Harlan County U.S.A.

Σκάει!

Σκάει!

Σκάει!

Εντάξει!

Ελάτε νέα παλικάρια

Τόσο γενναία και καλά

Την τύχη σας μην ψάχνετε

Κάτω στα ορυχεία

Συνήθεια θα σας γίνει

Και στην ψυχή σας θα τρυπώσει

Μέχρι που το αίμα σας

Θα ρέει μαύρο σαν το κάρβουνο

Εκεί που είναι σκοτεινά σα σε μπουντρούμι

Υγρά σα σε τάφο

Εκεί που ο κίνδυνος είναι διπλός

Και λίγες οι χαρές

Εκεί που η βροχή ποτέ δε φτάνει

Ο ήλιος ποτέ δε λάμπει

Είναι σκοτεινά σα σε μπουντρούμι

Εκεί κάτω στο ορυχείο

- Εδώ έξω είναι και χαμογελά; - Ναι! Χαμογέλα για χάρη της!

Γιατί φοράνε φόρμες τα κορίτσια;

Για 42 χρόνια

Ηταν καιρός πολύς

Δούλεψα και μόχθησα

Κάτω στο ανθρακωρυχείο

Μέσα σε μια τρύπα βαθειά

Που τα λαμπρά φανάρια φώτιζαν;

Πίσω σ’ένα θάλαμο σκοτεινό

Φτυάριζα το κάρβουνο

Τα κόκαλά μου πονούσαν

Τα γόνατά μου χάλασαν

Κάτω στο βράχο το σκληρό

Πάνω σε δυο επιγονατίδες

Οι μηχανές τραντάζονταν

Αμμο είχα στα μαλλιά

Και τα δυο πνευμόνια χάλασαν

Από τον κακό αέρα που ανέπνεα

Η δουλειά του ανθρακωρύχου ήταν σκληρή.

Δεκαοχτώ και είκοσι ώρες.

Να μουσκεύεις, να βγαίνεις έξω και τα ρούχα σου να κοκαλιάζουν από το κρύο.

Κροτάλιζαν σα να τα χτυπούσες με ραβδί

Σ’ έβάζαν να δουλεύεις όπως δουλεύει το μουλάρι ή ο σκύλος.

Ακουσα μια φορά το αφεντικό να λέει

«Κοίτα να σιγουρευτείς…»

«μη βάλεις τούτο το μουλάρι πουθενά που θα το πλακώσει ο βράχος.

Μη βάλεις το μουλάρι σε κακό σημείο. »

Του λέω εγώ, «και με μένα τι θα γίνει;»

Οδηγούσα μουλάρια εκείνο τον καιρό.

«Με μένα τι θα γίνει, αν έπεφτε πάνω μου κανένας βράχος;»

Μου λέει, «Προσλαμβάνω κάποιον ανά πάσα στιγμή, το μουλάρι όμως πρέπει να το αγοράσω.»

Μ’ άλλα λόγια, περισσότερο υπολόγιζε το μουλάρι παρά έναν άνθρωπο.

Το καλοκαίρι του 1973, οι ανθρακωρύχοι του Μπρουκσάιντ στο Χάρλαν του Κεντάκι ψήφισαν

για να προσχωρήσουν στο Συνδικάτο Ανθρακωρύχων της Αμερικής (Σ.Α.Α.).

Η εταιρία Duke Power και η θυγατρική της...

Eastover Mining αρνήθηκαν να υπογράψουν τη σύμβαση.

Οι ανθρακωρύχοι κήρυξαν απεργία.

Ο παππούς μου ήταν ανθρακωρύχος...

και ήταν μέλος του συνδικάτου Σ.Α.Α.

και πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα.

Θυμάμαι να κάθομαι, ξέρεις, όταν είμαστε μικροί...

κι αυτός να μιλά για τη συμμετοχή στις πικετοφορίες και για την οργανωτική δουλειά.

Θέλω να πω, γι’ αυτά τα πράγματα μιλούσαμε τον πιο πολύ καιρό...

γύρω από το τραπέζι μετά το βραδινό φαγητό.

Το μεγαλύτερο μέρος της κουβέντας μας ήταν για το συνδικάτο

Ξέρεις, για τότε που ήταν οργανωτής για το συνδικάτο...

και για αυτά που συνέβαιναν στην πικετοφορία και για αυτά που σου έκανε η εταιρία.

Ετσι λοιπόν άρχισα να μισώ την εταιρία,

Θέλω να πω, είναι σαν από πάντα να τη μισούσα. Ηξερα ότι ήταν ο εχθρός μας.

Κι έπειτα, τον είδα να πεθαίνει...

και να υποφέρει τόσο από τον καρκίνο.

Ηξερα ότι κάτι θα μπορούσε να γίνει γι’αυτό.

Είπα στον εαυτό μου τότε, αν ποτέ βρω την ευκαιρία να αντιμετωπίσω τις εταιρίες του κάρβουνου, θα το κάνω.

Γιατί, ξέρεις, νόμιζα...

πως αυτές ήταν ο εχθρός.

Ετσι όταν ξεκίνησε η απεργία, βρήκα την ευκαιρία και μπήκα μέσα αμέσως.

Ας φτάσουμε εκεί στις 5 η ώρα το πρωί να φτιάξουμε ένα δυνατό καφέ.

Ας είμαστε εκεί κι ας δείξουμε στους εργάτες του Μπρουκσάιντ τι μπορούμε να κάνουμε γι’αυτούς.

Ας σταθούμε στα πόδια μας να τους δείξουμε ότι μπορούμε να τους βοηθήσουμε να κερδίσουν τη σύμβαση.

Ας δείξουμε στο λαό του Χάρλαν ότι είμαστε μαζί τους.

Γιατί ψηφίσατε για αυτή τη σύμβαση. Θα το κερδίσουμε.

Το πράγμα τώρα έχει φτάσει στα άκρα. Δε μπορούν να κάνουν και πολλά.

Παιδιά, εσείς που παίζετε ποδόσφαιρο, Σας θέλω όλους εκεί το πρωί.

Ας δείξουμε στον Καρλ Χορν ότι στεκόμαστε γερά στα δυο μας πόδια εδώ στο Χάρλαν.

Θα κάτσουμε εκεί και θα ιδρώνουμε όταν χιονίζει.

Θα σταθούμε εκεί μέχρις ότου υπογραφεί στο Μπρουκσάιντ η σύμβαση Σ.Α.Α..

Ολοι εσείς εδώ στο Μπλακ Μάουντεν θα το εκτιμούσαμε πολύ...

αν είστε εκεί στις 5- το ξημέρωμα στο Μπρουκσάιντ του Κεντάκι.

Να μην κάνουμε πίσω. Να μην αφήσουμε έναν άνθρωπο να μας διώξει από το Χάρλαν.

Ναι, παιδιά, εκεί θα κριθούν όλα, στο Μπρουκσάιντ στις 5 η ώρα, Δευτέρα πρωί.

Ας είμαστε όλοι εκεί να στηρίξουμε τους εργάτες του Μπρουκσάιντ.

Χτύπησα άσχημα εκεί κάτω στο Μπρουκσάιντ πριν από ένα χρόνο περίπου.

Είχα γύρω στις 300 λίβρες ατσάλι πάνω στο κεφάλι μου.

Με πήγαν στο νοσοκομείο, μου ράψανε το κεφάλι.

Είχα μια τρύπα που με κόψανε εδώ στη μύτη.

Είχα μια μέρα ρεπό και ο επιστάτης έστειλε κάποιον να με δει, είπε…

«Πες του να έρθει εδώ πέρα πίσω να δουλέψει.

Θα τον διευκολύνουμε ώστε να μη χάσει χρόνο».

Πήγα λοιπόν πάλι εκεί, και μετά με απέκλεισε από την αποζημίωση ή οτιδήποτε τέτοιο.

Πήγα πίσω εκεί με το κεφάλι μου διαλυμένο.

Ετσι θέλουν αυτοί να δουλεύεις εκεί πέρα.

Προστάτεψε την οικογένειά σου! Σ.Α.Α.

ελάτε μαζί μας παιδιά. Χρειαζόμαστε την υποστήριξή σας.

Πάρε μερικά αυτοκόλλητα να δώσεις σε κανένα φίλο! Κερνάει το μαγαζί!

Τώρα είσαι αληθινός φίλος!

- Χρειαζόμαστε τη στήριξή σου, φίλε. - Ο Θεός να σε συμπαθά.

- Το ξέρεις ότι θα το κάνω. - Ετσι μπράβο!

- Θα βάλω ένα στο αμάξι άμα θέλεις. - Σ.Α.Α. ως το τέλος.

Ελα, δώσε μου ένα. Θα το βάλω στο αμάξι του.

Εδώ, στον προφυλακτήρα «Το Τενεσσί είναι πολιτεία του Σ.Ε.Α.!»

Μας τέλειωσαν τα αυτοκόλλητα Κεντάκι. Χρειαζόμαστε κι άλλα.

Οργανώστε τους ανοργάνωτους.

Με την οργάνωση, έχεις τη βοήθεια του συνανθρώπου σου.

Τζον Λ. Λούις Πρόεδρος του Σ.Α.Α., 1920-1960

Χωρίς την οργάνωση...

είσαι ένα άτομο μόνο...

χωρίς επιρροή...

και χωρίς την οποιαδήποτε αναγνώριση.

Μόνο εκμετάλλευση...

δική σου και της οικογένειάς σου...

όποτε βολεύει τον κάθε βιομήχανο...

που θέλει να πλουτίζει από τη μιζέρια σου.

Θέλουμε καθένας που θα συμμετάσχει μαζί μας στην πικετοφορία

Να αφήσει το όνομά του εδώ πριν φύγει, και θα χωρίσουμε τις βάρδιες.

Τα παιδιά της επιτροπής θα φτιάξουν τις βάρδιες...

και θα οργανώσουμε έτσι μια δράση εδώ πέρα.

Ελάτε να συμμετέχετε. Δεν είναι σπουδαίο πράγμα.

Δεν θα κάνετε έτσι κι αλλιώς τίποτα, θα κλαίτε για το πόσο άφραγκοι είστε, όπως εγώ.

Αυτό θα το εκτιμούσαμε πολύ. Θες ένα αυτοκόλλητο;

Διαμαρτυρόμαστε.

Διαμαρτυρόμαστε για τον έλεγχο που ασκεί η Duke Power πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους...

που ψήφισαν για τη σύμβαση του Σ.Α.Α....

και η Duke Power λέει, «Οχι, δεν μπορείτε να έχετε αυτή τη σύμβαση.»

Τους έχουμε κάνει...

δεκάδες και δεκάδες προτάσεις...

με διαφορετικές διατυπώσεις...

για τα σημεία που υπάρχει διαφωνία.

Τις διάβασαν και μας τις πέταξαν πίσω.

Δεν έχουν αντιπρόταση.

Αν μπορούσατε να το ρυθμίσετε ειρηνικά, Θα έλεγα ότι ίσως πρέπει να το κάνετε και να πείτε...

«Μπορεί να κέρδισαν αυτή τη μάχη, αλλά τουλάχιστον τους ξεφορτωθήκαμε.»

Ως αυτό το σημείο συμφωνώ μαζί σου Θα ήθελα πολύ να τους ξεφορτωθούμε.

Μας μεταχειρίζονται σαν να είμαστε ζώα, σκυλιά.

Ε λοιπόν δεν είμαστε. Είμαστε Αμερικανοί πολίτες.

Και παραβιάζουν τα συνταγματικά μας δικαιώματα...

όταν μας λένε ότι δεν μπορούμε να έχουμε το συνδικάτο της επιλογής μας...

για το οποίο ψήφισαν αυτοί οι άνθρωποι.

Αν είδατε τηλεόραση τις προάλλες, θα είδατε γυναίκες και άντρες να φωνάζουν

«Κατηγορήστε τον Νίξον! Κατηγορήστε τον Νίξον!»

Οταν όμως βγαίνουμε εμείς κρατώντας πλακάτ διαμαρτυρίας...

ενάντια στη Duke Power...

μας στέλνουν πληρωμένους δολοφόνους να μας τρομοκρατήσουν.

Τι να πεις όταν τα συνδικάτα καταστρέφουν ολόκληρη τη χώρα μας;

Ο κύριος Χόφα είναι στην αναμορφωτική φυλακή...

το Συνδικάτο Τίμστερ είναι γνωστό πως είναι κομμουνιστές...

οι Λόνγκσορμεν είναι γνωστό πως είναι κομμουνιστές.

Κάθε συνδικάτο της χώρας κάνει απεργία, τι θα απογίνει η χώρα μας;

Οι άνθρωποι θέλουν υψηλότερους μισθούς. Θα απεργήσουν γι’αυτό.

Το συνδικάτο τους υποστηρίζει.

Θα συνεχίσουν την απεργία ώσπου να κατακτήσουν υψηλότερους μισθούς.

Οπως εξήγησα στην κόρη μου, είναι σαν ένα καρούλι κλωστή.

Η κλωστή είναι ας πούμε 15 σεντς.

Οι άνθρωποι απεργούν, ας πούμε αν θέλουν 30 σεντς παραπάνω την ώρα, παίρνουν τα 30 σεντς.

Οταν επιστρέφουν στη δουλειά, πρέπει να αυξήσουν την τιμή για να καλύψουν το νέο μισθό.

Τα συνδικάτα φταίνε γι’ αυτό.

Τα συνδικάτα καταστρέφουν τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αρχισα να δουλεύω όταν ήμουν 10 χρόνων, κουβαλούσα πέτρες στο φούρνο.

Εκείνη την εποχή δουλεύαμε 10 ώρες τη μέρα…

και παίρναμε έξι και κάτι σεντς την ώρα.

Λοιπόν, εμείς που δουλεύαμε στο σπάσιμο...

είχαμε τα πόδια μας μες στον αγωγό και βγάζαμε έξω την πέτρα...

και έβγαινε ξαφνικά το αφεντικό…

Κι αν έβλεπε ένα κομμάτι να έρχεται...

το σήκωνε και σε χτυπούσε στην πλάτη με αυτό, και σε χτυπούσε δυνατά.

Και έλεγε, «σήκωσε αυτή την πλάκα!»

Το λοιπόν, στην πραγματικότητα μας κακοποιούσαν.

Και κάποια στιγμή φτάσαμε στο σημείο που σκεφτήκαμε να απεργήσουμε.

Τότε ήταν που πήρα το πρώτο μου αληθινό πολιτικό μάθημα...

για το τι συμβαίνει όταν πας κόντρα στις επιχειρήσεις των ανθρακωρυχείων...

κόντρα στους καπιταλιστές.

Το πρώτο πράγμα που συνέβη ήταν ότι...

οι συνδικαλιστές ήρθαν και μας είπαν ότι έπρεπε να επιστρέψουμε στη δουλειά...

ότι παραβιάζαμε τη συμφωνία.

Εμείς είπαμε, «Στο διάολο η συμφωνία». «Θα απεργήσουμε μέχρι να πετύχουμε τα αιτήματά μας».

Τότε λοιπόν οι πολιτικοί άρχισαν να μας κάνουν επισκέψεις και να μας ασκούν πίεση.

Επειτα ήρθαν οι παπάδες της ενορίας.

Στο τέλος, η εταιρία συμφώνησε να μας συναντήσει...

και συμφώνησε να μας αυξήσει το ωρομίσθιο...

από έξι και κάτι σεντς σε οκτώ σεντς την ώρα.

Οπότε σκεφτήκαμε ότι κερδίσαμε μεγάλη παραχώρηση.

Σήμερα κάτι τέτοιο δε θα σήμαινε τίποτα. Πρόκειται για ψίχουλα.

Τότε όμως σήμαινε πολλά για εμάς και για την πληρωμή μας εκείνη την περίοδο.

Αυτό ήταν λοιπόν το πρώτο μου μάθημα

ότι αν επιμείνεις στην οργάνωσή σου και παραμείνεις ενωμένος και αλληλέγγυος...

μπορείς να τους νικήσεις.

Εκτός από αυτό, έμαθα ότι οι πολιτικοί συνεργάζονται με τις εταιρίες των ανθρακωρυχείων.

Ανακάλυψα ότι οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι συνεργάζονται με τις ίδιες εταιρίες.

Εμαθα επίσης ότι η Καθολική ιεραρχία συνεργαζόταν με τις ίδιες εταιρίες.

Αυτός ήταν ο συνδυασμός του όλου πράγματος, βλέπετε -

ότι έπρεπε να παλέψεις ενάντια σε όλους αυτούς μαζί.