิดว่าภาพซัลวาตอร์มุนดี ถึงสร้างความฮือฮามาก

ก่อนอื่นผมขอบอกแบบนี้

นี่คือเรื่องราวที่ไม่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด

ที่ผมคิดว่าเคยเกิดขึ้นในตลาดการประมูล

ทุกคนอยากให้มันเป็นภาพของเลโอนาร์โด

ทุกคนก็เลยมองแง่ดีที่สุดที่จะทำได้

ว่ามันเป็นภาพของเลโอนาร์โด

และมันอาจเป็นภาพของเลโอนาร์โดจริงๆ

มันไม่ใช่ภาพวาดที่ดีด้วยซ้ำ

ผมเชื่อว่าภาพนั้นมีพลังของมันเอง

และเราจะสัมผัสพลังนั้นได้ก็ต่อเมื่อ

เรายืนอยู่ตรงหน้ามัน

นี่เป็นแค่เรื่องของเศรษฐกิจ เมื่อเราลองคิดดูแล้ว

และความละโมภ ความอ่อนแอขั้นพื้นฐานของมนุษย์

เงิน

"ตอนที่ 1 เกมศิลปะ"

"นิวยอร์กซิตี ปี 2005"

รูปส่งมาในกล่องกระดาษ

ซึ่งก็เหมือนที่เราคาดไว้กับจำนวนเงินที่จ่าย

ผมเอามันออกมา

และมีสองสิ่งที่เห็นชัดในทันที

หมายถึง ในห้าวินาทีแรกเลย

หนึ่ง เห็นชัดว่ามีการวาดทับลงไปเยอะมาก

การซ่อมแซมใบหน้าของพระคริสต์

และสอง

เห็นชัดว่ามีแนวยาวเป็นบริเวณกว้างของภาพ

ที่ไม่ถูกแตะต้อง ไม่ถูกซ่อมแซม

และเป็นของเดิมโบราณแน่นอน

ที่ว่าโบราณ ผมหมายถึงประมาณยุค 1500

ผมคิดว่า "นี่เป็นภาพที่ไม่ธรรมดาเลย"

แต่มันคืออะไร ผมไม่รู้ แต่เราต้องหาคำตอบ

นี่คือภาพวาดจากประมาณปี 1500

อาจวาดโดยศิลปินคนหนึ่ง ที่ใกล้ชิดกับปรมาจารย์

และมันคู่ควรที่จะ ได้รับการดูแลอย่างดีที่สุดจริงๆ

ผมเอแวน เบียร์ด

ผมเป็นเจ้าของบริษัทอาร์ต เซอร์วิส กรุ๊ป ของธนาคารแห่งอเมริกา

เราเป็นผู้ให้ยืมรายใหญ่ที่สุด สำหรับงานศิลปะ

"เอแวน เบียร์ด ผู้บริหารโกลบอล อาร์ต เซอร์วิส"

เราจัดการเรื่องการให้ทุนพิพิธภัณฑ์ ประมาณ 100 แห่งทั่วประเทศ

ภาพนี้บอกเล่าทั้งด้านประวัติศาสตร์ศิลป์

และประวัติศาสตร์ของตลาดการเงินด้วย

บอกเล่าประวัติความเจริญ ของทุนทางสังคมและวัฒนธรรม

พวกเขาเลยเอาภาพนี้ไปให้ ผู้เชี่ยวชาญ ด้านการอนุรักษ์ศิลปะชั้นนำที่สุด

ในวงการนี้

"ไดแอน นักบูรณะศิลปะ"

ไดแอน โมเดสดีนี

เขาแวะมา หอบภาพวาดมาด้วย...

ในถุงขยะพลาสติกสีดำ

ฉันเอาภาพวาดออกจากถุงแล้ววางไว้บนขาตั้ง

มีหลายส่วนที่สวยมากๆ

และส่วนอื่นๆ ที่เสียหายมาก ถูกลงสีทับไว้

ฉันยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

เลยเอาไปให้มาริโอดูในห้องนอน

มาริโอ โมเดสตีนี เป็นนักอนุรักษ์ภาพวาดชื่อดังตลอดกาล

เขายังเคยตรวจสอบภาพ จีเนวรา ดีเบนชี ให้หอศิลป์แห่งชาติด้วย

ภาพของเลโอนาร์โดภาพเดียว ในซีกโลกตะวันตก

นี่คือชายผู้เคยเห็น ภาพของเลโอนาร์โดมามากมาย

และเขาอาจสนใจอยากดูภาพนี้

ตอนนั้นเขาอายุ 98 ปี และอยู่แต่ที่บ้าน

ฉันบอกว่า "มาริโอ ดูภาพนี้หน่อยสิ คุณคิดว่าเป็นยังไง"

แล้วเขาก็สนใจมันทันที

แล้วบอกว่า "ภาพนี้วาดโดยศิลปินที่ยิ่งใหญ่มาก"

และเขาพูดว่า "ผมไม่รู้ว่าใครวาด แต่มันอยู่ในยุคหลังจากเลโอนาร์โด"

ฉันเอาสารละลายบางอย่างออกมาจากตู้ อะซิโตนกับน้ำมันซักแห้ง

แล้วปั้นก้อนสำลีติดที่ปลายไม้

และค่อยๆ เช็ดเคลือบเงา กับส่วนที่ตกแต่งใหม่ออก

และหนึ่งในหลายๆ อย่างที่ปรากฏขึ้นทันที

คือนิ้วหัวแม่มือ

ตำแหน่งแรกของหัวแม่มือ

สิ่งนี้เรียกว่า "การแก้ภาพวาด" เป็นแนวคิดแรกของจิตรกร

หลังจากนั้นนิ้วโป้งถูกขยับ ไปที่อีกตำแหน่งหนึ่ง

ปกติเราไม่พบแบบนี้ในงานทำสำเนา

แต่นั่นไม่ใช่ข้อพิสูจน์ว่าภาพนี้คือของแท้

อย่างน้อยก็ไม่ใช่ข้อพิสูจน์สำหรับฉัน

ตอนฉันลบเคลือบเงาออก

นิ้วหัวแม่มือปรากฏให้เห็นทันที

เช่นเดียวกับ

ความเสียหายที่ส่วนพระเศียร

ฉันสังเหตเห็นว่ามีรอยถมสีขาวกว้างๆ

ทำเมื่อไม่นานนี้ เพื่อปิดบังรอยแตก

รอยแตกที่ยาวเลยไปทั้งแผง

มาจากน็อตตัวหนึ่ง

ที่อยู่ต่ำลงมาตรงกลางภาพ

วันต่อมา ไดแอนโทรหาผม

"บ็อบ ฉันทำความสะอาดภาพแล้ว

และคุณต้องมาดู"

ผมเผชิญหน้ากับสองอย่าง

หนึ่ง คือภาพวาดที่ผมเห็นเสียหายหนักมาก

แต่ความพยายาม แบบมือสมัครเล่นมากๆ ทุกอย่าง

"ก่อนทำความสะอาด"

ที่เป็นสีน้ำตาลแดงซึ่งเป็น ความพยายามที่จะสร้างเคราหายไป

"หลังทำความสะอาดแล้ว"

ผมเลยรู้ว่าจริงๆ แล้ว มันจำเป็นต้องรักษาด้วยการอนุรักษ์

ในระดับสูงสุด

มาริโอเสียชีวิตในเดือนมกราคม

และฉันเริ่มทำงานกับภาพซัลวาตอร์มุนดี ในสตูดิโอของฉัน

ตามลำพัง

ฉัน...

พูดคุยกับมาริโอต่อไป ตลอดเวลานั้น

ฉันไม่ได้คุยกับเขาดังๆ

ยกเว้นนานๆ ครั้ง

แต่ฉันสนทนากับเขาในความคิด

ฉันได้ยินเขาบอกว่า "ดูเหมือนพระองค์ปวดฟันนะ"

แล้วฉันก็จะทำมันใหม่

หรือไม่เขาก็บอกว่า "พระนาสิกคด"

ใบหน้าของมาริโอ และใบหน้าของ ซัลวาตอร์มุนดี

เปลี่ยนสลับกันไปมาในความคิดฉัน

ค่ำวันหนึ่ง ฉันพยายามเป็นครั้งที่สิบ

ที่จะตกแต่งส่วนเล็กๆ ซึ่งหายไป

ซึ่งอยู่เหนือพระโอษฐ์พอดี ตรงนี้

มีการเกลี่ยจากในส่วนนี้

จากพระโอษฐ์ไปที่พระโอษฐ์ด้านบน

ซึ่งเล็กจนมองไม่เห็น

ไม่มีเส้นอยู่ตรงนั้นที่ขอบพระโอษฐ์

เหมือนกับที่มีอยู่ใน

บริเวณเดียวกันของ โมนาลิซา

มือฉันสั่น

ไม่มีใคร ยกเว้นเลโอนาร์โด ที่จะเป็นคนวาดรูปนี้

ฉันออกจากตึก โทรหาโรเบิร์ตแล้วบอกว่า

"ภาพวาดนี้เป็นของเลโอนาร์โด"

ตอนนั้นผมคิดว่า

"เราจะทำยังไงดี จะต้องทำยังไงกับรูปนี้"

มีอยู่เพียง... เท่าที่คนนับได้มากที่สุด

มีภาพของเลโอนาร์โด ประมาณ 15 ภาพที่ผู้คนรู้จัก

และการบอกว่า "ผมพบภาพวาดแบบนี้"

ในแวดวงศิลปะ เหมือนการบอกว่า

"ยานอากาศลงจอดที่สนามบ้านฉันเมื่อคืน และฉันเห็นยูนิคอร์น"

มันไม่น่าเป็นไปได้เลย

ไม่ต้องพยายามบอกให้ตัวเองเชื่อ ว่ามันจริงด้วยซ้ำ

เพราะคุณจะดูเหมือนไอ้งั่ง

"ศิลปินมีชื่อเสียงที่สุด ในยุคสูงสุดของศิลปะแบบเรเนซองส์"

ภาพวาดเหล่านั้นได้รับการบันทึกไว้อย่างละเอียด

แล้วจู่ๆ เราก็มีภาพนี้

มันหายไปตั้งหลายร้อยปี

"เจอร์รี่ นักวิจารณ์ศิลปะ"

แล้วมันโผล่มาในอเมริกานี่น่ะรึ

ในนิวออร์ลีนส์เนี่ยนะ

ผมเข้าใจแล้ว

นี่คือภาพวาดเลโอนาร์โดที่หายไป ที่มีคนพูดถึงในหนังสือ

ตอนเรากลับไปค้น เรื่องภาพของปรมาจารย์ยุคเก่า

แหล่งที่มามีความสำคัญมาก

เพราะลำดับชั้นของเจ้าของ บอกเรื่องราวของภาพได้

วัตถุชิ้นนี้มาจากไหน และเพราะอะไร

มันถึงปรากฏขึ้นมาตอนนี้

ฉะนั้น โรเบิร์ตใช้เวลานานมาก เพื่อค้นคว้าในหอเอกสาร

และเริ่มปะติดปะต่อข้อมูลแหล่งที่มา

เพราะกับทุกๆ ภาพ ถ้าไม่มีแหล่งที่มา จะยังมีความสงสัย

มีหลายเหตุผลที่ผู้คน จะไม่เชื่อในสิ่งที่มันเป็น

ผมสืบค้นประวัติของภาพวาดนี้ได้ ย้อนไปถึงปี 1900

เมื่อมันถูกขายให้การประมูลในลอนดอน ในฐานะภาพที่อาจเป็นของลุยนี

แล้วการสืบค้นก็เจอทางตัน

ผมตรวจสอบรายการสิ่งของเก่าแก่ของอังกฤษ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 17

และผมสิ่งที่อาจเป็นข้ออ้างอิงได้สองแห่ง ในชุดสะสมของพระเจ้าชาร์ลส์ที่หนึ่ง

และเพื่อนร่วมงานผม มากาเร็ต ดาลีเวลล์ พบอีกอันในชุดสะสมของพระเจ้าชาร์ลส์ที่สอง

ภาพวาดของเราไม่มีตราราชวงศ์อยู่ด้านหลัง

เพราะแผ่นไม้ถูกใสให้บางลง แล้วติดทับเข้าไปใหม่

มันดูจะเป็นไปได้ แต่พิสูจน์ไม่ได้ ว่านี่คือภาพวาดภาพเดียวกัน

แต่จนปัจจุบัน เราก็ยังไม่รู้แน่ ว่าอาจเป็นภาพไหน

"ลอนดอน ปี 2008"

โดยเฉพาะในกรณีของศิลปินขั้นปรมาจารย์

ข้อคิดเห็นสำคัญยิ่งกว่าข้อเท็จจริงเสมอ

และเรามักเริ่มต้นด้วยคนสองสามคน

ซึ่งยินดีอย่างยิ่งที่ฟังคุณ

ว่านี่อาจเกิดจากฝีมือของปรมาจารย์

เมื่อเราเป็นภัณฑารักษ์

เรามักได้รับภาพที่ส่งมาทางอีเมล

"ลุค ไซซัน ภัณฑารักษ์ หอศิลป์แห่งชาติ"

ฟิล์มภาพ ไม่ว่ามันคืออะไรก็ตาม

ของภาพที่คนหวังว่ามันจะเป็น ผลงานชิ้นเอกที่สูญหายหรือถูกลืม

และผมต้องบอกว่าส่วนใหญ่แล้ว

พวกเขา... พูดอย่างสุภาพนะครับ ค่อนข้างผิดหวัง

ฉะนั้น ตอนผมได้รับฟิล์มภาพ ของภาพซัลวาตอร์มุนดี