Here and Elsewhere (Ici et ailleurs)

Το 1970 η ταινία αυτή ονομαζόταν: «Νίκη».

Το 1974 αυτή η ταινία ονομάζεται: «Εδώ κι αλλού».

«Και αλλού». Και...

Το 1970 η ταινία αυτή ονομαζόταν: «Νίκη».

Το 1974 ονομάζεται: «Εδώ κι αλλού».

«Και αλλού». Η ΒΟΥΛΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Και...

Επιλέξαμε μια Παλαιστινιακή Επανάσταση, για να αποδείξουμε στον κόσμο

ότι αυτήν την παλαιστινιακή γη,

που πάρθηκε από το σιωνιστικό εχθρό,

θα τη δώσουμε πίσω στο λαό της, στις πρωταρχικές ρίζες της.

Και δε θα μπορέσουμε να το κάνουμε με ειρηνικά μέσα.

Αφού χάσαμε κάθε ελπίδα να το κάνουμε με ειρηνικά μέσα,

αναλάβαμε να το κάνουμε μέσω του πολέμου

και με ένα όπλο.

Η ΕΝΟΠΛΗ ΠΑΛΗ

Και θα χτίσουμε την ειρήνη με τη βοήθεια αυτού του όπλου.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

«Το πιο σημαντικό αποτέλεσμα...

της ένοπλης Παλαιστινιακής Αντίστασης...

είναι η άμεση συμμετοχή...

της παλαιστίνιας γυναίκας

στην Επανάσταση...

για να εκπληρώσει το ρόλο της...

δίπλα στο πλευρό του παλαιστίνιου άντρα.

ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

Ετσι ήταν λοιπόν στα μέσα ή στις αρχές,

ήταν λοιπόν στις αρχές ή στα μέσα του 1970.

Πάμε στη Μέση Ανατολή. Ποιοι «πάμε»;

Τον Φεβρουάριο, τον Ιούλιο του 1970, είμαι εγώ,

είσαι εσύ, είναι αυτή, είναι αυτός που πάει στη Μέση Ανατολή,

στους Παλαιστίνιους, για να κάνουμε μια ταινία.

Και κινηματογραφήσαμε πράγματα μ’ αυτή τη σειρά. Και τα οργανώσαμε.

Αυτή, εσύ, αυτός, εγώ οργανώσαμε την ταινία κάπως έτσι.

Πρώτα, φυσικά, ο λαός...

«Αυτό που λέει το Ισραήλ είναι ψέμα,

δεν είναι ένα πρόβλημα συνόρων, ανάμεσα στους Αραβες γενικά

και το Ισραήλ συγκεκριμένα».

Ο λαός, η βούληση του λαού.

Επειτα είναι ο λαός που παίρνει τα όπλα, η ένοπλη πάλη...

Ο πόλεμος του λαού.

Η ένοπλη πάλη, ο πόλεμος του λαού.

Η ένοπλη πάλη, ο πόλεμος του λαού.

Στη συνέχεια, η πολιτική δουλειά. Η πολιτική δουλειά...

«Υπάρχει πραγματικά μια νίκη του παλαιστινιακού λαού».

Η πολιτική δουλειά. Η μόρφωση του λαού.

Επειτα, ο χρόνος που χρειάζεται ο παρατεταμένος λαΐκός πόλεμος.

Η παρατεταμένη προσπάθεια. Η μακρά πορεία του λαού.

Ο παρατεταμένος λαϊκός πόλεμος, που επέβαλε η λογική του λαού.

Κι όλα αυτά, μέχρι τη νίκη.

«Επανάσταση μέχρι τη νίκη».

«Από το λαό, για το λαό, επανάσταση μέχρι τη νίκη».

Ολα αυτά, τα είχαμε οργανώσει έτσι.

Ολους τους ήχους, όλες τις εικόνες, σ' αυτή τη σειρά.

Ολους τους ήχους και όλες τις εικόνες, σ' αυτή τη σειρά...

Λέγοντας αυτό είναι το νέο στη Μέση Ανατολή.

Πέντε εικόνες, πέντε ήχοι που δεν είχαν ακουστεί ή ιδωθεί σε αραβική γη.

Η βούληση του λαού, συν...

Συν την ένοπλη πάλη ίσον λαϊκός πόλεμος. Συν...

Συν την πολιτική δουλειά ίσον λαϊκή μόρφωση. Συν...

Συν τη λογική του λαού ίσον παρατεταμένος λαΐκός πόλεμος...

Παρατεταμένος...

Παρατεταμένος, μέχρι τη νίκη του παλαιστινιακού λαού...

Μέχρι τη νίκη.

Και αυτό είναι κάτι, που αυτός, που εγώ, που αυτή,

που εσύ κινηματογράφησες κάπου αλλού.

Αλλού: 1970, Φεβρουάριος - Ιούλιος.

Αλλού: Ιορδανία, Λίβανος, Συρία.

Αλλού: η Υπηρεσία Πληροφοριών της Φατάχ.

Αλλού: τα 6.000 δολάρια από τον Αραβικό Σύνδεσμο.

Και τότε επιστρέψαμε πίσω, εγώ επέστρεψα, εσύ επέστρεψες.

Αλλωστε, από αυτό δεν έχουμε ακόμα συνέλθει.

Τελικά επιστρέψαμε εδώ, αυτή, εσύ, αυτός, εγώ, στη Γαλλία.

Δεν πήγαινε καλά.

Και μετά πέρασαν οι μέρες, οι μήνες...

ΤΑ ΕΓΩ (ΚΑΙ) ΤΑ ΕΣΥ

«Αυτός εδώ, λέω, δε θέλει να γίνει μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος»...

ΤΑ ΕΣΥ (ΚΑΙ) ΤΑ ΕΓΩ

«Αυτή τη βδομάδα, για να πιέσουμε τους κυβερνητικούς τραπεζίτες

να δεχτούν κάποια αιτήματα, είδαμε ότι η δύναμη των εργατών...»

Δεν πάει καλά πουθενά. Πουθενά δεν πάει καλά.

Εδώ δεν πάει καλά. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Πίσω στη Γαλλία, πολύ σύντομα δεν ξέρεις τι να κάνεις την ταινία.

Πολύ σύντομα, όπως λένε, οι αντιφάσεις εκρήγνυνται, κι εσύ μαζί.

Αρχίζω να το βλέπω. Αρχίζω να το βλέπω.

Πολύ σύντομα, όπως λένε, οι αντιφάσεις εκρήγνυνται, κι εσύ μαζί...

Και αρχίζω να το βλέπω, ότι κι εγώ μαζί.

Κι αρχίζω να το βλέπω ότι κι εγώ μαζί,

Αυτό... έγινε εκείνο.

ΑΜΜΑΝ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 1970

Ή την ώρα που εκείνο... Εκείνο... Εκείνο...

Εκείνο... έγινε αυτό.

ΑΜΜΑΝ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 1970

ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ

ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΙ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΣΕ ΤΟΥΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΝΑΠΑΡΙΣΤΑΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΡΟΗ ΕΙΚΟΝΩΝ

ΜΙΑ ΡΟΗ ΕΙΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΗΧΩΝ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΑΝΑΣΙΜΗ

ΓΙΑΤΙ ΕΜΠΟΔΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ

ΙΣΩΣ, ΣΕ ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΗΜΕΡΕΣ

Η ΣΕΧΡΑΖΑΤ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΓΗΘΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ

Προσθέτοντας ελπίδα στο όνειρο, πιθανόν να κάναμε λάθη στο λογαριασμό.

Η μάλλον, αφού βρισκόμαστε πάλι κοντά στο μηδέν, δεν προσθέσαμε αλλά αφαιρέσαμε.

Η μάλλον, αυτό που προσθέσαμε είναι αρνητικό και κατά πρώτον...

ΕΔΩ + ΑΛΛΟΥ

Γαλλική επανάσταση και-και-και... Αραβική επανάσταση.

ΚΑΙ

Αραβική επανάσταση και-και... Γαλλική επανάσταση.

Εδώ και αλλού...

Νίκη και ήττα...

Ξένο και εθνικό...

Γρήγορα και αργά, παντού και πουθενά...

Να είσαι και να έχεις.

Χώρος και χρόνος, ερωτήσεις και απαντήσεις, είσοδος και έξοδος.

Τάξη και αταξία, εσωτερικό και εξωτερικό, μαύρο και άσπρο.

Ακόμη και ήδη.

Ονειρο και πραγματικότητα.

Εδώ ή αλλού...

Ισχυρό ή άθλιο, σήμερα ή αύριο...

Κανονικό ή τρελό...

Τα πάντα ή τίποτα.

Πάντα ή ποτέ...

Αντρας ή γυναίκα...

Περισσότερο ή λιγότερο.

Να ζεις ή να πεθαίνεις...

Φτωχός ή πλούσιος.

ΠΕΡΙ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΩΝ

Τόσο απλό και τόσο εύκολο να χωρίσεις τον κόσμο στα δύο.

Τόσο απλό και τόσο εύκολο να πεις απλά

ότι οι πλούσιοι έχουν άδικο και οι φτωχοί έχουν δίκιο.

Τόσο απλό και τόσο εύκολο να πεις απλά

ότι οι φτωχοί έχουν δίκιο και οι πλούσιοι έχουν άδικο.

Τόσο εύκολο και...

Τόσο εύκολο και τόσο απλό.

Τόσο απλό και τόσο εύκολο.

Τόσο εύκολο και τόσο απλό να χωρίσεις απλά τον κόσμο στα δύο.

Ορίστε πώς λειτουργεί το κεφάλαιο, κάπως έτσι, ίσως:

ένας φτωχός κι ένα μηδενικό ίσον ένας λιγότερο φτωχός...

Ενας λιγότερο φτωχός κι ένα μηδενικό ίσον ένας ακόμα λιγότερο φτωχός...

Ενας ακόμη λιγότερο φτωχός και ένα μηδενικό ίσον ένας πλουσιότερος...

Ενας πλουσιότερος και άλλο ένα μηδενικό ίσον ένας ακόμη πλουσιότερος...

Ενας ακόμη πλουσιότερος και άλλο ένα μηδενικό ίσον ένας ακόμη πιο πλούσιος.

Ετσι λειτουργεί το κεφάλαιο.

Μια δεδομένη στιγμή προσθέτει, και ό,τι προστίθεται είναι μηδενικά.

«Ναι, αλλά μηδενικά που αντιπροσωπεύουν δέκα, εκατό, χιλιάδες σαν εσένα κι εμένα»,

λέει ο καπιταλιστής: «Στην πραγματικότητα, δεν είναι μηδενικά».

Πρέπει να δούμε, να μάθουμε να βλέπουμε, ότι αυτές οι χιλιάδες σαν εμένα κι εσένα,

την ώρα της πληρωμής...

Την ώρα που πρέπει να μετρήσουμε ήττες και νίκες...

Την πατάμε πολύ συχνά, την πατάμε γιατί...

Δεν ήθελα να δω ούτε εσύ, ούτε εκείνη...

Κι ούτε εκείνος ήθελε να δει ότι όλα αυτά τα όνειρα αναπαρίστανται.

Δεν ήθελε να δει ότι όλα αυτά τα όνειρα

αναπαρίστανται σε μια δεδομένη στιγμή.

Στιγμή δοσμένη και παρμένη πίσω, από μηδενικά που τα πολλαπλασιάζουν.

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ, ΟΧΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Αλλά αφού είναι μηδενικά, πολλαπλασιάζονται και εκμηδενίζονται ταυτόχρονα.

Κι έτσι, δεν είχαμε το χρόνο να δούμε ότι αυτή τη στιγμή, σε αυτό το σημείο,

οι ελπίδες μας έχουν μειωθεί στο μηδέν.

Να δούμε, για παράδειγμα, ότι η εικόνα του 17 συν, για παράδειγμα,

την εικόνα ενός 36, ισούται ήδη το Μάιο με την εικόνα ενός 68.

Αρχίσαμε ρίχνοντας τους ρυθμούς, αντί για 27 διαδρομές κάναμε 15.

Ενώ για παράδειγμα, η εικόνα ενός 17 συν την εικόνα ενός 36

κάπου αλλού το Σεπτέμβρη, ισούται με την εικόνα ενός 70.

ΙΣΡΑΗΛ

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Στο σοβιετικό ή στο αμερικάνικο καπιταλιστικό σύστημα,

είναι το σύστημα που δουλεύει, δουλεύει, δουλεύει...

Δουλεύει κάπως έτσι.

Και μιας και τα όνειρά μας, τις περισσότερες φορές, προστίθενται σαν σειρές από μηδενικά...

πρέπει να ειπωθεί ότι οι εικόνες του συνόλου

δε θα έχουν καμία σχέση με το σύνολο των εικόνων.

Εδώ όπως κι αλλού,

ένας μπορεί να είναι φτωχός εδώ και εκατομμυριούχος αλλού...

Εκατομμυριούχος από εικόνες ενός μέρους.

Μάλλον πρέπει να το καταλάβουμε για τα καλά.

Φτωχέ, ηλίθιε επαναστάτη.

Φτωχέ, ηλίθιε επαναστάτη.

Εκατομμυριούχος από εικόνες της επανάστασης.

Φτωχέ, ηλίθιε επαναστάτη: εκατομμυριούχος από εικόνες της επανάστασης.

ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ: ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ

Εκατομμυριούχος από εικόνες της επανάστασης.

Ετσι, βλέπουμε ότι σε αυτή την ταινία συμβαίνει

ό,τι συμβαίνει σε κάθε αμερικάνικη ταινία, όπου εγώ πρόσθεσα, εσύ πρόσθεσες...

- Η βούληση του λαού. - Η ένοπλη πάλη.

Η πολιτική δουλειά.

Ο παρατεταμένος πόλεμος.

Μέχρι τη νίκη.

Εντάξει, αλλά εδώ, μπορούμε να δούμε τις εικόνες όλες μαζί.

Στον κινηματογράφο, αυτό είναι αδύνατο.

Είμαστε υποχρεωμένοι να τις βλέπουμε ξεχωριστά, τη μία μετά την άλλη,

με αποτέλεσμα:

Η βούληση του λαού.

Η ένοπλη πάλη.

Η πολιτική δουλειά.

Ο παρατεταμένος πόλεμος.

Μέχρι τη νίκη.

Αυτό συμβαίνει γιατί όταν γυρίζεται μια ταινία,

τα πράγματα γίνονται με αυτόν τον τρόπο.

Κάθε φορά, μία εικόνα έρχεται να αντικαταστήσει μια άλλη.