Siddhartha

นำแสดงโดย ซาซิ กาปูร์

สิทธารถะ ของ เฮอร์มานน์ เฮสเส

มาเถอะ เร็วหน่อย

รอด้วย

เร็วสิ

สนุกดีนะ แต่หนนี้เจ้าแพ้

ใช่ แต่พรุ่งนี้ล่ะ เราจะได้เห็นกัน

ลูกอาบน้ำแล้ว จะไปสวดมนต์ต่อในวิหารหรือไม่

ลูกจะไป

ที่นี่ช่างสงบดีจริง

มันก็ดีอยู่ หากเจ้าอายุเท่าพ่อข้า

แต่...

หากแต่ว่าเรายังหนุ่ม

ข้าอยากบวชเป็นสมณะ

ข้าอยากมีอิสระ

ข้าอยากเผชิญโลก

ข้าอยากเป็นสมณะจริง ๆ

แล้วเจ้าจะไปบอกบิดาเจ้าว่าอย่างไร

ข้าไม่รู้

แต่ข้าจะพูดกับเขาคืนนี้

เขาคงจะต้องโกรธมาก

- ข้าไม่คิดเช่นนั้น - ไม่หรือ

ข้าไม่คิดว่า เขาจะโกรธ

ข้าจะขออนุญาตเขา...

ให้ยอมให้ข้า...

ไปทำสิ่งที่ข้าอยากทำ

เจ้ารู้ไหม มีบางสิ่ง...

ที่เยือกเย็นในตัวของบิดาเจ้า

วิธีที่เขาเดินออกไป ยังแม่พระคงคาเพื่อชำระกายทุกวัน

มีสิ่งงดงามในตัวท่าน

ไม่ได้งดงาม

มันเป็นเช่นเดิม

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นเช่นเดิม โควินทะ

แม่น้ำ...

วิหาร หรือว่าภูเขา...

ผู้คน ก้อนหิน ทราย หรือบันไดนี่

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นเช่นเดิม

โอม...

บุตรข้า

โอ บุตรข้า

เจ้าจะยืนทั้งวันทั้งคืนต่อไป เพื่อรอให้บิดาอนุญาตเช่นนั้นหรือ

ลูกจะยืนและรอ

- เจ้าจะเหนื่อยล้านะ สิทธารถะ - ลูกจะเหนื่อยล้า

- เจ้าจะง่วงนอนนะ - ใช่ ลูกจะง่วงนอน

- เจ้าอยากตายหรืออย่างไร - ลูกอยากตายหรือไม่

หรือว่าเจ้ายินดีตาย ดีกว่าเชื่อฟังคำบิดา

ลูกจะไม่มีวัน ไม่เชื่อฟังคำบิดา

ได้โปรดอวยพรให้ลูกด้วย

เจ้าจะเลิกล้มความคิด ที่จะออกบวชเป็นสมณะหรือไม่

สิทธารถะจะทำ...

ในสิ่งที่บิดาสั่งให้ทำ

ก็ได้

บิดาห้ามเจ้าไม่ได้

เจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว

จงเข้าไปในป่า

หากเจ้าพบความจริง จงกลับมา และบอกบิดาในเรื่องนั้น

และหากเจ้าไม่พบสิ่งใด...

ก็ขอให้จงกลับมานะ ลูกรัก

เป็นดังเช่นแม่น้ำ ทุกสิ่งทุกอย่างหวนคืน

เจ้าก็มาด้วยหรือ

ข้ามาด้วย

เจ้าคิดเช่นไร โควินทะ

เราต้องไปอีกไกลแค่ไหน

เราไปถึงจุดหมายที่ตั้งใจไว้หรือยัง

เราได้ร่ำเรียนมากมาย...

และเราก็ยังคงร่ำเรียนอยู่

สิทธารถะ เจ้าจะกลายเป็นเป็นสมณะผู้ยิ่งใหญ่...

เพราะว่าเจ้าเรียนทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว

สมณะเฒ่าบอกว่า สักวันหนึ่ง เจ้าจะเป็นคนที่ศักดิ์สิทธิ์

การทำสมาธิ เพิ่อสิ่งใด

หากว่าข้าสามารถละ ร่างกายนี้ได้ แล้วเป็นเช่นใด

การกลั้นหายใจ เพื่อสิ่งใด

ต้องอดอาหาร เพื่อสิ่งใด

มันเป็นเพียงการหลบหนี โควินทะ

หลบหนีจากความทุกข์ทรมานแห่งชีวิต

เหล่าสมณะ เป็นเพียงพวกที่ชอบหลบหนีเท่านั้น

คนที่หมู่บ้าน ก็พบกับเรื่องเช่นนี้ เมื่อเขาเดินทางไป

เพียงเมรัยไม่กี่ขวด เขาก็จะผล็อยหลับไป

และตัวเขาก็ไม่รู้สึกถึง ความเจ็บปวดในชีวิต

มันต่างกันตรงไหน ในสิ่งที่เขาทำ กับสิ่งที่เราทำอยู่

ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเช่นนั้นเพื่ออะไร สิทธารถะ

เพราะเจ้าก็รู้จัก ชาวนาคนนั้น...

และเจ้าก็รู้จักคนเมา

เจ้าต้องรู้ว่า ยามที่พวกเขาดื่ม มันไม่ได้หลีกหนีไปจากสิ่งใด

เขาได้แต่เพียงพักผ่อนเป็นเวลาสั้น ๆ แล้วก็กลับมา

และพบว่า ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

เขาไม่ได้ฉลาดขึ้น...

เขาไม่ได้ความรู้อะไรเพิ่มเติม...

ไม่ว่าจะปีนขึ้นไปสูงเพียงใด

ข้าไม่รู้นะ โควินทะ

ข้าไม่เคยเมา...

แต่ว่าข้า...ข้าเบื่อสิ่งเหล่านี้เต็มทน...

การฝึกสมาธิพวกนี้

ข้ายังห่างไกลจาก ความรู้แจ้งและการหลุดพ้น

ไม่ต่างจากตอนอยู่ที่บ้านของบิดาเลย

เจ้าคิดว่า สมณะเฒ่าอายุสักเท่าไหร่แล้ว...

ครูเฒ่าอายุเท่าไหร่กันนะ

ข้าก็ไม่รู้

อาจจะสัก 60

หกสิบปี

และก็ยังไม่ถึงนิพพาน

เขาจะต้องอายุ 70 แล้วก็อาจจะถึง 80...

ต่อให้เขาพยายามแค่ไหน จะฝึกสมาธิ อดอาหารอีกสักแค่ไหน

เขาก็จะ ไม่มีวันถึงนิพพาน

เขาจะไม่มีวัน พบความสงบในจิตใจ

มันเป็นสิ่งลวงตา โควินทะ

เราอย่าหลอกตัวเองต่อไปเลย

มันเป็นเพียงสิ่งลวงตา

สิ่งที่เป็นหลักการ วิธีการ...

เรายังไม่รู้

โอ โควินทะ ข้ากระหายใคร่รู้

ข้าอยากรู้จริง ๆ โควินทะ

เราอยู่ในเส้นทางนี้ กับพวกสมณะมาหลายปี

เราตามหาความรู้แจ้งกันมาหลายปี

หลายปีแล้ว ที่เราเฝ้าตั้งคำถาม..

แล้วก็ยังไม่มี...ไม่เคยมีคำตอบจากพระเจ้า

เจ้าอยากจะไปเข้าเฝ้า พระพุทธองค์เช่นนั้นหรือ

ทำไมล่ะ เจ้าไม่อยากไปหรือ

จำที่ข้าเคยบอกได้ไหม

ตอนนี้ ข้าไม่เชื่ออีกแล้ว...

ในการเรียนรู้ การสั่งสอน

แต่ข้าจะไปกับเจ้าด้วย

สิ่งที่ตถาคตจะสอน...

ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมีความศรัทธาเลย

เพราะตถาคต จะไม่พูดถึงเรื่อง สสาร จิตวิญญาณ หรือพระเจ้า

หรือจะไม่ขอให้สาวกผู้ใด ต้องมีความเชื่อ

ค้นหาพระเมตตา หรือต้องบูชาตถาคต

ชีวิตนี้ ล้วนมีแต่ความปวดร้าว... ส่วนโลกนี้ ก็ล้วนแต่ความทุกข์

สาเหตุแห่งความทุกข์ ก็คือตัณหา ความอยาก

อยากในตัวตน ในความรัก และอยากในสิ่งที่ตามมา

การกำจัดความทุกข์ก็คือ...

ต้องทำลายตัณหาออกไปจนหมดสิ้น

จนถึงนิพพาน...

เราต้องนึกว่า การจะรู้แจ้งได้ จิตต้องมีสติ

มีการควบคุมตนเอง...

แล้วสำรวมจิต

ให้เกิด...สมาธิ

สิ่งนี้จะนำไปสู่ความรู้แจ้งได้

ข้าแต่ผู้มีพระภาคเจ้า

ข้าขอติดตามพระองค์

สิทธารถะ...

ข้าได้เข้าร่วมแล้ว

เจ้ายังมัวรออะไรอยู่ เจ้าจะไม่เข้าร่วมด้วยรึ

เจ้าได้ก้าวไปอีกขั้นแล้ว โควินทะ

เจ้าได้เลือกทางของเจ้าแล้ว

โควินทะ เจ้ามักจะตามหลังข้าอยู่ก้าวหนึ่งเสมอ

ข้ายังนึกสงสัยว่า...

จะมีไหม ที่โควินทะ ก้าวออกเดินไปด้วยตนเอง

ตอนนี้ เจ้าได้ทำเช่นนั้นแล้ว

ทำให้ได้นะ เพื่อนรัก

ลากไปให้ถึงที่สุด

แต่คำสอนพระองค์ไม่ดีตรงไหน

ทำไมเจ้า ไม่เข้าร่วมกับพระพุทธองค์

ไม่ใช่หรอก... คำสอนของพระพุทธองค์ ไม่มีสิ่งใดผิดเลย

เพียงแต่ว่า...

ข้าต้องไปตามทางของข้า

จงก้าวต่อไปนะ โควินทะ...

ข้าต้องไปจากเจ้าแล้ว

สิทธารถะ!

โควินทะ

จงมีความสงบในจิต โควินทะ

จงมีความสงบ

ข้าขออภัย ท่านผู้มีพระภาคเจ้า

- ข้าพระองค์ขอกล่าวบางอย่าง - ตามสบาย

เมื่อวานนี้...

ข้าพระองค์กับเพื่อน มีเกียรติได้รับฟังสิ่งที่พระองค์กล่าว

บัดนี้...

เพื่อนของข้าพระองค์ ได้ให้สัตย์สาบานกับพระองค์แล้ว

และได้จากข้าพระองค์ไป

บัดนี้ ข้าพระองค์อยู่เพียงลำพัง...

ไม่สามารถติดตามพระองค์ไปได้...

หรือว่าอาจารย์ท่านใด

เมื่อวาน พระองค์ได้สอนว่า...

การมีชีวิต...เป็นห่วงโซ่ที่ไม่จบสิ้น

สืบต่อเนื่องกันไป โดยมีเหตุและปัจจัย

สำหรับข้าพระองค์ เหตุและปัจจัยนั้นยังไม่เพียงพอ

ในความเห็นข้าพระองค์... ทุกสิ่งทุกอย่างคือหนึ่งเดียว

เป็นเอกภาพ มีความสัมบูรณ์

ความคิดเห็น อาจเป็นความงามได้...

อัปลักษณ์ หรือ มีปัญญา ได้ทั้งสิ้น

ไม่ใช่จุดมุ่งหมายของตถาคต ที่จะอธิบายเรื่องโลก...

ให้กับคนที่ได้แต่เพียงกระหายความรู้เท่านั้น

มีเพียงเรื่องการหลุดพ้นจากความทุกข์เท่านั้น ที่ตถาตจะสอน มิใช่เรื่องอื่นใด

พระองค์บอกไม่ได้หรือว่า เคล็ดลับในประสบการณ์ของพระองค์เองคือสิ่งใด

เมื่อพระองค์ได้เข้าถึง...ความรู้แจ้ง

นั่นแหละคือสาเหตุ ที่ข้าพระองค์ต้องจากไปตามทาง

มิใช่เพื่อแสวงหาอาจารย์ที่ดีกว่า

แต่เพื่อไปจากการมีอาจารย์

และเพื่อหาหนทางหลุดพ้นตามลำพัง...หรือไม่ก็ตาย

เธอเป็นคนฉาด สมณะหนุ่ม

บางที อาจฉลาดเกินไป

เกินกว่าเทพเจ้าของเธอ ในด้านความฉลาด

แต่ข้าพระองค์ จะไม่มีวันลืมวันนี้

พระพุทธองค์ ได้พาเพื่อนของข้าไปเสียแล้ว

โควินทะ เพื่อนที่เชื่อในตัวข้า

มาบัดนี้ เชื่อในตัวพระองค์

พระองค์ ได้พาเพื่อนของข้า...

ผู้ซึ่งเคยเป็นเงาของข้า มาบัดนี้ เป็นเงาของพระองค์

แต่พระองค์ได้ประทานตัวข้า สิทธารถะ

พระองค์ได้ประทานตัวข้าคืนมา