نخستین 200 خط.
ข้าคือเฟิ่งหวง
เจ้าแห่งร้อยวิหค
อาศัยอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้
มีเพียงนกและสัตว์ในป่าเคียงข้าง
สงคราม
ทำให้โลกมนุษย์เป็นเหมือนดั่งคุก
ชาวบ้านอพยพมาที่นี่
เห็นร่างแท้ของข้าก็หวาดกลัว
จึงคุกเข่าน้อมกราบไหว้
นับถือข้าเป็นเทพเฟิ่งหวง
เพื่อที่จะเข้าใกล้มนุษย์
ข้าจึงแปลงกายเป็นร่างมนุษย์
ปะปนเข้าไปในโลกมนุษย์
แต่ชีวิตของมนุษย์นั้นสั้นนัก
มีเพียงแค่ไม่กี่สิบปีเท่านั้น
ข้าคือผู้ที่มีรักอันยาวนาน
คนใกล้ตายจากข้าก็โศกเศร้าเสมอ
ข้าจึงได้ใช้โลหิตนำพา
ประทานให้ผู้มีจิตใจดีงามเป็นอมตะ
เช่นนี้ก็จะไม่ต้องไปจากข้า
ทำให้ทุกคนอยู่เย็นเป็นสุข
คนในหล้าเรียกที่แห่งนี้ว่าดินแดนเซียนอัคนีสีชาด
หงส์คืนฟ้าแห่งเมืองอมตะ คนในหล้าเรียกที่แห่งนี้ว่าดินแดนเซียนอัคนีสีชาด
หงส์คืนฟ้าแห่งเมืองอมตะ
แต่ว่า หงส์คืนฟ้าแห่งเมืองอมตะ
แต่ว่า
ความเป็นอมตะดึงดูดตัณหาของชาวเผ่าหวั่งหมิง
นำพามาสู่ภัยพิบัติคราหนึ่ง
ต่อให้ข้าต้องสูญเสียโลหิตจนหยดสุดท้าย
ก็จะรักษาดินแดนเซียนอัคนีสีชาดไว้ให้จงได้
ไม่เจียมตนเอาเสียเลย
ยังไม่ยอมแต่โดยดีอีก
วันนี้เผ่าข้าจะทำลายล้างดินแดนเซียนอัคนีสีชาด
ฆ่าเฟิ่งหวง
แก้คำสาปอายุสั้นให้ชนเผ่าหวั่งหมิงอย่างถาวร
ทุกคนมาร่วมชูกระบี่ฆ่าศัตรูไปพร้อมกับข้า
ต่อสู้ให้สุดชีวิต
ลุยเลย
ฆ่าเทพเฟิ่งหวง
นำโลหิตเฟิ่งหวงมา
ถอย
ถอย
ฉางเซิง
ท่านพี่ใหญ่
รีบไปสิ
ฉางเซิง
รีบไปเร็ว
รีบไป
ฉางเซิง
ไปสิ
ฉางเซิง
ไปสิ
เทพเฟิ่งหวงคุ้มครอง
คุ้มครอง
ขอบคุณท่านมาก
เพราะข้าช่วยมนุษย์ให้พ้นเคราะห์โดยพลการ
สวรรค์จึงลงโทษให้ข้าผจญกรรมทั้งสาม
หลายปีก่อนเข้าเคยเข้าไปในโลกมนุษย์
มีอากาสได้ช่วยสตรีผู้หนึ่งไว้
จึงผ่านเคราะห์แห่งกรรมเกิดได้
ส่วนกรรมที่ต้องผจญในตอนนี้
คือกรรมรัก
พึงจะได้ดวงใจอันเป็นที่รัก
แต่ว่า
รักคืออะไรกันแน่
ท่านพี่ฉี่ชางหลันชอบดอกไม้ที่สุดเลย
เดี๋ยวพวกเราไปเก็บข้างหน้าอีกหน่อยนะ
เป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งจวนปุโรหิต
เจ้าคิดแต่บุรุษลอยชายอยู่ทั้งวัน
มีอย่างที่ไหนกัน
ลอยชายอะไรกัน
เขาเป็นถึงผู้พิทักษ์ฝ่ายขวาของท่านพ่อ
มีฐานะเสมอภาคกับเจ้านะ
อยู่นี่
หล่อจังเลย
ฉี่ชางหลัน ท่านทำอะไรน่ะ
ดอกไม้ของข้า
ท่านพี่ชางหลัน
ฉี่ชางหลัน
ท่านพี่ชางหลัน
ฉี่ชางหลัน
ฉี่ชางหลัน
รีบลงไปช่วยเขาเร็ว
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน
ฉี่ชางหลัน
พวกเจ้าทั้งสองเป็นห่วงใครกัน
คิดว่าข้าตกลงไปในน้ำแล้วใช่หรือไม่
ท่าน
- ข้าจะตีท่านให้ตายเลย - ช้าก่อน
พวกเจ้าดู
นั่นคืออะไรกัน
เหมือนว่าจะเป็นคนนะ
ดินแดนเซียนของพวกเรามีคนอื่นได้อย่างไร
ข้าจะไปรายงานท่านพ่อ
ข้า
ไป ไปดูกัน
เป็นนางหรือนี่
หรือว่ากรรมรักของข้าจะปรากฎที่นางอีก
คนในดินแดนเซียนอาจจะคิดว่านาง
เป็นจารชนของเผ่าหวั่งหมิง
ข้าต้องคุ้มครองนาง
ยังมีชีวิตอยู่
พากลับไปรักษาตัว
ช้าก่อน
หากนางเป็นผู้ไม่หวังดีจะทำเช่นไร
อย่าได้ผลีผลามไป
ช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า
เกิดอะไรขึ้นข้ารับผิดชอบเอง
พวกเจ้าร้องเรียกอะไรกัน
เจ้าร้องเรียกอะไร
ข้า ข้าเรียก
ข้า
เรียกอะไรล่ะ
ทำไมข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลย
ดูท่านางจะจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ
งั้นตอนนี้ควรทำเช่นไร
ฟังข้า
ทำตามสถานการณ์
พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร
รู้
ไม่รู้
ไม่ใช่
ตกลงว่าพวกเจ้ารู้หรือไม่
ว่าข้าเป็นใครกันแน่
ภรรยาข้า สาวใช้ข้า น้องสาวข้า
ข้าทนไม่ไหวแล้ว
จริงๆ แล้วเจ้าคือ
มาๆ
ข้าว่านางบ้าๆ บอๆ
เหมือนว่าจะความจำเสื่อม
ต่อให้นางเป็นจารชน
ก็ก่อวิบากขวากหนามอะไรไม่ได้หรอก
หากนางแสร้งความจำเสื่อมจะทำเช่นไร
ข้าไม่เชื่อนางหรอกนะ
ใต้เท้าปุโรหิตสั่งการเอาไว้แล้ว
ต้องเฝ้าติดตามอย่างเข้มงวด
มิเช่นนั้นพวกเราทำเงียบเอาไว้ก่อน
แล้วค่อยวางแผนกันในระยะยาว
พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่หรือ
ไม่มีอะไร
ไม่มีอะไร
แม่นาง
ที่จริงแล้ว
ชื่อของเจ้าน่ะคืออู๋ถง
เกิดเรื่องอะไรขึ้นก่อนหน้านี้นั้น
จริงๆ เลย
ผู้ที่ได้ยินโศกเศร้า
ผู้ที่ฟังเคล้าน้ำตา
ที่มาของเรื่องน่ะ
เป็นเช่นนี้
เจ้าชื่ออู๋ถง
เจ้าและพี่สาวเตียวเตียวมีชีวิตพึ่งพาอาศัยกัน
สองพี่น้องรักใคร่กันมาก
อยู่ติดกันเป็นเงาตามตัว
ส่วนเตียวเตียวและข้าน่ะ
เป็นผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายและขวา ของมหาปุโรหิตซือคงมู่
ท่านปุโรหิตน่ะ เห็นว่าเจ้าน่าเอ็นดู
จึงได้รับเจ้าเป็นสาวรับใช้ติดตัวของฮ่วนหลัว
ด้านนี้
แล้วระหว่างเจ้ากับข้าน่ะ
ช่างน่าสะอึกสะอื้นเสียจริง
ท่านพี่ชางหลัน ท่านพี่ชางหลัน
ท่านสู่ขอข้านะ สู่ขอข้านะ
เจ้ากำลังทำอะไรอยู่กันนี่
สู่ขอข้านะ
อย่าได้บังคับข้าอีกเลย
ท่านไม่สู่ขอข้า
งั้นข้าก็จะไปตายแล้ว
ขออภัย ขออภัย
ล้วนแต่เป็น
ความงามตะลึงโลกของข้าที่ก่อเรื่องขึ้น
เดี๋ยวนะ
เมื่อกี๊ท่านว่าท่านกับข้าเป็น
เป็น
ใช่ๆ
โอ๋
โอ๋
ไม่ใช่ๆ
หากว่าเป็นเช่นนี้จริงๆ ล่ะก็
เหตุใดข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ
ภรรยา
ไม่งั้นเอาเช่นนี้
ข้าพาเจ้าไปแต่งตัวก่อน
จากนั้นก็พาเจ้าไปเดินรำลึกความทรงจำ
ไม่แน่เจ้าอาจจะนึกอะไรได้บ้าง
บุรุษลอยชายผู้นี้ก็มีฝีมืออยู่เหมือนกันนะ
เอาเรื่องมาปะติดปะต่อกันได้
ฉี่ชางหลัน
ไร้ยางอาย
หากว่าเป็นอย่างที่ท่านพูดล่ะก็
หากมิได้รับการคุ้มครองจากเทพเฟิ่งหวง
ต่อต้านการรุกรานของเผ่าหวั่งหมิง
ดินแดนเซียนอัคนีสีชาดนี้ก็สูญสิ้นไปนานแล้ว
งั้นถ้าหากว่าคนที่นี่
สามารถเป็นอมตะได้ล่ะก็
ท่านมีอายุเท่าไรแล้ว
หากว่าข้าเป็นผู้ชรา
มีอายุถึงร้อยปี
ภรรยาจะรังเกียจข้าหรือไม่
ท่านอย่าเรียกข้าเช่นนั้นได้หรือไม่
No comments yet. Be the first to leave one.