نخستین 200 خط.
Saya sudah mati.
12 tahun lalu,
semasa musim panas ketika di tahun senior di sekolah tinggi,
saya mati pada umur 19 tahun.
Sung Hae Sung,
awak masih ingat semasa kita ambil gambar itu?
Kenapa dia tak datang?
Hae Sung!
Cepat datang.
- Ya. - Cepat.
Mari.
Jung Jung Won.
Bagaimana dengan rambut saya?
Tidakkah awak rasa seperti yang paling menyerlah dalam buku tahunan?
Itu dungu.
Kenapa? Bahagian bawah takkan nampak dalam gambar.
Hanya bahagian atas sahaja yang nampak.
Gambar buku tahunan akan diturunkan ke setiap generasi.
Awak mahu mengaibkan keluarga dengan rupa begini?
Hei, kenapa dengan wajah saya? Beritahu.
Kita tak cukup masa jika saya beritahu awak.
- Apa? - Rendahkan diri awak.
Begitu.
Bagaimana sekarang?
Jangan bergerak.
- Kenapa? - Adakah awak bersolek?
Saya juga perlu ambil gambar untuk buku tahunan.
Ia nampak tak cantik.
Hentikannya.
Tutup mata awak.
- Saya tak mahu. - Lakukannya bila saya baik.
Baiklah.
Jung Jung Won! Sung Hae Sung!
Oh Tuhan, itu satu ciuman bahaya.
Itu ciuman yang paling bahaya.
Itu memang ciuman yang paling bahaya.
Kita tak boleh tengok.
Jung Won, ada kamera di sini. Kenapa tak ambil gambar perkahwinan sekali?
Saya dengar sekarang orang ambil gambar dalam keadaan tak berpakaian.
Sememangnya tak berpakaian.
Ho Bang, saya akan tutup mulut awak.
- Baiklah, ya. - Saya akan bunuh awak.
Saya tidak rasa dia akan jadi seorang manusia yang sopan.
Hey, Hae Sung. Awak yang terakhir. Mari ke sini cepat.
Saya datang sekarang.
Hei, ketua kelas. Kita patut bergambar bersama nanti.
Sudah tentu, Jin Joo. Hae Sung, cepat.
Ya.
Jangan menjengil bila pandang kamera.
Ia buat awak kelihatan bagus.
Hei,
adakah saya kelihatan bagus sekarang?
- Pergilah. - Oh Tuhan.
Okey. Saya akan kembali. Saya sudah sedia untuk bergambar.
Duduk tegak.
- Pandang kamera. - Okey.
Dia sangat dungu. Kenapa dia gementar.
Hei, cuba tenangkan diri.
- Senyum untuk saya. - Okey.
Hei, kenapa dengan awak?
Senyum. Jadi diri awak dan senyum.
Okey.
Ayuh. Senyum untuk saya. Senyum.
Jadi diri sendiri, okey?
Cuba senyum sedikit.
Hae Sung.
Masa berlalu dengan pantas, bukan?
12 tahun sudah berlalu.
Hei, saya sudah 31 tahun sekarang.
Budak tadika di kejiranan saya...
panggil saya, "makcik".
Panasnya hariini.
Sangat menyegarkan.
Hae Sung.
Berapa ramai anak yang awak mahu?
Saya tak pasti.
Satu atau dia? Dua atau tiga?
Saya mahu lima orang anak.
Saya mahu keluarga yang besar dan ceria.
Hei.
Apa pun, lima orang anak terlalu...
Awak tahu lima orang anak perlukan usaha yang banyak, bukan?
Hei, Jung Won.
Sebab itulah rakan sekelas awak panggil awak jahat.
Sebab saya nakal?
Tiada apa yang salah.
Hei. Cuba jaga sikap awak, okey?
Saya malu dengan awak.
Maksud saya kita perlu berlajar rajin-rajin untuk sara lima anak.
Apa yang awak fikirkan? Lelaki tak guna.
Muka awak sudah bertukar merah.
Hei.
Bukan itu yang saya maksudkan.
Jangan tipu saya.
Dan kenapa awak mengigil?
Oh Tuhan, awak sangat nakal.
Awak fikir tentang itu, bukan?
Saya kata tidak.
Jangan tipu. Awak fikirkannya.
Tidak. Bukan begitu.
Jadi apa yang awak fikirkan?
- Saya tahu. - Hentikan. Saya akan terjatuh.
Awak memikirkannya.
- Saya kata tidak. - Apa-apa sahaja.
- Awak serius. - Serius. Dengar cakap saya.
Oh Tuhan.
Itu adalah zaman remaja saya.
Bukankah saya ada kenangan indah?
Kenapa kenangan teruk muncul dalam fikiran saya?
Sebab itu saya tidak pernah menang.
Saya perlu pulang ke Seoul sekarang.
Saya perlu...
oh, tidak.
Oh, tidak. Ini adalah beg yang teruk.
Saya sedar diri mengenai pendidikan tidak tinggi.
Adakah awak perlu menjadikannya teruk kepada saya?
Apakah itu?
Ia sangat cantik.
Hei, lihatlah itu.
- Apa? - Itu.
- Kenapa? Apa itu? - Hei, lihatlah.
Apa yang berlaku?
Semua, ada sesuatu yang cantik di langit. Cepat, datang lihat.
- Ia menakjubkan. - Cepatlah.
- Apa dia? - Apa dia?
Semua, mari pergi. Saya mahu melihatnya juga.
Hei, ia sangat cantik.
Apakah itu? Adakah awak nampak?
Tidur yang lena.
Apa ini?
Apa yang berlaku?
Kenapa saya tidur di bumbung?
- Oh Tuhan. - Apakah itu?
- Apakah itu? - Oh Tuhan, ia sangat cantik.
- Oh Tuhan. - Mempesonakan.
- Ia benar-benar mempesonakan. - Apa dia?
Adakah ia awan? Apa dia?
- Bukankah ia kapal terbang? - Hei, tiada kapal terbang.
- Hei. - Apa?
Siapa dia?
- Pakaian seragam sekolah mana itu? - Siapakah awak semua?
(Sung Hae Sung, Sekolah Tinggi Chungho)
Logo mempunyai nama sekolah kita.
Itu logo sekolah saya.
Itu bukan pakaian seragam sekolah saya.
Hei.
Kenapa awak ke sini, dan kenapa awak memakai logo sekolah kami?
Awak kelihatan mencurigakan.
Hei, ke sini.
Saya kata datang ke sini.
Apa yang sedang berlaku?
Apa yang sedang berlaku?
Bagaimana ini boleh berlaku?
Jung Won, Jung Jung Won.
Hei, budak itu.
- Awak dari atas bumbung. - Kenapa awak ke sini?
Duduk, semua.
- Siapa awak? - Helo, saya...
Begini, saya...
Itu adalah pakaian seragam lama kita.
Itu sudah sedekad lalu. Di mana awak dapatkannya?
Hei! Awak tak boleh pakai pakaian seragam lama itu.
Awak semua, adakah dia pelajar kelas awak?
- Tak, dia bukan. - Tak, dia bukan.
Apa yang sudah berlaku?
2017?
Ia sepatutnya 2005.
Bagaimana mungkin 12 tahun sudah berlalu?
Jadi bagaimana dengan nenek dan orang lain?
Hae Sung.
Tuan, tolong turunkan saya.
Tuan, saya betul-betul minta maaf. Saya perlu turun.
Ianya ada kecemasan sedikit. Tolong turunkan saya.
Saya kehilangannya. Saya betul-betul kehilangannya.
Kenapa dia boleh ada di sini? Dia sudah mati.
Oh, tak! Beg saya!
Saya tak boleh percayakan ini.
Ayuhlah. Tak guna.
Apa yang tak kena dengan saya?
Kenapa barang-barang ini di rumah saya?
Nenek.
Hei, awak semua.
Nenek.
Sudah pulang.
Hae Sung, mari.
- Hae Sung, sertai kami. - Mari, Hae Sung.
- Hae Sung. - Cepat.
- Mari cepat. - Nenek...
Hei, siapa awak?
Hai. Saya pernah tinggal di sini.
Adakah awak tahu di mana nenek saya dan adik-beradik saya pergi?
Awak. Awak adalah si tak guna itu, bukan?
Maaf?
Apa yang awak buat? Tak, saya bukan.
Apa yang awak curi kali ini?
- Tak. - Tak guna.
- Saya tak curi apa-apa. - Apa yang awak curi?
- Saya tak curi apa-apa. - Mari pergi balai polis, pencuri!
- Mari ikut saya ke balai polis. - Saya bukan pencuri!
- Adakah awak okey? - Jangan datang dekat dengan saya.
No comments yet. Be the first to leave one.