Inspiring Generation (Gamgyukshidae : Tooshinui Tansaeng / 감격시대 : 투신의 탄생)

ผมคือยามาโมโต้และรับผิดชอบเซี่ยงไฮ้

คุณต้องลำบากมากกับการมาไกลขนาดนี้

ผมจะนำทางคุณครับ

คุณยามาโมโต้..

ครับ

ฉันได้ยินว่าคุณยังไม่สามารถยึดครองเซี่ยงไฮ้

มันเป็นเพราะสถานการณ์เฉียบพลันหรือ เพราะความสามารถอันน่าสมเพชของคุณ

เอ่อ..

คุณเคยไปวัดคิโยมิสึหรือเปล่า

มันถูกเรียกว่าชองซูซา

มันเป็นสถานที่ที่สร้างบนหน้าผาสูง 1,000 ฟุต

นานมาแล้ว องค์กรของเราเป็นคนที่ขาด ความกล้าหาญ..

และพวกคนขี้ขลาด พวกเราให้พวกเขาเดิน บนราว

คุณรู้เรื่องนั้นหรือเปล่า

ผมรู้เรื่องนั้นดีครับ

แล้วคุณทำตัวแบบนั้นในขณะที่รู้น่ะเหรอ

ฉันขอให้คุณลงโทษตัวเองสำหรับ การกระทำอันน่าสมเพช แต่..

คุณโชคดีที่มันไม่มีสถานที่เหมือนชุงซูซาหรือ..

หน้าผาให้คุณตกลงไป

คุณโชคดีที่เรื่องจบลงแบบนี้

คราวหน้ามันจะไม่จบลงอย่างนี้

องค์หญิง..

กรุณาขึ้นรถเถอะครับ ผมจะพาคุณไปที่โรงแรม

ฉันได้ยินว่าวิธีที่ดีที่สุดที่จะเห็นวิวของเซี่ยงไฮ้ คือการนั่งรถลาก

องค์หญิง..มันอันตรายเกินไปนะครับ

อย่างนั้นเหรอ

ดูกันเถอะว่ามันจะอันตรายแค่ไหน

ที่นี่คือถนนสามทางในบังซัมทงครับ

บังซัมทงน่ะเหรอ

มันจะมีการพบปะต้อนรับที่คลับเซี่ยงไฮ้ ในวันพรุ่งนี้..

ใช้การเข้าร่วมของคุณเป็นโอกาส พวกเราจะ แสดงให้ทุกคนเห็นอำนาจของอิลกุ๊กฮเวนะครับ

เรามุ่งหน้าไปฝรั่งเศสเถอะ

ครับ

ฉันจะส่งคำเชิญส่วนตัวให้กับหัวหน้า ของฮวางบัง

องค์หญิง..

อะไรน่ะ

มันเป็นเครื่องหมายของหลักฐาน

เฮ้ย..เขารู้ได้อย่างไร ฉันซวยแล้ว..

อ้า..เขาเร็วจังเลย

ปล่อย..ฉันจะให้นาย

หยุดอ้าปากและเตร็ดเตร่ไปทั่วได้แล้ว

ถ้านายเดินไปมาแบบนั้นในเซี่ยงไฮ้ นายจะโดนล้วงกระเป๋าเป็นร้อยครั้ง

เฮ้ย..

ฉันต้องการที่พัก

อย่าให้คนตามฉัน ฉันจะไปคนเดียว

ไม่มีคนจากฮวางบังทักทายฉันเหรอไง

คำทักทายของผมช้าไป

ผมคือฮวางแบคซันจากฮวางบัง

กายาค่ะ

คุณมาด้วยหนทางที่ไกลและขรุขระ

ฉันจำเป็นต้องทำให้สั้นและสะดวก

ถนนใหญ่โตและรู้สึกมีชีวิตชีวานะคะ

พวกเขาพูดกันว่าเซี่ยงไฮ้เอาอิทธิพลมาจาก ฝรั่งเศส มันคือความจริงจากสิ่งที่ฉันเห็นนะคะ

สถานที่แห่งนี้เป็นที่รู้จักในนามของปารีส แห่งตะวันออก ฉันเห็นแล้วว่าทำไมมันถึง ถูกเรียกว่าดอกไม้ไฟแห่งเอเชีย

คุณอยากได้เหรอ

ฉันอิจฉาค่ะ

ฉันเห็นด้วยตัวเองแล้ว มันสวยมากกว่ามาก

ฉันยิ่งอิจฉามากขึ้นค่ะ

ในความอิจฉาแบบนั้น ผมหวังว่าความโลภคงไม่เกี่ยวนะครับ

เพราะคุณทักทายฉันแบบนี้ ฉันควรตอบแทนคุณ

พวกเราจะมีงานเลี้ยงที่คลับเซี่ยงไฮ้ ในคืนวันพรุ่งนี้

กรุณามาด้วยนะคะ คุณจะเพิ่มเติมในงานเลี้ยง

คำเชิญตอบแทนเหรอครับ

ผมจะพบคุณที่นั่น

ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณมา

คนที่ฉันอยากจะพบคือเจ้าของเซี่ยงไฮ้..

หัวหน้าซอลโดซอง

ฉันควรทักทายกับบงซัมทง

ก่อนที่ฉันจะเข้าไปในที่ของฉัน จุดไฟทั้ง 2 แห่ง

พวกมันต้องใหญ่พอที่ฉันสามารถมองเห็น ได้อย่างชัดเจน

ผมเข้าใจแล้วครับองค์หญิง

เอาเลย..ปู่จะไปเร็วขึ้นนะ

หลางหลาง..

ค่ะ..หนูรู้แล้ว

คุณกวนใจพวกเรา

ผมขออภ้ยครับคุณหนู

พวกเราจะวิ่งไปปักกิ่งในวันพรุ่งนี้ เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ

ตกลงครับองค์หญิง เจอกันวันพรุ่งนี้

อืม

ฉันบอกนายว่าอย่ารบกวนเวลาของฉัน กับหลางหลาง

องค์หญิงแห่งอิลกุ๊กฮเวแวะมาครับ

นายปล่อยให้อิลกุ๊กฮเวเข้ามาในใจกลาง ของฮวางบังน่ะเหรอ

เธอมาคนเดียว

ทำไมนายไม่บอกให้ฉันรู้

นายพยายามจะทำให้ฉันเป็นตาแก่ขี้กลัว และหลบซ่อนเหรอไง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าแม่สาวคนนั้น ที่มาคนเดียวน่ะเหรอ

ผมขออภัยครับ

ผมคิดผิดครับ

นายต้องตอบแทนการดูถูกแบบนี้

ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่สามารถรอดพ้น จากการดูถูกของเมืองได้

ผมจะระวังเรื่องนั้นครับ

แล้วจองแทล่ะ

ยังเลยครับ

..แต่เขาจะมา

เจ้าของบังซัมทงเป็นกวางแต่..

ฉันเห็นว่าอิลกุ๊กฮเวส่งสิงโตมา

ถ้าบังซัมทงไม่แข็งแรง ดาบของพวกเขาจะอยู่บนคอของพวกเรา

พวกเราต้องพยายาม

คนที่สามารถปกป้องบังซัมทงได้คือ..

เด็กคนนั้นเท่านั้น..ชินจองแท

นั่งลงเถอะ หลังคาจะไม่พังลงมาหรอก

ฉันคิดว่าเธอเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง

นายบอกว่านานต้องการที่พัก

แม้กระทั่งสถานที่ที่เห็บหมัดเข้ามาอยู่ จะมีราคามากกว่า 1 วอน

สำหรับคนเตร็ดเตร่อย่างนาย นายโดนชำแหละแน่นอน

แต่ที่นี่..

ที่นี่เป็นอย่างไร

ช่างเถอะ..ไม่มีอะไร

นี่..

เฮ้ย..อะไรล่ะ

คนโชซอนไม่รู้จักสตูว์กิมจิเหรอไง

ฉันมีความสุขเพราะมันนานมากแล้วต่างหาก

2 วอน

ฉันจะจ่าย 1 วอนสำหรับห้องพัก

มันฟังเข้าท่าเหรอไงที่สตูว์กิมจิ ราคา 2 วอนน่ะ

มันฟังเข้าท่าน่ะ

ฉันไม่บังคับให้นายกิน ถ้านายไม่ต้องการ ก็ไม่ต้อง

อ้า..อร่อยจังเลย

- ราคาเพิ่งขึ้นเป็น 3 วอน - เฮ้ย..

ถ้านายไม่ต้องการ ก็ไม่เป็นอะไร

อร่อยใช่ไหม มันพิฆาตเลยใช่ไหม

เอ่อ..พอได้นะ

ผมคือยามาโมโต้ครับ

คุณอยากเจอฉันเหรอ

คุณร้องขอที่จะพบกัน เพียงแค่พวกเรา 2 คนใช่ไหม

ผมมีเรื่องส่วนตัวที่ผมอยากพูดกับคุณ

เพราะคุณเข้าใจว่าฉันเป็นผู้หญิงอ่อนหัด..

มันเป็นเรื่องปกติที่คุณจะรู้สึกอารมณ์เสีย

คุณต้องโมโหฉันเพราะฉันดูถูกคุณ ต่อหน้าคนของคุณ

ไม่มีคนที่นี่..

และไม่มีอะไรบนตัวฉัน

มันอาจเป็นโอกาสสุดท้ายของคุณ

คุณจะแกว่งดาบใส่ฉัน..

หรือคุณจะเป็นดาบของฉัน

มันเป็นเพราะความเกียจคร้าน ที่ฉันตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

ผมจะลับดาบของผมอีกครั้งและกลายเป็น ดาบที่คุณจะไม่ละอายแก่ใจครับ

คุณตัดสินใจถูกแล้ว

ถ้าคุณแกว่งดาบที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของคุณ..

คุณยามาโมโต้น่าจะตายไปแล้ว

ฉันจะไม่คิดเงินนายเพิ่มสำหรับที่พักหรอก ดังนั้นนายนอนต่อได้

นอกจากล้วงกระเป๋าแล้ว เธอทำอย่างอื่นด้วยเหรอ

เรื่องอย่างการไปสถานที่ต่างๆ หรือแนะนำสถานที่ต่างๆ

1 วอนต่อชั่วโมงหรือ 5 วอนต่อวัน

เธอได้ตั๋วอาหารแล้วใช่ไหม

ฉันจะพาคุณลูกค้าไปที่ไหนล่ะ

ซอลรัค

มันเป็นสถานที่ราคาแพงมากที่สุดในเซี่ยงไฮ้

นายเข้าไปไม่ได้ ถ้านายไม่ได้ขนของ

มันดูค่อนข้างอลังการ

แล้วที่ไหนต่อไปล่ะ

ฟังน่ะ นายเข้าไปไม่ได้

อะไรพาคุณมาที่นี่เหรอครับ

นอกจากกินอาหารแล้ว มันมีเหตุผลอื่น ที่ผมจะมาร้านอาหารเหรอครับ

ผมขอโทษนะครับ แต่ซอลรัคจะสำหรับ สมาชิกเท่านั้น

ผมขออภัยครับ เชิญทางนี้เลยครับ

ผมจะถามท่านรองผู้บังคับบัญชาฮวาง คุณรอได้ไหมครับ

ผมจะทำตามนั้น

นี่..มันต้องเป็นทองคำบริสุทธิ์

ใช่จริงๆ ด้วย

เอาออกมา

เอาอะไรออกมาล่ะ

การประชุมจะนาน

เขาสั่งให้ผมไปส่งคุณที่ที่พักของคุณ

เพราะฉันสามารถหลับตาเตร็ดเตร่ไปทั่วเซี่ยงไฮ้ บอกเขาว่าไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะ

ขอตัวนะคะ

ลาก่อนครับ

ฉันเห็นว่านายไม่ร้องไห้

มันช่วยไม่ได้ถ้าน้ำตาของนายจะแห้งเหือด ในความเกลียดชัง..

- แต่มันไม่จำเป็นจะต้องกลั้นน้ำตา - เหตุผลที่ผมมาที่นี่..

เพื่อจะลืมเรื่องพ่อของผม

การลืมและลบความทรงจำ..

เป็นการกระทำอย่างขี้ขลาดของ คนที่ไม่สามารถปกป้องได้

ถ้านายลืมพ่อของนาย..

นายจะลืมชินอุยจู

ในที่สุดแล้ว นายจะลืมชุงอาใช่ไหม

คุณรู้ได้อย่างไร

คุณรู้อะไรที่พูดถึงชุงอา..

อะไรน่ะ

การลืมและการลบคือทางเลือกของนาย

การบอกความจริงกับนายคือหน้าที่ของฉัน

ตามฉันมา

ฉันจะแสดงให้นายเห็นถึงด้านที่แท้จริง ของพ่อนาย

เมื่อ 20 ปีก่อน มันมีสงครามในเซี่ยงไฮ้

ฮวางบังถูกต้อนจนมุมจาก การบุกรุกของอิลกุ๊กฮเว

แล้วจู่ๆ นักสู้ของโชซอนปรากฎตัว..

และเข่นฆ่าพวกอันธพาลญี่ปุ่น และคืนเซี่ยงไฮ้กับพวกเรา

คนนั้นคือ..

พ่อของนาย

ฉันอยากจะตอบแทนเขา

ฉันคิดว่าฉันควรทำทุกอย่างที่พ่อของนาย ต้องการ

พ่อของนาย..คนที่ยังคงปฏิเสธต่อไป ในที่สุดยอมแพ้และขอร้องฉัน

เขาขอถนนเส้นนี้

บังซัมทง..ที่ที่คนไร้บ้าน โสเภณี และพวกอาชญากรรวมตัวกัน

สถานที่ที่เศษขยะและอ้วกของพวกขี้เมา รวมตัวกัน

ที่นี่คือขุมนรก

ในสถานที่แห่งนี้ พร้อมกับคนโชซอนที่ถูกเข่นฆ่า..

เขาอยากจะอยู่ด้วยกัน

เขาเติมเต็มพลัง ร้านค้าเริ่มเปิดตัวใหม่ และผู้คนเริ่มรวมตัวกัน

ผู้คนที่สูญเสียประเทศของพวกเขา เริ่มฝันกันอีกครั้ง

แต่เมื่อพ่อของนายจากไป..