The Friend

Vertaling: slootje

Ik heb het me zo vaak voorgesteld.

Hoe van alle vragen die ene zeker bij je was opgekomen:

wat gaat er met de hond gebeuren?

Hij staat daar op de heuvel, tussen de bruggen,

silhouet tegen de kristalheldere hemel. -Dat verzin je.

Echt niet. -Jij zegt altijd "kristalhelder".

Dat is verzonnen. Maar dit niet.

Dit is echt gebeurd. Wacht, hier kijk...

Het was magisch.

Als zo'n grote hond van Andersen. -Zonder halsband.

Geen chip. -Niets.

Hans Christian... -Je kent het wel.

Een soldaat pikt een tondeldoos. Hij opent 'm.

Drie grote honden verschijnen om een wens te vervullen.

Dat is een verkrachtingsfantasie.

De geile soldaat wil de koningsdochter, dus hij laat de honden haar ontvoeren.

Als wraak. Het is Deense maatschappijkritiek.

Zodat hij seks met haar kan hebben terwijl ze slaapt.

Nou, dat is Deens.

Zou kunnen. Maar de hond verschijnt op magische wijze.

Wat vindt Barbara van deze magisch opduikende hond?

Barbara kon goed omgaan met mijn volwassen, magisch opduikende dochter.

Hoe is het haar? -Geweldig.

Ze werkt nu met Iris, aan de brieven. -Hoe gaat het?

Een partner erbij is fijn.

Nog een schrijver in de familie? -Bedankt.

DE VRIEND

Herken je deze stem?

Ik niet.

Met Walter.

Waar ben je?

Ik vond een oude computer, maar ik kan 'm niet opstarten...

of schoppen of hoe je dat noemt.

En die lul van een IT-er is totaal nutteloos.

Bel me alsjeblieft.

Herken je deze stem?

Ik niet.

Met Walter.

Waar ben je?

Ik vond een...

Je waarschuwde je leerlingen altijd: pas op voor het onvermijdelijke detail.

Pas op voor anticiperen.

Accepteer wanorde.

Veel verhalen in mijn workshops...

beginnen toch onvermijdelijk met iemand die 's ochtends opstaat.

Veel minder vaak begint een verhaal met iemand die naar bed gaat.

Natuurlijk gedragen echte mensen...

zich zelden zo voorspelbaar als personages in verhalen.

Dat is het eerste dat je me als schrijver geleerd hebt.

En vreemd genoeg het laatste waar we het over hadden,

toen je nog leefde.

...En over de zeis buigen; ik luisterde onbeweeglijk en stil,

terwijl ik de heuvel beklom.

Ik droeg de muziek in mijn hart,

lang nadat je het niet meer horen kon.

Ik zie er niet uit, sorry.

Ik wil een paar regels van Walter voorlezen.

Hij schreef dit in 2010.

Met deze passage begin ik ook mijn nieuwe boek.

Over onze tijd samen.

Hallo? Hallo?

Goedemiddag.

Studenten en collega's van mijn man...

betekenden net zo veel voor hem als schrijven.

Nou ja, bijna net zoveel.

Je was een gemeenschap van vrienden,

schrijvers en lezers soms zelfs critici die hem prikkelde en motiveerde.

En op veel verschillende manieren van hem hielden.

Pardon...

Ik wist niet dat je zou komen. -Ik was het niet van plan.

Maar toen dacht ik, het is een afsluiting.

Bijna 20 jaar geleden. -Hoe kan dat nou?

Ik dacht dat ik terug zou komen.

Wat fijn om je te zien.

Vrouw nummer twee is me er één. -Je weet de helft nog niet.

Ze melkt de rouwende weduwe echt uit.

Ik bedoel, voor een nummer twee.

Volgens Google zijn we gescheiden nabestaanden. Er is maar één weduwe.

Voel je je bedrogen? -Opgelucht.

Pardon.

Dank je. -Bedankt.

Op...

hem. -Op hem.

God, wat een klootzak.

Hoe gaat het met schrijven? Ik heb The Counting gelezen, prachtig.

Echt waar? -Echt waar.

Waar werk je aan? -Nergens aan.

Ik ben een paar jaar geleden een roman begonnen, maar...

Het ergste schrijversblok in m'n leven.

Misschien omdat ik het Eastern Bloc genoemd heb.

Ik zocht je toen ik binnenkwam. -Ik was te laat.

Ik voel me een ongenode gast. Alsof er iets ergs gaat gebeuren.

Is dat niet al gebeurd?

Sorry. Ik ben Elaine.

Vrouw nummer één. -Elaine, ja...

Iris heeft veel over je verteld.

Dit is de dochter van Walter.

Walter's...

dochter.

"Dochter" dochter?

Stiefdochter? Weduwedochter?

Hallo, Val. -Jij bent vast Elaine.

De dienst was prachtig. -Bedankt.

Ik waardeer het echt dat je me uitgenodigd hebt.

Ik moet ergens met je over praten.

Kan je langskomen? Begin volgende week?

Pardon, dames. Hallo, Iris.

Je hebt mijn gedicht gemist. Ja, "Oh." Geeft niet.

Sanderson wil met je praten.

Bedankt, Jerry. Ik ga woensdag weer werken dus...

Ik bel je. -Bedankt.

Bel me.

Ik had mezelf eerder moeten voorstellen. -Dat had echt niet uitgemaakt.

Waarover wil Barbara met je praten?

Ik heb geen idee.

Wandelen met Samuel Beckett.

Op een mooie lenteochtend vroeg een vriend:

ben je niet blij dat je leeft op een dag als deze?

Beckett antwoordde:

zover zou ik niet durven gaan.

En nog één van je held, Beckett.

De dag dat ik sterf, is als elke andere dag.

Alleen korter.

Je hebt ons gek gemaakt met de zin:

hoe meer suïcidale mensen er zijn,

hoe minder suïcidale mensen er zijn.

Hola, mevrouw Iris.

Is het alweer zover?

De kerstman komt naar de stad.

Ik heb gelezen dat bijna alle mensen die zelfmoord pleegden...

en het overleefden spijt hebben van hun poging.

Springers wisten in de lucht meteen dat ze niet wilde sterven.

En jij?

Hoe voelde jij je?

Die gedachte houdt me 's nachts wakker.

WALTER MEREDITH LEEST VOOR UIT ZIJN ROMAN HAGERSTOWN

Mancini reed in een buick...

en verscheen uit het niets.

Niemand vroeg waarom. Ze gingen gewoon tanken.

En drie uur later waren ze in The Blue Horizon...

om naar George Benton te kijken, kampioen Philly Shell.

Stoten opvangen, blokkeren en ontwijken.

Een demonstratie van het sublieme.

"Laat ze missen en laat ze betalen."

Sid was misschien tegendraads,

hij vond het leuker ze te laten missen dan ze te laten betalen.

Dat was zijn ideaal, in de ring en erbuiten.

Het was makkelijker in de ring.

Buiten werden zelfs de helderziende onaantastbaren...

en de geheimzinnige slimmeriken gesloopt.

Buiten was het leven chaotisch en ongekunsteld.

Om één stoot uit te delen, moest je er drie incasseren.

De scherpte van het verraad sneed als een mes.

Er was geen twijfel meer.

Het was haar ex.

Heel goed. -Beter dan het was.

Goed einde. -Maar...

Jane is nog geen echt personage in een verhaal.

Ze lijkt meer op een echt persoon.

Niet zoals in jouw verhalen.

Ik zeg alleen... -Geen vliegende spoken of onthoofdingen.

Waarom schrijf je over een normaal persoon?

Gezien de toestand in de wereld. -Meen je dat?

Het is maar mijn mening. -Hoezo...

"normaal"? -Ik bedoel...

het uiterlijk en zo.

Ik ken veel Janes.

Ik hoorde alleen dat ze rood haar en groene ogen heeft.

Op mijn rijbewijs staat meer.

Misschien bedoelde je een normale vrouw.

Is het andere meisje lang?

Waarom laten we hen elkaars werk bekritiseren.

De lamme leidt de blinde. -Een doodlopend steegje in.

Gecondoleerd met Walter. -Oprecht medeleven.

Een flitscondoleance.

Hoe is het? -Goed. En jij?

Ben je er klaar voor?

Wat een ouwe bak.

Maar al zijn mails tot 2017 zouden erop moeten staan.

En je mannetje zou de code moeten kunnen kraken.

Ja, vanavond.

Tot morgen dan? -Ik kom langs.

Voorzichtig, er is geen back -up.

Het is kostbaar.

We maken een back-up, dus...

Hoe gaat het met je?

Ik weet het niet. En jij?

Ik heb nog steeds niet gehuild.

Ieder zijn eigen verwerking. -Het voelt niet juist. Alsof ik iets mis.

Ik moest huilen toen mijn telefoon kapot ging. Wat wilde Barbara?

Weet ik niet. Ik ga er nu heen. -Zou het over mij gaan?

Waarom zou het over jou gaan?

Is dat een retorische vraag?

Doei.

Ik wil je vertellen dat hoeveel ik ook slaap, ik me uitgeput voel.

Alsof ik de controle kwijtraak.

Alsof mijn levensverhaal door iemand anders geschreven wordt.

Bedankt voor het komen.

Earl Grey? Ik hoop dat dat goed is.