The Shrinking Man (L'Homme qui rétrécit)

Υπάρχουν νόμοι του σύμπαντος που δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει.

Αόρατες δυνάμεις που κυβερνούν την ύπαρξή μας

και μπορούν να ανατρέψουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων.

Είμαστε ταξιδιώτες σε ένα σύμπαν ακατανόητων μυστικών.

Απλώς κοιτάζοντας τον ουρανό μας ζαλίζει,

απίστευτα μικροί,

μια σταγόνα στον ωκεανό,

ένας κόκκος σκόνης πάνω σε μια πέτρα...

Απειροελάχιστοι.

Αυτό είμαστε.

Μερικοί τείνουν να το ξεχνούν.

Άλλοι προσπαθούν να μην το σκέφτονται.

Όλοι χαμηλώνουμε το βλέμμα και συνεχίζουμε.

Προσπαθούμε να πιστέψουμε ότι έχουμε ένα νόημα,

έναν στόχο.

Λέμε ιστορίες στον εαυτό μας

και το ονομάζουμε...

μια ζωή.

2 ΜΑΪΟΥ

Ακόμα κι έτσι, ό,τι κι αν κάνουμε,

οι ζωές μας δεν μοιάζουν ποτέ με τις ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας.

Αντιστέκονται,

μας ξεφεύγουν.

Δεν πρέπει να το μετανιώνουμε.

Υπάρχουν τόσο λίγα που αποφασίζουμε.

Βαθιά μέσα μας, οι ζωές μας μπορούν χωρίς εμάς.

Καλημέρα!

- Γεια, Xavier. - Γεια, αφεντικό.

Ο Thierry τηλεφώνησε;

Τι;

Ο Thierry σε πήρε ήδη;

Ναι, θα μιλήσουμε αύριο.

Xavier, το κράνος σου!

Τελειώνω.

Φόρεσέ το ούτως ή άλλως.

Πρέπει να επιταχύνουμε.

Είναι το μεγαλύτερο έργο μας.

Το μόνο μας έργο.

Θα ήθελα να μας πληρώσουν.

Ναι, αλλά μην ανησυχείς.

Γιατί, αυτή τη στιγμή, τα μετρητά

είναι αρκετά περιορισμένα.

Ναι. Λοιπόν...

Και κάλεσε τον αρχιτέκτονα.

Θα το κάνω.

Ακόμα και με όλα όσα χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι,

κάτι λείπει ακόμη.

Η ευτυχία είναι ένα άρωμα

που μας μαγεύει πριν το συνηθίσουμε.

Και μετά;

Να συνεχίσουμε έτσι;

Ένας νέος στόχος; Μια νέα ιστορία;

- Γεια, μπαμπά. - Γεια, αγάπη μου.

Μπορεί πραγματικά να συνεχιστεί έτσι;

Δεν αναφέραμε...

τον εξαερισμό.

Όχι, κάνε τα μαθήματά σου.

Είναι τελειωμένο.

Είναι τρελό, δεν μπορούμε ούτε να ανοίξουμε ένα παράθυρο.

Δεν είναι αυτό που είπα.

Όχι, δεν το καταλαβαίνεις.

Είμαι απασχολημένος. Κάνε τα μαθήματά σου τώρα, γλυκιά μου.

Τα έκανα.

Δεν τα έκανες.

Τα έκανα.

Το ξέρω ήδη αυτό.

Σκατά!

Πηγαίνω...

Φέρε λίγο κρασί πάνω.

- Θέλω να δω τον Bubble! - Γύρνα πίσω.

Έι!

- Πήγαινε. - Όχι εσύ, Tofu.

Όχι!

Μπαμπά, πότε μπορούμε να πάρουμε νέα ψάρια;

Δεν μπορούμε, αγάπη μου. Είναι δύσκολο με τον Tofu.

Ο Bubble είναι τελείως μόνος.

Του αρέσει έτσι.

Mia, δώσε μου εκείνη την πένσα στον πάγκο.

Θα επιστρέψω, Bubble.

Ευχαριστώ.

Μπαμπά;

Τι είναι;

Η αράχνη...

Ποια αράχνη;

Σκότωσέ την!

Όχι, δεν θα τη σκοτώσω.

Σε παρακαλώ...

Οι αράχνες είναι χρήσιμες, ξέρεις.

Τρώνε κουνούπια.

Σκότωσέ την ούτως ή άλλως.

Δεν θα σε φάει.

Δεν θα σε φάει...

γιατί θα το κάνω εγώ πρώτα.

Όχι το τέρας...

Θα σε φάω!

Σταμάτα!

Έλα.

Πήγαινε πίσω πάνω.

Τα ποντίκια έφυγαν.

- Ο μπαμπάς είπε όχι, Mia. - Τότε μια χελώνα;

Μια χελώνα είναι εντάξει.

Η γάτα δεν θα το έτρωγε.

Θα το φρόντιζα.

Σε παρακαλώ.

Δηλαδή θα φύγουμε Παρασκευή βράδυ;

Ναι.

Δεν μπορούμε...

Το γκαλά χορού της Μία είναι το Σάββατο.

Δεν θέλω να πάω.

Γιατί όχι; - Δεν είμαι καλή χορεύτρια.

Τι; Ποιος το είπε αυτό;

Τα μεγάλα κορίτσια λένε ότι είμαστε άχρηστες,

δεν μπορούμε να χορέψουμε,

και ψιθυρίζουμε πολύ δυνατά.

Δεν πρέπει να μιλάς στην τάξη.

Είναι ζηλιάρες, Μία.

Ξέρεις τι;

Χόρεψε όπως θέλεις, χορεύεις πολύ καλά.

Έλα να μου το δείξεις.

Μουσική!

Κομψό entrechat!

Βλέπεις; Μπορούμε να χορεύουμε όπως θέλουμε!

5 ΜΑΪΟΥ

Είδες το τηλέφωνό μου;

Όχι.

Αργώ.

Να έχεις μια καλή μέρα, αγάπη μου.

Ήταν πληρωτέο μέσα σε 30 ημέρες, κύριε Declève.

Έχουν περάσει δύο μήνες τώρα.

Είναι το ίδιο για εμάς.

Αυτό είναι.

Βασίζομαι σε εσάς.

Ευχαριστώ. Αντίο.

Είσαι μαζί μας, Paul;

Ναι.

Τελείωσα.

Θέλεις γιαούρτι;

Όχι.

Έκανες πρόβα το ποίημά σου;

Ναι.

Πιτζάμες, δόντια, χέρια...

Δεν θα αργήσω.

Μπαμπά, μπορούμε να κάνουμε ένα αίνιγμα μετά;

Όχι απόψε, γλυκιά μου.

Αύριο.

Το είπες χθες.

Ναι, αλλά είναι αργά.

Θα μπορούσες να κάνεις μια προσπάθεια.

Μια ιστορία.

Φυσικά, η πριγκίπισσα έχτισε το κάστρο της πάνω σε ένα πεφταστέρι!

Αυτό είναι αδύνατο.

- Αδύνατο. - Δεν είναι!

Είναι, Μία, γιατί ένα πεφταστέρι

είναι ένας βράχος στο μέγεθος ενός κόκκου σκόνης.

Λοιπόν, στην ιστορία, είναι ένας βράχος αρκετά μεγάλος για ένα κάστρο.

Ούτε η πριγκίπισσά μας δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Και είναι πολύ κουρασμένη τώρα.

- Δεν είναι. - Είναι.

Είναι εξαντλημένη.

Όχι...

Ώρα για ύπνο, γλυκιά μου.

Καληνύχτα.

Μπαμπά!

Όχι, Μία!

- Έλα εδώ! - Όχι απόψε.

Σε παρακαλώ!

Είσαι ενοχλητική.

Πονάει η πλάτη μου.

Έλα!

Και στο κρεβάτι!

Εντάξει; Καληνύχτα.

Καληνύχτα.

- Πήγαινε για ύπνο. - Ναι.

Συνεχίζουμε να φανταζόμαστε ό,τι δεν υπάρχει,

το χειρότερο και το καλύτερο.

Αυτή είναι η δύναμή μας και η κατάρα μας.

Να ονειρευόμαστε αλλού,

να αλλάζουμε τα πάντα,

να ξεκινάμε ξανά ίσως, αρκεί να συμβεί κάτι.

Και κάτι πάντα συμβαίνει.

Αναγκαστικά, τα πράγματα συμβαίνουν.

7 ΜΑΪΟΥ

Δεν το καταλαβαίνω...

Κάτι δεν πάει καλά. Κοίτα.

Ίσως έχασες βάρος.

Μην είσαι χαζή. Είμαι πιο κοντή.

Μίλα μου όμορφα, εντάξει;

Κοίτα, Elise.

Δεν ξέρω, ίσως είσαι λιγότερο ογκώδης.

Πάρε ανάσα.

Και πάλι.

Καλά. Ας σε μετρήσουμε.

Ακριβώς εδώ.

1,76 μέτρα.

Αστειεύεσαι;

Μπορείς να ντυθείς.

Όχι, αυτό είναι αδύνατο, δεν ήμουν ποτέ τόσο κοντή.

Έχω 1,80 μέτρα από τα 18 μου.

Πάντα ήμουν τόσο ψηλή.

Πόσο ζυγίζεις;

74 κιλά.