My Demon (마이데몬)

เธอคือพระเจ้าเหรอ

เขาก็เรียกกันว่างั้นนะ

บางคนเรียกฉันว่าจักรวาล

บางคนก็เรียกฉันว่าเวลา

เขาว่ากันแบบนี้ไง

"พระเจ้าทรงสถิตอยู่ทุกหนแห่ง และอยู่ในทุกสิ่งอย่าง"

เอาเป็นว่าฉันเชื่อ

เพราะงั้นคืนพลัง

ของฉันมา

อันนั้นฉันทำไม่ได้

- ว่าไงนะ - ฉันให้นายไปก็จริง

แต่ฉันไม่ได้แย่งมันมานะ

เป็นเพราะฉันไม่ทำข้อตกลงเหรอ

ถ้าฉันทำข้อตกลงใหม่ตอนนี้เลย ฉันจะได้พลังคืนมาหรือเปล่า

ทำข้อตกลงไปก็ไร้ประโยชน์

พลังดันไปอยู่ในร่างที่ไม่ควรอยู่

ก็เป็นธรรมดาที่จะค่อยๆ สลายหายไป

งั้นฉัน…

ใช่แล้ว

นายกำลังจะตายลงอย่างช้าๆ

งั้นต้องทำยังไงถึงจะได้พลังคืนมา

มันต้องมีวิธีไม่ใช่เหรอ

ง่ายๆ เลย

พลังจะคืนกลับมาก็ต่อเมื่อ

ผู้หญิงคนนั้นตาย

เมื่อรอยสักสูญเสียเจ้าของ

มันจะกลับไปหาเจ้าของเดิมของมัน

ถ้าเธอไม่ตายล่ะ

ถ้าผู้หญิงคนนั้นยังมีชีวิตอยู่จนจันทร์เต็มดวง

รอยสักจะหายไป

ส่วนนายก็จะลุกเป็นไฟและดับสลายไป

อุตส่าห์พยายามช่วยชีวิตเธอมาแทบแย่

แต่เธอต้องตายเท่านั้น พลังของนายถึงจะกลับคืนมา

ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร

ทำไมถึงทำกับพวกเราแบบนี้

เป็นพระเจ้าก็ใช่ว่าจะรู้ทุกเรื่องนะ

ที่จริงโลกไม่ได้เป็นไป อย่างสมบูรณ์แบบนักหรอก

พวกนายก็แค่ต้องตัดสินใจเลือก

ส่วนวงล้อรูเล็ตก็จะหมุนของมันเอง

นั่นแหละหลักการของโลก

พูดได้ไร้ความรับผิดชอบ…

ถ้าจะมีใครต้องรับผิดชอบ ก็ต้องเป็นพวกนายสิ ไม่ใช่ฉัน

ฉันกำหนดกฎเกณฑ์ใหญ่ๆ ไว้ก็จริง

แต่มนุษย์เลือกที่จะทำตามใจตัวเอง ไม่ทำตามกฎพวกนั้น

จนเกิดสิ่งผิดปกตินับไม่ถ้วน

สิ่งที่เรียกว่าโชคชะตา ที่พวกนายชอบอ้างนักหนา

ก็คือผลพวงที่ถักทอจาก การตัดสินใจเลือกทั้งเรื่องเล็กเรื่องใหญ่

ของพวกนายนั่นแหละ

ประธานเป็นดีม่อนค่ะ

เรียกอีกอย่างว่า ปีศาจ

เขาทำให้มนุษย์ตกทุกข์ได้ยาก

และชักนำสู่นรก

เรื่องเหลวไหลแบบนั้น…

ฉันรู้ค่ะ ว่ามันทำใจเชื่อยาก

แต่คุณจูซอกฮุนก็น่าจะพอรู้นี่คะ ว่าประธานไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา

คุณถึงได้มาถามถึงตัวตนของเขาจากฉัน

ถึงงั้นก็เถอะ แต่เขาเป็นปีศาจเนี่ยนะ

งั้นคุณจะบอกว่า

โดฮีรู้ทั้งรู้ว่าจองกูวอนเป็นปีศาจ แต่ยังเชื่อใจเขาอย่างไร้ข้อกังขาเหรอครับ

แบบนั้นไม่ใช่โดฮีเลย

สิ่งที่ดีม่อนถนัดที่สุด

คือการยั่วกิเลสของมนุษย์ แล้วล่อลวงพวกเขา

จนครองหัวใจได้ในที่สุดค่ะ

นั่นแหละค่ะ วิถีของดีม่อน

ประธานจับข้อมือโดโดฮีอยู่ตลอด

คุณเคยเห็นไหมคะ

ครับ

ดีม่อนมีพลังสุดพิเศษอยู่ค่ะ

ทั้งอันตรายและทรงพลัง

แต่มันดันไปอยู่บนข้อมือของโดโดฮี

รอยสัก

ใช่ค่ะ รอยสัก

นั่นคือที่มาของพลัง

เพราะงั้นประธานถึงต้องการโดโดฮี

พูดให้ชัดก็คือ

เขาต้องการรอยสักบนข้อมือโดโดฮี

ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอ

วิธีที่เราจะมีชีวิตรอดทั้งคู่

น่าเสียดายนะ

แต่ไม่มี

เมื่อจันทร์เต็มดวง วงล้อรูเล็ตจะหยุดหมุน

เกมจำเป็นต้องจบลง

(ตอน 10 ก้าวออกจากกรอบ)

รอยสัก

นั่นคือที่มาของพลัง

เพราะงั้นประธานถึงต้องการโดโดฮี

เขาต้องการรอยสักบนข้อมือโดโดฮี

คุณได้อะไรจากการข้องเกี่ยวกับโดฮีเหรอครับ

ทั้งการแต่งงานและการคุ้มกัน เป็นความต้องการของโดฮีทั้งนั้น

ผมต้องการโดโดฮี

หาอะไรอยู่

คนร้ายตายแล้วก็น่าจะจบเรื่องไม่ใช่เหรอ

เข้ามาสิ

ส่งมาจากโดโดฮีเมื่อตอนกลางวันค่ะ

โล่งอกไปที่โดโดฮีรักษาสัญญา

ยินดีด้วยนะคะ ที่รัก

ยินดีบ้าบออะไรกัน

มันคือของผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ผมก็แค่ทวงคืนมา

แน่นอนสิคะ

คุณลำบากมามากเลย

(แบบฟอร์มการขอสละมรดก ผู้รับมรดก: โดโดฮี)

(มีแรอิเล็กทรอนิกส์ยอมรับเรื่องอุบัติเหตุ จากการทำงานอย่างเป็นทางการครั้งแรก)

เธอสินะ

เครื่องมือฟอกขาวของคุณแม่

นี่คือบ้านที่เธอจะอยู่ต่อจากนี้

ต่อไปนี้คิดซะว่าเราคือครอบครัวนะ

แรกๆ ทุกคนก็บอกแบบนี้แหละค่ะ

จนกระทั่งเงินหมด

ฉันก็ไม่ได้จะเอ็นดูอะไรเธอมากมาย

ไม่ได้จะทุ่มเทความรักให้เธอด้วย

หนูไม่หวังอะไรแบบนั้นด้วยซ้ำค่ะ

คุณแม่

อยู่นี่เองเหรอ

เธอคือโดฮีใช่ไหม

มาสนิทกันไว้นะ

พลังจะคืนกลับมาก็ต่อเมื่อ

ผู้หญิงคนนั้นตาย

ถ้าเธอไม่ตายล่ะ

รอยสักจะหายไป

ส่วนนายก็จะลุกเป็นไฟและดับสลายไป

นี่อะไรกันเนี่ย

แต่นแต๊น

ฉันทำเค้กแหละ

ฮาโลวีนผ่านไปแล้วไม่ใช่เหรอ

วันเกิดนายคือเมื่อไหร่เหรอ

ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก

ฉันเห็นว่านายอิจฉาตาร้อนวันคริสต์มาส

เลยซ้อมไว้กะว่าจะทำเค้กวันเกิดให้

เขียนบนเค้กว่าอะไรดีนะ

"เมอร์รีดีม่อน" เหรอ

แอบแปลกๆ นะ

แค่เขียนชื่อนายเอาแล้วกัน

ขอชาร์จนะ

มีเรื่องอะไรเหรอ

เปล่าหรอก ไม่มีอะไร

แต่เหมือนจะมีนะ

เห็นนายรีบร้อนออกไป

ไปไหนมาเหรอ

แวะไปที่โรงละครมาน่ะ

หัวหน้าพัคนี่บ่นเป็นหมีกินผึ้งเลย

เรื่องร้ายแรงเหรอ

จัดการเรียบร้อยแล้ว

แต่ของแบบนี้เนี่ย

ฉันว่าควรปล่อยให้ผู้เชี่ยวชาญทำนะ

เราค่อยซื้อเค้กกินเอาแล้วกัน ไปสนุกกับฉันดีกว่า

ก็อยู่นี่แล้วไง

ผู้เชี่ยวชาญ

ประธานแห่งมีแรเอฟแอนด์บี โดโดฮี

ใครจะเชี่ยวชาญไปกว่าฉันอีก

อะไรเนี่ย สายตาคู่นั้นที่สื่อว่าไม่เชื่อฉัน

ลองลิ้มรสฝีมือของผู้เชี่ยวชาญดูสิ

เป็นไง สัมผัสได้ไหม

ไม่เหรอ

- สุดมาก - จริงอะ

รสชาติไม่เหมือนใครเลย เพราะเป็นฝีมือของผู้เชี่ยวชาญแน่ๆ

เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้ว

งั้นฉันชิมบ้างดีกว่า

ไม่ได้นะ อย่ากิน

น้องก้อนนี้น่าเสียดายเกินกว่าจะกินนะ

เรากินด้วยตาเอาดีกว่านะ มองแบบนี้ไง แบบนี้

แบบนี้เลย แบบนี้

เบอร์นั้นเลยเหรอ

ยิ่งกว่านั้นอีก

เหรอ

งั้นคงกินไม่ลงหรอก

โห เค็มปี๋

แย่แล้ว

นี่ฉัน…

ฉันนึกว่าใส่น้ำตาลลงไปซะอีก

สับสนกับเกลือแหงเลย

คงอร่อยเพราะแบบนั้นแหละ

- โกหกแล้ว - เปล่านะ พูดจริง

นี่ขายได้เลยนะเนี่ย

เปิดตัวเป็นสินค้าของบริษัทเธอเลยดีไหม

เดี๋ยวนี้ขนมปังเกลือกำลังมาแรงไง

- ขนมปังเกลือเหรอ - อือ

- นายชอบขนมปังเกลือเหรอ - อือ

ดีเลย งั้นคงกินก้อนนี้หมดแหละเนอะ

ขนมปังเกลือ

เกลือจะเข้าไปละนะ

ฉันกินข้าวไปแล้วก็เลยอิ่มมาก

แต่อันนี้อร่อยจริงนะ

- กินสิ แค่คุกกี้ก็ได้ - ไม่เอา

ดีจัง กลิ่นยามค่ำคืน

เรื่องกลัวความสูงล่ะ โอเคแล้วเหรอ

ไม่แน่ใจแฮะ

แต่ว่านะ

แค่มองหน้านาย ความกลัวก็อันตรธานหายไปหมดเลย

เพราะนายเป็นผู้พิทักษ์หรือเปล่านะ

ถ้าพรุ่งนี้โลกแตก

เธออยากทำอะไรเหรอ

โลกจะแตกทำไมกันล่ะ

ก็แบบว่า เผื่อโชคชะตาเล่นตลก อะไรประมาณนั้นน่ะ

โชคชะตาเล่นตลกเหรอ

งั้นแปลว่าต่อให้ฉันดิ้นรนยังไง ก็เปล่าประโยชน์น่ะสิ

ไม่ชอบเลย

โลกกำลังจะแตก แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

ถ้างั้น

ฉันจะ…