Solace

Libra Release Team Solace (2015)

SOLACE = Troost in een tijd van smart, nood of verdriet.

Vertaling: Natas*, Outlaw, BlueSky, IamVerTiGo.

Cubaans. - Wat is er hier gebeurt, Sawyer?

Lijkt overeen te komen.

Ja, met Joe. We hebben een seriemoordenaar.

Zelfde werkwijze, zelfde handtekening, geen DNA.

Helemaal niets.

Dat zei je al. Ik doe alles wat ik kan.

Verdomde klootzak.

Ik moet naar hem toe.

Joe.

Ik denk dat het een vergissing is.

Je mag je eigen mening hebben.

Laat me het anders stellen.

Ik denk dat dat een grote fout is.

Afgezien van tijd en mankracht, is dit het brengen van een onbekende in een...

echt slechte situatie. - Helemaal niet onbekend.

Ik heb voordien al met hem gewerkt en hij is mijn vriend.

Je zei dat hij labiel was. - Dat zei ik niet, Katherine.

Ik zei dat hij het moeilijk heeft gehad.

Het is te vroeg voor een Ave Maria, Joe.

Je zal leren dat het daar nooit te laat voor is.

Verdomme, zie je dit?

Ik bedoel, kijk eens naar al... die groene troep.

Hoe lang heeft hij hier gewoond?

Twee jaar. Sinds dat zijn dochter Emma stierf.

Leukemie. In zijn armen.

Gaf zijn praktijk op. Wel hij gaf alles op.

Wat gebeurde er met zijn vrouw?

Daarin ligt de waarheid over tragedies.

Ze brengen sommige mensen dichter bij elkaar...

en drijft anderen uit elkaar.

Daar is het.

Wil je hier blijven? Laat me alleen met hem praten?

Dan had je me in de stad kunnen laten.

Dat had ik kunnen doen... Maar dan had je al die groene troep gemist.

Gevoelens.

Ja?

John? Het is Joe. - Ja, dat weet ik.

Ga je de deur openen? Ik wil met je over iets praten.

Niet geïnteresseerd.

John, ik reed net drie uur om je te komen opzoeken.

Je kent me goed genoeg om te weten dat ik niet wegga.

En ik zal deze deur intrappen als dat nodig is.

Een lastpak ben je, weet je dat?

Ja, dat heb ik eerder gehoord.

Ik stuurde je zo'n jaar geleden een brief. Kreeg je die?

Ja.

Wat stond erin, John?

"Geen ouder zou langer dan zijn kind mogen leven."

Dus hier heb je de hele tijd gezeten.

Ik zie dat je jezelf thuis voelt.

Het is een mooie dag hoor. - Dat zeggen ze, ja.

Dus je komt niet veel buiten?

Wil je een frisdrank? - Nee, bedankt.

Ik heb geen sigaretten. - Geen probleem, ik ben gestopt.

Dit is mijn nieuwe verslaving.

Hoe gaat het met Laura en je kind?

Het gaat goed met hen. Bedankt.

Heb je al iets gehoord van Elizabeth? - Nee.

Komt nog wel.

Buiten je willen te zien...

Heb ik een probleem waar ik van wil dat je ernaar kijkt.

Ik kan je iets vertellen over de slachtoffers. - Ik ben niet geïnteresseerd.

Trouwens, wie is je vriendin?

Dat is mijn loyale partner, Agent Cowles...

die blijkbaar niet luistert naar wat ik zeg.

Het is hoofdagent, Joe.

Ik dacht dat je dit gesprek wel wou nemen.

Excuseer me, John.

Dag. - Dag.

Ik bracht de dossiers. - Dat was niet nodig.

Het Agency heeft de instructies veranderd...

voor de manier om dossiers op te stellen.

Het maakt ze leesbaarder. - Dat is een opluchting.

We moeten gaan.

Drie moorden. Identieke werkwijze.

Agent Cowles.

Ik zal de dossiers hier laten.

John.

Gaat het met je?

Als je mening hierover verandert...

dan weet je me te vinden.

WIE BEN IK?

Hallo, Joe. - John.

Ik doe geen beloften.

Ik blijf misschien maar één dag. Misschien een week.

Akkoord. Geen beloften.

Je wist dat ik ging terugkomen? - Ik had goede hoop.

Herinner je je Agent Cowles? Of eigenlijk "Dr." Cowles...

met een doctoraat in...? - Psychopathologie.

Ze was bijna een professor toen het bureau haar weghaalde.

Jij gaf de academici op voor dit gekkenhuis? - Ze gaven me een wapen.

Sexy!

Jullie twee worden een goed team.

John, jij weet wanneer iemand iets zal doen en Katherine, jij weet waarom.

Blijf dit doen tot we eruit komen.

Dr. Clancy, voor we naar boven gaan, met alle respect...

Ik heb niets vertrouwen in het paranormale als onderwerp.

Volgens mij het oplichting. Ik hoop dat dat in orde is?

Helemaal geen probleem. Ik denk ook zo over psychiaters.

Enkel uit op één ding, jouw geld.

Je geeft ze een vinger, ze nemen je hand.

Wie dat zei heeft blijkbaar nooit een goede ontmoet.

Het was Sigmund Freud.

Zoals ik zei, een goed team.

Overeenkomst nummer 1: methode.

Elk slachtoffer werd vermoord door een steekwonde aan de basis van de schedel.

Met gebruik van een instrument van 12,5 centimeter.

Die ging recht naar de medulla oblongata.

Directe dood, volgens de wetsdokter. Pijnloze executie.

Die foto's zijn allemaal post-mortem. - Sommigen zien er nog levend uit.

Overeenkomst nummer 2: Geen fouten.

Crime scenes hebben tot hiertoe geen bewijzen opgeleverd van DNA, haardeeltjes...

schoenafdrukken, niets. - Ook geen getuigen.

Ward leefde in een beveiligd gebouw. Maar geen tekenen van inbraak.

Psychisch, is het onbekend. Er is geen geografisch, chronologisch..

Of astrologisch patroon te vinden in de moorden.

Geen overval.

Daarnaast hebben we de case wel goed in handen.

John?

John.

Ja.

Robert Ellis, de jongen in Mount Pleasant.

Hij was ijs aan het eten. - Inderdaad.

Waar wil je beginnen, John?

Wel...

bij het begin?

De woning van Mrs. Ethel Jackson, leeftijd 69.

Ze woonde alleen met drie katten. Ging regelmatig naar de kerk.

Huisbazin werd ongerust toen ze haar twee dagen niet meer had gezien of gesproken.

Ze werd vermoord gevonden in die schommelstoel.

Op de TV, speelde het kookkanaal.

En het briefje dat we bekeken?

Lag hier. Op deze tafel.

Mijn vrouw. Sorry dit moet ik opnemen.

Schat, ik...

Wat denk je van het briefje? - Als een psychiater?

Ja. - Het is een klassiek raadsel.

"Ik zal je in twee woorden vertellen wie ik ben, wat ik doe en hoe ik leef. Mag ik?"

Treiterende vragen bedoeld om te misleiden.

Onze toestemming vragen om zichzelf bekend te maken, maar het nooit van plan zijn.

Het is speels, maar slechts één persoon speelt hier. Het is eenzaam.

Of zit er meer achter?

Is het een noodkreet?

Een aanduiding van gespleten persoonlijkheid...

waarbij de raadselaar zichzelf en ons vraagt...

wie ze eigenlijk zijn? Maar nee. Dat komt niet overeen met de misdaad.

Die is te gecontroleerd, te scherp.

Er is hier iets anders aan de hand.

Het lijkt erop dat hij iemand zoekt.

En? - Ze houdt van hoeden.

Hé. Hoe gaat het hier? - Fantastisch.

Katherine werkt een volledig profiel uit gebaseerd op het briefje.

En dat zal ze thuis afmaken. - Oké.

Ik zie je morgenvroeg. - Ja.

John.

Zal ik je diner trakteren? Speciale behandeling. Beste plek in de stad.

Moet ik een vest aandoen?

Nee hoor. Ik ken mensen. Ik ken de maître d'hotel.

Verdorie. Dit is zo lekker.

John? - Nee, ik heb genoeg, bedankt.

Voor John, nog één alsjeblieft. - Komt eraan.

Mijn zoon heeft het moeilijk op school. Kwam weer thuis in tranen vandaag.

Wordt hij gepest? - Ja.

Ik weet niet wat ik kan doen.

Omhels hem. Vertel hem een grap.

Een grap? - Ja, een grap.

Ik ken geen grappen. Ik meen het, John.

In de naam van vriendschap, vertel me een grap.

Ik? Ik ken geen grappen.

Eentje maar.

Die vrouw, Mrs. Jones...

leed aan een zeldzame hartaandoening.

De dokter schrijft haar mannelijke hormonen voor...

om haar testosteron te verhogen, 2 pillen per dag.

Een maand later gaat ze terug naar de dokter en zegt...

"Dat medicijn doet wonderen voor mijn hart.

Maar nu groeit er haar waar dat nog nooit gegroeid heeft."

"Maak je geen zorgen, meer haar konden we verwachten. Waar groeit het juist?"

Ze zegt, "Op mijn ballen, dokter."

Die is grappig, nietwaar?

Die grap kan ik niet vertellen aan m'n zoontje.

Zeg dan "testikels". - Dat maakt het helemaal goed ja.

Ja. Biologie.

Het is een goede grap hé. - Ja.

Ik dacht al wel dat je hem leuk zou vinden.

Elizabeth zei me dat ze zo verliefd werd op jou.

Hoezo? - Die glimlach.

Oh, de glimlach. - Ik denk niet dat het kwam door je grappen.

John, is er nog een sandwich onderweg?

Toen we vanavond weg gingen bij het huis van Ethel Jackson...

hield iets je bezig.

Kom op, John. Praat met mij. Wat weet je?

Ik wil dat dit zo snel mogelijk voorbij is net als jij...

maar je moet me zeggen wat je ziet.

Ik weet het nog niet.

John...

John.