Little Women

‫«من مشکلات زیادی داشتم، ‫پس داستان‌های شاد می‌نویسم» ‫-- لوییزا می الکات

‫ببخشید. دنبال دفتر «ویکلی والکینو» بودم

‫می‌خوام آقای دش‌وود رو ببینم

‫یکی از دوستام ازم خواسته، ‫یکی از داستان‌هاش رو به ایشون بدم

‫اون... اینو نوشته

‫خوشحال میشه اگه این باب میل بود ‫بیشتر هم بنویسه

‫گمونم اولین تلاشش نباشه

‫نه، قربان. ایشون داستان‌هاش رو ‫به «المپیک» و «اسکندال» فروخته و

‫به خاطر یه داستان توی ‫«بلارنی‌استون بنر» یه جایزه برده

‫یه جایزه؟

‫بله

‫بشینید

‫این رو قبول می‌کنیم

‫اوه، جدی؟

‫با یه سری تغییر. خیلی طولانیه

‫ولی... شما که...

‫من حواسم بود تا یه سری ‫از گناهکارهای داستان توبه کنن

‫کشور تازه یه جنگ رو تجربه کرده

‫مردم می‌خوان سرگرم بشن، ‫نه اینکه نصیحت بشن

‫اخلاقیات این روزا فروش نمیرن

‫شاید بهتر باشه اینو به دوست‌تون بگید

‫چقدر می‌دید... ؟ چطوری... ؟

‫برای همچین چیزایی ‫25 تا 30 دلار می‌دیم

‫واسه اون 20 دلار می‌دیم

‫قبوله. ویرایشش کنید

‫به... دوستم بگم که...

‫اگه داستانی بهتر از این داشت هم قبولش می‌کنید؟

‫باید ببینیم چطوریه. ‫بهش بگید کوتاه و جذاب بنویسه

‫و اگه شخصیت اصلی داستان دختره،

‫مطمئن بشید تا آخر داستان ازدواج کنه

‫- یا اینکه بمیره. هر کدوم شد ‫- جانم؟

‫می‌خواد چه اسمی پای داستانش باشه؟

‫اوه.. بله. بدون اسم باشه... اگه میشه

‫هرطور دوست داره، البته

‫اوه، خب...

‫صبح‌تون بخیر، قربان. روز بخیر

‫آره!

‫بثِ عزیزم حتماً خیلی ازت خوشش میاد

‫

‫4/5 تا در هفته

‫قیمت خوبیه

‫یه کم گرون نیست؟

‫اینجا مهمون‌خونه‌ست، نه خیریه

‫باید به موقع کرایه‌ی اتاق رو بگیرم

‫بعدازظهر بخیر، خانم مارچ

‫اوه، بعدازظهر بخیر

‫خیلی آتیشی هستی

‫ممنون

‫نه، آتیش گرفتی!

‫- ممنون ‫- برای من هم همیشه پیش میاد. می‌بینید؟

‫اوه

‫کیتی و مینی منتظرن

‫- اوه، دانش‌آموزام بهم نیاز دارن ‫- همیشه مشغول کاری

‫پول تنها هدف و مقصودِ زندگی منه

‫هیچکس فقط به خاطر پول،

‫خودشو اینطوری جوهری نمی‌کنه

‫خب، خواهرم ایمی توی پاریسه و

‫و تا وقتی با یه آدم خیلی پولدار ازدواج نکرده،

‫من باید خرج خانواده رو تأمین کنم

‫خداحافظ

‫اگه نظر منو بخوای، اعضای جنبش منحط ‫پاریس رو خراب کردن

‫اون زن‌های فرانسوی نمی‌تونستن ‫موهاشون رو شونه کنن

‫- ایمی! ‫- همم؟

‫گفتم این خانمای فرانسوی

‫نمی‌تونستن موهاشون رو شونه کنن

‫آره. درسته، عمه مارچ

‫اوه، سعی نکن چیزی که می‌خوامو بگی، دختر

‫خانواده‌ی دردسرسازت چی نوشتن؟

‫مامان هیچی درباره‌ی بث نمیگه

‫حس می‌کنم باید برگردم ولی ‫اونا میگن همونجا بمون

‫اگه برگردی کاری ازت ساخته نیست

‫دختره مریضه، تنها که نیست

‫و تا وقتی تو و فرِد وان نامزد نکردیدن،

‫نباید بری خونه

‫آره، و البته تا وقتی که

‫همه درس‌های نقاشی رو تموم نکردم

‫اوه، آره، آره

‫البته

‫- کالسکه رو نگه دار! لوری! ‫- چیکار می‌کنی؟

‫- لوری، لوری، لوری! ‫- ایمی!

‫- لوری! ‫- ایمی!

‫ایمی!

‫- چطوری؟ ‫- اوه!

‫خدایا، چه بزرگ شدی

‫نوشته بودی توی هتل میای دیدنم

‫- نتونستم پیدات کنم ‫- به قدر کافی خوب نگشتی

‫شاید نشناختمت ‫چون الان خیلی خوشگل شدی

‫- اوه، بس کن ‫- فکر می‌کردم خوشت میاد

‫- بابابزرگت کجاست؟ ‫- توی آلمانه

‫هنوز در حال سفره. من هم الان ‫واسه خودم سفر می‌کنم

‫- لاس می‌زنی، قمار می‌کنی و نوشیدنی می‌خوری ‫- آره. به مادرت چیزی نگو

‫افتادی دنبال یه دختر جوون توی اروپا؟

‫نه

‫باورم نمیشه جو بهت جواب منفی داد. متأسفم

‫متأسف نباش، ایمی. من... ناراحت نیستم

‫ایمی!

‫ایمی مارچ!

‫- همین الان برگرد اینجا! ‫- عمه مارچ

‫بیا. یالا

‫- چقدر عالی به نظر میاید ‫- ولم کن!

‫باید بریم یه جایی. راه بیفت!

‫لوری به مهمونی شب سال نو بیا

‫همه میان اونجا. فرِد هم هست

‫ساعت 8 جلوی هتل شوآن می‌بینمت

‫اوه! لوری... لباس رسمی بپوش

‫کلاه و لباس ابریشمی!

‫حتماً. بهترین لباس ابریشمی‌ام رو می‌پوشم

‫لوری بود خب

‫می‌دونم

‫18 متر ابریشم آبی و صورتی

‫یکی بعداً میاد سراغ‌شون

‫اوه، مِگ، اون خیلی بهت میاد

‫می‌دونم پیش کدوم خیاط باید بفرستمت

‫میشی خوشگل‌ترین همسرِ توی کنکورد

‫اوه، من... جان یه کت جدید ‫واسه زمستون می‌خواد و

‫دیزی و دمی لباس‌های جدید می‌خوان

‫و همسرش هم یه لباس جدید می‌خواد

‫نمی‌تونم. این... فقط نمی‌تونم

‫ظاهرت رو که ببینه خیلی خوشحال میشه

‫هزینه‌اش رو به کل یادش میره

‫فکر نکنم خیلی افراط باشه

‫18متر کافیه؟

‫- بله ‫- خیلی خب

‫پنجاه دلار؟ پیش خودم چه فکری می‌کردم؟

‫مامانی!

‫اوه، عزیزای من

‫برید بازی کنید

‫بث!

‫بث؟

‫از اون طرف به خونه می‌رسی، از راه غرب

‫پس میرم به غرب!

‫امیدوارم بخت باهات یار باشه

‫پیامی ندارید تا به سرورم بدم؟

‫صبرکن، خواهش می‌کنم، و بگو ‫درباره‌ی من چی فکر می‌کنی

‫فکر می‌کنم اونی نیستی که فکر می‌کنی

‫در این صورت، فکر کنم این ‫درباره‌ی تو هم صدق می‌کنه

‫پس حق با توئه. ‫من اونی که به نظر میاد نیستم

‫یه دونه بزرگش... یه بزرگش

‫ببخشید؟

‫من فقط انگلیسی بلدم. ببخشید، چی؟

‫- چی گفتید؟ ‫- بیا برقص!

‫اوه!

‫دقیقاً می‌دونم می‌خوام با کی برقصم ‫(هفت سال قبل)

‫این رو برمی‌دارم

‫تو با کی می‌رقصی، جو؟

‫می‌دونی که هیچوقت نمی‌رقصم

‫چرا نمیشه همه بریم مهمونی؟ ‫منصفانه نیست

‫- کفش‌های عادی‌ات رو بپوش ‫- اینا زمستون پارسال اندازه بودن

‫دماغم اصلاً خوب به نظر نمیاد ‫(کنکورد، ماساچوست)

‫من دماغت رو دوست دارم

‫- حالا، جو ‫- بهم دست نزن

‫همینطوری احساس مسخره بودن می‌کنم. ‫نمی‌خوام قیافه‌ام هم مسخره بشه

‫اگه سعی کنی، خوشگل میشی

‫- نمی‌خوام. نمی‌کنم ‫- من نمی‌خوام برم،

‫ولی کاش می‌تونستم ‫تمام آهنگ‌ها رو گوش بدم

‫همه رو حفظ می‌کنم و ‫سعی می‌کنم واسه‌ات بخونم‌شون

‫- اینطوری دود دادنش طبیعیه؟ ‫- رطوبتش داره خشک میشه

‫چه بوی عجیبی. بوی پر سوخته میده

‫حالا اینو میارم بیرون و خیلی قشنگ فر میشه

‫چرا موهاش جدا شد؟

‫- مگ، خیلی متأسفم ‫- چیکار کردی؟!

‫ببخشید

‫نباید ازم می‌خواستی اینکارو بکنم

‫مارمی!

‫نمی‌تونم برم، زشت شدم!

‫موهام!

‫زل نزن، دستت رو نذار پشتت،

‫نگو جل الخالق، نگو خفن

‫- باشه ‫- با کسی دست نده

‫سوت نزن

‫مگ مارچ، خیلی خوشگل شدی

‫خب...

‫مگ

‫مرسی

‫نه، خیلی زوده. نه

‫باشه

‫اوه! ببخشید. ‫نمی‌دونستم کسی اینجاست

‫- مشکلی نیست. اگه می‌خواید بمونید ‫- مزاحم نمیشم

‫نه. من اینجا آدمای زیادی رو نمی‌شناسم

‫اولش احساس عجیبی بهم دست داد، می‌دونید؟

‫به من هم همینطور

‫خانم مارچ هستید، درسته؟

‫بله، آقای لارنس، ولی من خانم مارچ نیستم. ‫فقط جو هستم.

‫من هم آقای لارنس نیستم، فقط لوری هستم

‫نمی‌خوای برقصی؟

‫هنوز با راه و روش اینجا آشنا نیستم

‫من بیشتر عمرم رو توی اروپا بودم

‫اروپا! خیلی خفنه!

‫نباید از چنین کلماتی استفاده کنم

‫- کی گفته؟ ‫- اوه، مگ

‫اون خواهر بزرگترمه. بیا

‫

‫اوه، اون خودشه، می‌بینی؟

‫- دختری که لباس بنفش داره ‫- خیلی زیباست

‫اون بهم یادآوری می‌کنه ‫که دختر خوبی باشم،

‫تا وقتی بابا برمی‌گرده بهم افتخار کنه

‫اون کجاست؟

‫برای ارتش اتحادیه داوطلب شد

‫من هم می‌خواستم برم باهاش بجنگم

‫خیلی ناامید کننده‌ست که یه دخترم