Game of Death II (Tower of Death / Sei mong tap / 死亡塔) (死亡塔)

Game of Death 2.(1981) OCR 23.976 fps runtime 01:36:05

ออกหมัดต้องเร็วต้องแม่น และต้องโหด

นายท่านๆ ข้างนอกมีฝรั่งที่อ้างว่า เป็นกุมารทองมาขอท้าชกขอรับ

พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

- เชิญดื่มน้ำชาค่ะ - อ้อ ขอบคุณ

- เชิญดื่มน้ำชาค่ะ - อืม

เข่าอ่อนแล้วใช่มั้ย

รับแก้ว

ลงมือสิ เข้ามาเลย

ฝีมืออย่างนี้เหรอ จะกล้ามาท้าชกกับข้า

โอ้ มือหรือเท้าเนี่ย

ถ้าข้าไม่ไว้ชีวิตเจ้าละก็ เจ้าตายไปนานแล้ว

ไสหัวไป ไป

เหล่าผู้ท้าชิงก็พ่ายแพ้ไปหมดแล้ว ใครก็อยากเป็นหนึ่งกันทั้งนั้น

มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

ใช่ ข้าเองก็อยากประลอง แต่เจ้าจัดการเขาไปแล้วนี่

เจ้าหมายถึงเหล่าผู้ชิง ต่างพากันถอนตัวหมดแล้วยังงั้นเหรอ

ใช่แล้ว อาทิตย์ก่อนข้าได้รับจดหมายของเกาหลี

เพื่อท้าประลองยุทธกับข้า

เขาบอกอยากประลองกับข้า โดยไม่คำนึงถึงกิตติศัพท์ของข้า

เหมือนใครหลายคน ที่ต้องการเห็นข้าตาย

เขาบอกว่าถ้าเขาไม่ได้ประลอง เขาจะฆ่าล้างตระกูลข้า

จดหมายของเขาทำให้ข้าแปลกใจ ข้าจึงตัดสินใจที่จะรับคำท้า

ข้าอยู่นี่แล้ว แต่ไม่ได้มาพบเจ้า เพราะว่ากลัวนะ

ข้าแค่อยากพบคนที่โง่ ที่กล้าเขียนจดหมายแบบนั้นได้

เข้ามาเลย มาสู้กันให้จบไปเลย

จำไว้ว่ากังฟู คือศิลปะการป้องกันตัวโดยแท้

ข้าไม่สนเรื่องการฆ่า แค่อยากดูว่า การเตะของเจ้าร้ายกาจแค่ไหน

เจ้าบอกตัวเจ้าเองเถอะน่า

นี่แหละเขาถึงว่าให้มีสมาธิ มีบางอย่างที่เจ้าอาจจะไม่เข้าใจก็ได้นะ

เอาละสหาย ฟังข้านะ

เจ้าอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีกต่อไป

ถ้าหากว่าเจ้ากล้า ทำร้ายตระกูลของข้าละก็...

เจ้าจะต้องเสียใจ

เพราะข้าขอสาบานว่า เจ้าจะไม่ได้เตะใครอีก

ข้าไม่รู้ว่าถ้าพวกเรา เจอเหล่าผู้ท้าชิงแล้วจะเป็นยังไง

แต่ที่รู้ๆ พวกเราไม่เคยกลัว

ฝีมือท่านเป็นยังไงแล้วล่ะ

- มีคนอยากให้เราตาย - จะมาประลองกันเหรอ

ข้ารู้สึกเหมือนจะเกิดเรื่อง และเป็นเรื่องร้ายด้วย

กระบอง

ขอลองกระบองสายฟ้าของพวกเจ้า

- มีแขกมาเยือน - อ๋อ

อ๋อ ที่แท้ก็คือหลี่เจิ้นเฉียงนี่เอง

อามิตตาพุทธ

ไต้ซือ

ท่านสบายดีเหรอ เราไม่เจอกันนานแล้ว

เชิญไปคุยที่หลังสวน

ไต้ซือ

เมื่อกี๊ตอนเจ้าเข้ามาถึง

นกพิราบก็พากันตกใจหนีกันไปหมด

แสดงให้เห็นว่า พลังของเจ้ามีมากมายมหาศาล

- นับวันฝีมือยิ่งสูงส่ง - ไต้ซือชมกันเกินไปแล้ว

เจิ้นเฉียงเจ้าจะต้องจำเอาไว้ การเรียนรู้ไร้ที่สิ้นสุด

ถ้าน้องชายของเจ้า มีครึ่งนึงของเจ้าก็ดีสินะ

- น้องชายข้าเป็นยังไงบ้าง - เมื่อเจ้ามาแล้ว...

เอ่อ...

ก็อยู่ที่นี่สัก 2 วัน ถือโอกาสตักเตือนน้องของเจ้า

เจิ้นกั๊วะคนเนี้ย ดื้อรั้นมาตั้งแต่เด็ก

เพราะฉะนั้น...

วันนี้ข้าตั้งใจที่จะมาเยี่ยมเขา

ข้ากลัวว่าเขาจะไม่ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน

และก็กลัวว่า เขาจะไปก่อเรื่องวุ่นวาย

ความจริงแล้ว เขามีโอกาสได้เป็นศิษย์ของไต้ซือเนี่ย

ถือว่าเป็นการดัดสันดานเขาแล้ว

แต่ว่า... ถ้าหากว่าเขา...

ยังดื้อรั้น แล้วไม่ยอมเชื่อฟังละก็...

ข้าก็ต้องสั่งสอนเขา

อืม... คนหนุ่มใจร้อน นับว่าเป็นเรื่องธรรมดานะ

ข้ารู้ดีว่า... ฝีมือของเจิ้นกั๊วะน่ะ พอมีพื้นฐานอยู่บ้าง

แต่ถ้าจะให้มีความก้าวหน้า เขาก็ต้องมีความพยายามให้มากกว่านี้

ถ้าเขายอมเชื่อฟังเจ้าก็ดีแล้วละ

เขาเป็นน้องชายคนเดียวของข้า พ่อของข้าอยากให้เขาประสบความสำเร็จ

สามารถเผยแพร่ความยิ่งใหญ่ของกังฟูได้

อืม... เจ้าพูดถูกแล้ว ข้าเองก็รู้ว่าเจ้าเป็นห่วงเขาแค่ไหน

และก็รักเขามาก

แต่ว่า...

แต่ว่าทุกอย่างฝืนใจกันไม่ได้ เร่งรัดก็ไม่ได้ด้วยนะ

ถ้าใช้ไม้แข็งจัดการ จนเขามีอคติก็ยิ่งไม่ดี

เจ้าจำได้มั้ยตอนที่เจ้ายังเล็ก เจ้าก็มีแต่ก่อเรื่องเดือดร้อน ไม่เว้นแต่ละวัน

เจ้าไม่ยอมฝึกหนัก แถมเร่ร่อนไปตามถนน ขโมยของชาวบ้าน

ใช่ ข้าจำได้ดี ข้าไม่มีระเบียบวินัย ไร้ศีลธรรม ไม่เคารพใครเลย

เจ้าไม่เกรงกลัวแม้กระทั่งตำรวจ

เจ้าเป็นคนที่ไม่มีความคิด จนกระทั่งเจ้าโตขึ้น

- สิ่งเลวร้ายที่เจ้าได้กระทำ ก็ติดตัวเจ้ามา - "บรูซลี ตอนอายุ 6 ขวบ"

เฮ้ย เจ้าหัวขโมย แกขโมยของฉัน

ซ้ำเจ้ายังเป็นอันธพาล

- ข้าจำได้ดี - นี่เจ้าทำอะไร

- ก็ข้าไม่ชอบหน้าเจ้า - ข้าก็เกลียดเจ้าเหมือนกันน่ะ

เข้ามาเลย

ข้าจะไปฟ้องพ่อแม่ข้า เจ้าจะต้องถูกตีแน่

เคราะห์ดีที่เจ้าไม่รู้กังฟูมากนัก เจ้าก็ยังไม่เว้น แม้แต่ชายตาบอด

ถึงข้าเป็นระดับอาจารย์ ก็ยังไม่เคยเว้น

แต่ข้าลืมความโหดร้ายนั่นไปแล้วละ

ให้ตายสิเจ้าตัวเปี๊ยก นี่เจ้ากล้ารังแก กระทั่งคนแก่เชียวรึ

ข้าไม่สนหรอก ว่าท่านแก่มั้ย ขอแค่แข็งแรงก็ใช้ได้

เอาใหญ่เลย นี่แน่ะ

ไอ้เด็กบ้า

- อะไร - ข้าจะฆ่าท่าน

- ช่วยด้วย เด็กจะฆ่าผู้ใหญ่ - จะไปไหน

มีข้าเพียงคนเดียวที่เห็นเจ้าเติบโตขึ้น พร้อมๆ กับพี่สาวของเจ้า

เจ้าเริ่มที่จะรับผิดชอบ ดูแลนาง

และเริ่มจะมีระเบียบวินัย ต่อตัวเจ้าเองมากขึ้น

เอ่อนี่... แม่ไม่ยอมรับเงินข้าเลยละ

แม่เขาไม่รับเงิน ที่เจ้าเล่นไพ่ได้มาหรอก

- แต่ข้าไม่ได้ขโมยใครมานี่ - "บรูซลี ตอนอายุ 15 ปี"

ข้ารู้ว่าท่านรู้สึกยังไง ท่านทำให้ข้าละอาย

ข้ามันแกะดำอยู่ในตระกูล

ทุกคนล้วนดูถูกข้า

ข้าไม่สนว่าใครจะว่าอะไรอาเฉียง

แม่กับข้าเป็นห่วงพฤติกรรม ของเจ้ามากกว่า

วางใจเถอะพี่ ข้ารู้ว่าข้าต้องทำยังไง นับแต่นี้ไป

เอ่อ... ท่านแม่

ข้าผิดไปแล้ว แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว

ข้าแน่ใจว่าท่านต้องภูมิใจในตัวข้าแน่

ทีนี้ถึงคราวน้องชายเจ้า

เขายังวัยรุ่น ความคิดยังไม่เป็นผู้ใหญ่

ถ้าหากเจ้าใช้วิธีนุ่มนวลหน่อย

ก็อาจเปลี่ยนแปลงเขาได้

- ไต้ซือพูดถูกแล้ว - เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว

- เจ้าไปหาเขาเถอะ - ครับไต้ซือ

"เจิ้นกั๊วะน้องรัก"

"พี่มาอย่างรีบเร่ง จึงไม่ได้เจอกัน"

"พี่ต้องขอโทษด้วย"

"รู้ข่าวว่าหมู่นี้ น้องมีความประพฤติไม่เรียบร้อย"

"พี่รู้สึกเสียใจไม่น้อย จะทำอะไรเจ้าต้องระวังตัวด้วยนะ"

"ความใคร่จะทำลายตน"

"อนาคตของเรามีค่า"

"อย่าทำในสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควร"

"วันนี้พี่มอบตำราหมัดมวยให้หนึ่งเล่ม"

"ขอให้ตั้งใจฝึกฝน"

"อย่าทำให้พ่อและพี่ ต้องผิดหวังในตัวของเจ้า"

"รักษาตัวด้วย จากพี่เจิ้นเฉียง"

"ยอดฝีมือแดนอาทิตย์อุทัย ชินโกะ ตายปริศนา"

เขาตายยังไงล่ะ

เอ่อ ยังไม่นอนอีกเหรอ

ยังครับ

ท่านพ่อนั่งก่อนครับ

ชินโกะน่ะเป็นคนมีฝีมือ ตายไปก็นับว่าน่าเสียดาย

ใช่แล้วครับท่านพ่อ

เอ่อ จริงสิเจ้าว่าเขาเนี่ย เป็นเพราะธาตุไฟเข้าแทรกรึเปล่า

งั้นเจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ

แล้วก็อย่าไปคิดมากเพราะเรื่องนี้เลยนะ

ท่านพ่อวางใจเถอะครับ ข้าไม่คิดมากหรอก

อีกสองวันไปงานฝังศพ ข้าจะไปร่วมงาน

สุขภาพข้าก็ไม่ค่อยดี เจ้าไปงานแทนก็แล้วกัน

- พ่อไม่ไปเหรอครับ - ไม่หรอก

คนผมขาวส่งศพคนผมดำ มันไม่เป็นมงคลหรอกนะ

งั้นข้าชวนเจิ้นกั๊วะไปด้วยดีมั้ย

อย่าไปชวนเขาเลยดีกว่า เรื่องนี้อย่าให้เขารู้

หา เพราะอะไรท่านพ่อ

เพราะข้าไม่อยากจะให้เขา เสียการเรียนไปมากกว่านี้

ก็ดีเหมือนกัน งั้นข้าจะไปคนเดียว

เมื่อเจ้าไปถึง ไปหาลูกสาวของชินโกะก่อนนะ

เขามีลูกสาวด้วยเหรอ

ข้าได้ข่าวว่าเป็นลูกของเมียเก็บน่ะ

ดูไม่ออกว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้เลยนะ

เรื่องนี้ไม่ค่อยมีคนรู้หรอก

ลูกสาวเขาอยู่ไหน ชื่ออะไรเหรอ

อยู่ที่ญี่ปุ่น เป็นนักร้องในไนท์คลับ

อยู่ในย่านกินซ่า เอ่อ... ชื่อว่าชินสึมิโกะ

เชิญค่ะ...

คุณเป็นใครน่ะ มาทำอะไร

- ผมมาหาคุณน่ะครับ - คุณบ้าแล้ว ฉันไม่รู้จักคุณนะ

คุณน่ะไม่รู้จักผม แต่ผมรู้จักคุณ

คุณต้องบ้าไปแน่ๆ เลย

- คุณพูดไร้สาระ - ผมไม่ได้ไร้สาระ ผมชื่อหลี่เจิ้นเฉียง

ผมเป็นเพื่อนรักของพ่อคุณ

พ่อของคุณตายแล้ว หรือว่าคุณไม่รู้เรื่อง

ถึงไม่ไปร่วมงานศพด้วย

ซ้ำยังมีอารมณ์ร้องเพลงอีก

ฉันไม่รู้

ถึงรู้แล้วจะทำไม

ไม่จำเป็นหรอก

เขาตายแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ

ฟังคุณพูดแล้ว เหมือนไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกเลย

เขาไม่เคยเลี้ยงดูฉัน

- ถ้าฉันไม่ร้องเพลงฉันจะอยู่ได้ยังไง - ยังไงก็ตาม

เขาก็เป็นพ่อของคุณอยู่ดี รู้มั้ย

ตอนแม่ฉันตาย เขายังไม่มาร่วมงานศพเลย

แล้วก็แล้วไปน่า

แน่นอนอยู่แล้ว คนก็ตายไปแล้ว จะให้ฉันทำยังไงได้ล่ะ

คุณไม่สงสัยบ้างเหรอว่า...

เขาเป็นคนที่สุขภาพแข็งแรง

- จู่ๆ ตายได้ยังไง - เรื่องของเขาฉันรู้อะไรไม่มาก

นานแล้วที่เขาไม่ได้มาเยี่ยมฉัน

ครั้งสุดท้ายรู้สึกจะเป็นเดือนที่แล้ว

จู่ๆ เขาก็มาหาคุณยังงั้นน่ะ แสดงว่าต้องมีสาเหตุสิ

ฉันไม่รู้เหมือนกัน เขามอบกล่องให้กับฉัน บอกฉันให้ช่วยเก็บเอาไว้

- เป็นอะไรล่ะ - ไม่รู้

รู้สึกจะเป็นฟิล์ม

ของนั่นอยู่ไหน ขอดูหน่อยได้มั้ย

นี่ไง

อยู่ในกล่องนี่แหละ

เฮ้ อยู่โน่น อยู่โน่น มันอยู่โน่น...

- เอ๊ะ... หายไปไหนล่ะ - หมดกัน

ฉันจะเข้าไปดูข้างใน รออยู่นี่นะ อย่าไปไหนละ

แกเป็นใtคร

ที่นี่เขาห้ามคนไม่เกี่ยวข้องเข้ามา

ฉันเป็นเพื่อนรักของชินโกะ