Jazz Fest: A New Orleans Story

เริ่มกันเลย

หนึ่ง สอง สาม สี่

- แนะนำตัวเองเหรอ - สวัสดี ทุกคน ผมทอม โจนส์

- เอลลิส มาร์ซาลิส จูเนียร์ - ผมจิมมี่ บัฟเฟตต์

บิ๊กฟรีเดีย ดีว่าตัวแม่ เชื่อสิ

- ผมเวอร์ดีน ไวท์ - อีริค ออร์ฟี นิกโป

- ดเวย์น ดูปซี่ - วงเดอะรีไววัลลิสต์ส

ไนน์วอร์ดแบล็กแฮตเชต

- แทงก์แอนด์เดอะแบงกาส์ - เอิร์ธ วินด์ ไฟร์

อีร์มา โธมัส ราชินีโซล นิวออร์ลีนส์

สเตลล่า ชิโก้ พิตบูล มิสเตอร์ 305 มิสเตอร์เวิลด์ไวด์

อาร์มันโด คริสเตียน เปเรซ

เดล

ขอต้อนรับสู่เทศกาลดนตรีแจ๊ส 50 ปีครับ ทุกคน

ไม่มีอะไรเทียบได้กับการเล่นในเทศกาล นิวออร์ลีนส์แจ๊สแอนด์เฮอริเทจแล้ว

ที่สุดในโลกแล้ว

ใครมาปาร์ตี้บ้าง

นักดนตรีที่เก่งที่สุดจากทั่วโลก บินมารวมกันที่เมืองนี้

นักดนตรี 7,000 คน บนเวที 14 แห่ง ในเวลาแปดวัน

เป็นไงกันบ้าง แจ๊สเฟสต์

เราทุกคนรู้ว่าแจ๊สเฟสต์ เป็นสถานที่ที่คุณไปดูตำนาน

ใครก็ได้ ด้านหลังตรงนั้น ร้อง "เย่"

เย่

ว้าว นี่แหละของจริง

สวัสดี นิวออร์ลีนส์

ผมบอกได้แค่คำเดียว มหัศจรรย์

ยังสนุกกันอยู่ใช่ไหม ทุกคน

การได้เล่นที่แจ๊สเฟสต์ ก็เหมือนได้แข่งรอบตัดเชือก

แจ๊สเฟสต์แปลว่าคุณประสบความสำเร็จ

เราไปเล่นทั่วโลก คนจะพูด "ผมเห็นคุณที่แจ๊สเฟสต์"

พร้อมไหม พร้อมไหม

คุณอาจเรียกมันว่าแจ๊ส แต่รู้ไหม มีร็อค

มีอาร์แอนด์บี มีโซล

มันไม่เคยเป็นแค่แจ๊ส

ผมชอบมองหาชื่อวงที่ ไม่เคยได้ยินมาก่อน ผมอยากไปดู

คุณได้ยินเทอเรนซ์ แบลนชาร์ด หันไปรอบๆ คุณก็ได้ยินโทนี่ เบนเน็ตต์

บ้าหรือเปล่า

แล้วคุณก็ได้ไปดูดุ๊กกี้ เชส วัย 93 ปี

ทำกัมโบผักรวมชื่อดังของเธอสดๆ ตรงหน้า

เหมือนยกเมืองนิวออร์ลีนส์มาอยู่ในนิวออร์ลีนส์

ดนตรีและวัฒนธรรม เสียงและรสชาติ

อากาศอบอ้าว ไม่ใช่แค่มีความชื้นนะ แต่อบอวลด้วยวัฒนธรรม

นั่นแหละแจ๊สเฟสต์ ขอบอกว่า ไม่มีเทศกาลไหนเหมือนงานนี้แล้ว

ชีวิตจะคึกคักสนุกสนานมากในช่วงสองสัปดาห์นี้

คุณไปแจ๊สเฟสต์ก็เท่ากับไปปาร์ตี้แบบนิวออร์ลีนส์

ที่มีบาร์บีคิวโฮมเมดอร่อยที่สุดในโลก

ปาร์ตี้ที่เจ๋งที่สุดในโลก

เอาด้วย

เราจะออกไปแจมกัน เจอกันคืนนี้นะทุกคน

(หลุยส์ อาร์มสตรอง "เว็น เดอะ เซนต์ส โก มาร์ชิ่ง อิน")

จอร์จ วีน ผู้ริเริ่มเทศกาลดนตรีแจ๊สนิวพอร์ต

มีคนพาเขามาที่นิวออร์ลีนส์ บอกว่านิวออร์ลีนส์มีบางอย่าง

ซึ่งไม่มีที่ใดในโลกอ้างได้ และนั่นคือสิทธิแต่กำเนิดของแจ๊ส

"แรป ยัวร์ ทรับเบิลส์ อิน ดรีมส์"

ใครสักคนจากโฮเทล คอร์เปอเรชันออฟอเมริกาโทรหาผม

ตอนนั้นปี 1962 พวกเขาอยากให้ผม มาจัดเทศกาลแบบนิวพอร์ตที่นี่

และแน่นอน คุณจัดเทศกาลในปี 1962 ไม่ได้ เพราะกฎหมายจิม โครว์

พวกเขาไม่สามารถยอมให้มีนักดนตรี

ผิวขาวและนักดนตรีแอฟริกันบนเวทีพร้อมกัน

และผมแต่งงานกับผู้หญิงแอฟริกันอเมริกัน ภรรยาผม จอยซ์

ผมเลยบอกว่า ฟังนะ บางทีทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

แล้วก็จริง พวกเขาเลยโทรเรียกผมกลับไป

มรดกตกทอด พื้นเพของแจ๊ส เริ่มขึ้นที่นี่ในนิวออร์ลีนส์

ผมเลยรู้สึกว่าวิธีที่เราจะจัดเทศกาลที่นี่

คนทั้งโลกจะได้มาสัมผัสกับตัวเองว่ามรดกตกทอด

อะไรที่ชาวลุยเซียนาและนิวออร์ลีนส์มี

นิวออร์ลีนส์มีวัฒนธรรมที่ไม่เหมือนใครเลยในอเมริกา

ซึ่งเป็นของตนเอง

ผมบอกว่าเทศกาลนี้ ต้องสะท้อนวัฒนธรรมนิวออร์ลีนส์

และวัฒนธรรมลุยเซียนา

ผมจำเทศกาลแจ๊สครั้งแรกได้

จอร์จ วีนมาที่นี่และถามผมว่า

ผมระบุตัวนักดนตรีที่ควรอยู่ในเทศกาลนี้ได้ไหม

ผมเลยไปหาทุกคนที่รู้จัก

และช่วยนำทัพไปตามแนวของจอร์จ

เอลลิสทำงานในคลับของอัล เฮิร์ตฝั่งตรงข้าม

เราขลุกอยู่ด้วยกันหลายคืน

แล้วผมก็เจอควินท์ เดวิส

ควินท์ยังเด็ก เขาไม่รู้เรื่องงานเทศกาลเลย

แต่เขาตื่นเต้นมากที่ได้ทำอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับดนตรี

และต้องเป็นดนตรีนิวออร์ลีนส์

ไม่รู้สิ คือถ้าคุณเป็นเด็ก

คุณสะสมการ์ดนักเบสบอล และมีคนติดต่อคุณว่า

"นี่คือการแข่งขันระดับโลก เราอยากให้คุณมาที่สนามแยงกี้

ไปเป็นคนขว้างบอลสักเกม"

จอร์จไว้ใจคุณเต็มที่

ผมจับควินท์โยนลงน้ำแล้วปล่อยให้เขาว่ายเอง

เพื่อดูว่าเขาจะจับผมกดน้ำได้ หรือผมจะช่วยงานได้หรือเปล่า

ผมยืนกรานในปีแรก

ว่าขอเฉพาะกลุ่มนักดนตรีใน นิวออร์ลีนส์หรือลุยเซียนา

เราก็เลยได้มาฮาเลีย แจ็คสัน ซึ่งเกิดที่นี่ และดุค เอลลิงตัน

และนั่นเป็นเทศกาลครั้งแรก

นั่นแหละ เธอมาแล้วครับ ทุกท่าน

มาฮาเลีย แจ็คสัน

ฉันอยากทำให้พวกเขาเห็นว่า จะร้องเพลงยังไงให้ชาวเหนือได้ยิน

ที่บ้านเกิดจอร์จ วีนน่ะ คงเข้าใจที่พูดนะ

เขาเป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่และสร้างผลงานยอดเยี่ยม

ด้วยการนำเพลงอเมริกันแท้ๆ มาให้ชาวโลกฟัง

แต่เขามาอยู่นี่แล้วในดงหนามนี่

เราจะแสดงให้เขาเห็นว่าใครเป็นคนแต่งเพลงแจ๊ส ในถิ่นกำเนิดนี้เลย ชาวลุยเซียนา

นิวออร์ลีนส์ ปรบมือให้ตัวเองดังๆ แล้วมาเจอฉันคืนวันศุกร์นะ

ขอบคุณมากค่ะ

ใช่

ตอนที่แจ๊สเฟสต์เริ่มขึ้น มันเหมือน เรานำเสนอวัฒนธรรมนี้ให้โลกรู้จัก

"ศาสตราจารย์ลองแฮร์"

มีทั้งดนตรีเคจุน บลูส์ ฟังค์

มีกอสเปล เทศกาลดั้งเดิมเป็นอย่างนั้น

มีเหตุผลมากมายที่ทุกคนคิดว่าเราจะล้มเหลว

หนึ่งในนั้นคือนำคนลาตินกับคนดำ

และชาวเคจุนมารวมกันในที่เดียว

ผมก็ว่า "ทุกคนกินและทุกคนเต้น

ถ้าเราพาคนมารวมกันได้และเห็นว่าพวกเขากินอะไร

เห็นว่าพวกเขาเต้นยังไง ผมคิดว่ามันน่าจะดี"

เมื่อทุกอย่างมารวมกันในที่เดียว มันก็น่าทึ่งสำหรับคนท้องถิ่น

พวกเขาทึ่งกับตัวเองและรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง

และผมรู้ว่าเรามีบางอย่างที่พิเศษ

วันนี้จะเป็นวันแรกตลอดกาล

ของแจ๊สเฟสต์ นิวออร์ลีนส์ครั้งที่ 50

วันนี้ฝนตกหนักมาก

ฝนเป็นแร่ธาตุหนึ่งของโลกเรา

เราเป็นดาวเคราะห์แห่งแร่ธาตุ เช่น ดิน เช่น ลม เช่น ไฟ

วันนี้แร่ธาตุเหล่านั้นอยู่กับเราที่นี่

เอิร์ธ วินด์ แอนด์ ไฟร์

เฮ่ๆ

มีปาร์ตี้กันใช่ไหม

เฮ่ๆ

ตรงนั้นมีปาร์ตี้ไหม

นิวออร์ลีนส์ ไหนล่ะปาร์ตี้ ไหนล่ะปาร์ตี้

จำคืนวันที่ 21 กันยายนได้ไหม

ความรักเกือบเปลี่ยนความคิดคนเสแสร้ง

ขณะที่ไล่หมู่เมฆไป

หัวใจของเราส่งเสียงร้อง

เป็นคีย์ที่วิญญาณของเราขับขาน

ขณะที่เราเต้นรำกันตลอดคืน จงจำไว้

เรารู้ว่ารักที่มีไม่จากไปไหน

เร็วเข้า ทุกคน ร้องเลย

เฮ่ๆ

นี่ จำได้ไหม

เต้นรำในเดือนกันยายน

ไม่เคยมีวันที่เมฆครึ้ม

คุณเล่นในนิวออร์ลีนส์

ซึ่งมีประวัติศาสตร์ทางดนตรีมหาศาล

ซึ่งคุณรู้สึกได้บนเวที

เจอเธอ พูดจาภาษารัก อย่าลืม

เรารู้ว่ารักที่มีไม่จากไปไหน

มันเยี่ยมมากที่ได้อยู่ในสถานที่ ที่ดนตรียังคงมีชีวิตและพัฒนาต่อไป

พูดจาแต่ภาษารัก จงจำไว้

รู้ว่ารักที่มีไม่จากไปไหน

เฮ่ๆ

นี่ จำได้ไหม

เต้นรำในเดือนกันยายน

ไม่เคยมีวันที่เมฆครึ้ม

เอิร์ธ วินด์ แอนด์ไฟร์ยังเหมือนเดิม

พวกเขาเป็นนักดนตรีฝีมือเยี่ยม นั่นก็ครบรอบ 50 ปีของพวกเขาด้วย

วงเราใกล้ครบ 50 ปีแล้ว และผมต้องบอกว่า มันเป็นการผจญภัยเลยเชียว

ขาปาร์ตี้ทั้งหลาย มาโดดกันเร็ว

ห้าสิบปีแล้ว เราน่าจะมาที่นี่เกือบตลอด

ว้าว ในฐานะศิลปินและงานเทศกาล เราจึงรู้จักกันมานาน

จำได้ไหม ไม่เคยมีวันที่เมฆครึ้ม

เราโชคดีที่ยังเล่นดนตรีได้นานขนาดนี้ ในระดับนี้

และวันนี้จะมีคนรุ่นใหม่มากมาย

ที่น่าจะเพิ่งรู้จักเอิร์ธ วินด์ แอนด์ไฟร์

ชาวปาร์ตี้ ทั้งนิวออร์ลีนส์ ขอเสียงดังๆ

สิ่งหนึ่งเกี่ยวกับงานเทศกาลคือมันเป็นงานแฮนด์เมด

ยังเป็นงานแฮนด์เมด ทั้งหมดเลย

เราเรียกแบบนั้นเพราะมันคือสนามหญ้าโล่งๆ

ที่ไหนสักแห่งซึ่งไม่มีอะไรที่นั่นเลย

และคุณต้องสร้างทุกอย่าง

สุขสันต์แจ๊สเฟสต์ เป็นไงกันบ้าง

ทุกคนต้องมีเก้าอี้ มาเก้าอี้ไป

ทุกปีที่มา ผมมองแล้วก็คิด "ไม่อยากเชื่อเลย"

เหมือนเราสร้างโลกของเราเองที่นี่

เราสร้างเมืองเล็กๆ กลางแจ้งที่อายุเจ็ดวัน

ในวันสำคัญมากๆ ถ้ามีคนมาเกือบแสน

เราจะเป็นเมืองใหญ่อันดับหกของลุยเซียนา

เอ็มดู ม็อกตาร์ จากไนเจอร์

ขอต้อนรับสู่นิวออร์ลีนส์แจ๊สเฟสต์

กรุณาถือตั๋วของตนเอง และเปิดกระเป๋าทุกใบให้ตรวจค้น

เมื่อตัวคุณอยู่ในงานแจ๊สเฟสต์

คุณจะได้ยินเสียงดนตรีอะไรสักอย่าง เล่นอยู่ในระยะ 150 เมตร

และตอนคุณเดินไปหยิบเบเญไส้ปู

คุณจะเห็นขนนกสีสดสะบัด และคุณก็จะเดิน

คุณจะเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น คุณสำรวจ

ซึ่งเป็นสิ่งที่เราสูญเสียไปในยุคดิจิทัลนี้

การสำรวจกลับมาอีกครั้ง เมื่อคุณเดินสำรวจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

พร้อมไหม

ไปกันเถอะ

มันเป็นสิ่งที่อยู่ในตัวเราทุกคน เราอยากสำรวจ

เราอยากประหลาดใจ

และมีบางอย่างอยู่ไม่ไกลซึ่งน่าสนุกที่สุด

ในแจ๊สเฟสต์ซึ่งคุณอดไม่ได้ที่จะวิ่งเข้าใส่

ส่วนใหญ่เป็นเพราะผังของสถานที่จัดงาน

จากเวทีหนึ่งไปอีกเวทีคุณไม่เห็นเวทีอื่นไม่ได้

และในระหว่างนั้น ไม่ว่าคุณต้องการหรือไม่

คุณจะได้สัมผัสบางอย่าง

ซึ่งคอมพิวเตอร์ของคุณคงไม่มีทางป้อนให้คุณได้

มีช่องว่างถ่างกว้าง และมีความแตกต่างมหาศาล

ทั้งจังหวะ สไตล์ และการนำเสนอ

แต่ทั้งหมดอยู่ใต้ร่มแสนงามนี้

ที่เป็นหมู่บ้านแห่งวัฒนธรรมและดนตรีที่งดงาม