Doctor Who

RUIMTEBABY’S

POLITIETELEFOONCEL

Wie ben jij?

Ik ben de Doctor.

Blijf daar nou niet staan. Kom maar eens kijken.

Dit is de TARDIS.

Tof. Maar ik kan je niet Doctor noemen.

Ik wil je naam weten. - Dat is een beetje lastig.

Ik ben geadopteerd en de planeet waar ik terechtkwam was nogal bekakt.

Mensen kregen namen als de Doctor, de Bisschop, de Rani of de Veroveraar.

Na duizend jaar 'Doctor' is het mijn naam.

Goed. Op die planeet kom ik zo terug.

Op 'duizend jaar' kom ik nog later terug.

Dus je bent een dokter, maar ook politie?

Vanwege de telefooncel? Nee, dat is een dekmantel.

Van binnen is het een tijdmachine, maar van buiten... Het is als een kameleon.

Ik ben eens in 1963 geland en toen stonden deze telefooncellen overal.

Zei je 1963? - Ja.

Goed dan.

Jukebox? Die vind ik leuk.

Goed, even terug naar die planeet. - Mijn wereld heet Gallifrey.

Gallifrey.

En waar is dat? - Nergens.

Hij bestaat niet meer.

Ze zijn dood.

Er was een genocide en ze stierven.

De geadopteerde was de enige overlevende. Ik ben de laatste Time Lord.

En wat ben ik blij dat ik er nog ben.

Dit ding kan vliegen.

Wil je het zien?

We gaan gewoon eens ergens naartoe.

Honderdvijftig miljoen jaar geleden.

Nee. - Jawel.

Dat is een grapje, toch? Doe niet zo gek.

Zijn daar dinosaurussen? - Geen idee.

Ga maar eens kijken.

Wacht, nee.

Is 't wel veilig?

Wat als ik op een vlinder stap en alles verandert?

Dat gebeurt niet. Wie stapt er nou op een vlinder?

Dan moet je die vlinder al bijna vragen om onder je voet te komen zitten.

Wat mooi.

En TARDIS staat voor 'tijd en relatieve dimensie in de ruimte'.

Dus we zijn ook op een andere plek.

Dit wordt later Noord-Amerika.

Op een dag is dit Wyoming.

Het dorpje Green River.

Wat is er?

Heb ik iets fout gedaan?

Want ik ben Rubathon Blue van het 57e hemisfeer-nest...

...en ik maak geen fouten. - Maar...

Als je beschuldiging onterecht was, moet ik je doden.

Nee, wacht even.

Wat doe je nou? - Niets. Gewoon...

Heb ik iets gemist?

Nee, hoor.

Dat proberen we nog eens.

Dank je.

Goed. Het bedieningspaneel is nieuw.

En ik ben de vlindercompensatieschakelaar helemaal vergeten.

Goed, klaar om weer te gaan. Noem maar eens een jaartal.

Twee, één, vijf, en...

...zes.

Vijf getallen. Leuk.

We zijn binnen.

Zijn we door muren gegaan?

Is dat een transporter zoals in Star Trek? - Daar moeten we eens op bezoek.

Je zei dat de TARDIS als een kameleon was, maar het is nog steeds een telefooncel.

Hij is kapot. Bijna alles in het universum is kaduuk.

Het stinkt hier.

Er klopt hier iets niet. Dit ruimtestation is het aan het begeven.

Je hebt het erger gemaakt.

Nee, dat is erger.

Is dat een monster?

Doe niet zo gek. Monsters bestaan niet, alleen...

...wezens die je nog niet kent.

Hallo.

Rennen? - Ja.

Schiet op. Vlug.

Vlug.

Naar binnen.

Waarom rende ik weg?

Omdat hij eng was. - Hij was nieuw.

Ik ontmoet graag nieuwe dingen. Dus waarom werd ik zo bang?

Ik wist niet hoe snel ik weg moest zijn.

Als we nou eens wisten waar we waren. - Druk eens op de knop.

We zijn op een babyboerderij.

Een parthenogenesemachine. Wat is dat toch met jou en baby's?

Dat wilde ik jou net vragen. - We gaan van baby naar baby.

Ik zeg niet dat het met elkaar samenhangt, maar dat doet het wel.

Nou, ik zoek mijn ouders en jij hebt een tijdmachine.

Dus hier worden baby's gekweekt. Waarom?

Als voedsel? - Wat?

Het zijn geen tomaten. - Er zit een groot hongerig ding beneden.

Babyboerderijen vergroten de populatie. Soms wordt een wereld steriel.

Of ze draaien door en verbieden kussen.

Dit zijn menselijke baby's, toch? - Ja, bestemd voor een kolonie.

En dan doel je niet op een aarde kolonie? - Goed, voor de laatste keer:

Druk op de knop.

Het is ons gelukt. De mensheid heeft het overleefd.

We zijn naar de sterren gegaan.

En nog geen tien minuten geleden had jij het over genocide.

Jouw volk bestaat niet meer.

Hoe hou je dat vol? - Dankzij dit soort dagen, Ruby Sunday.

Ik heb geen volk en geen thuis.

Maar ik heb ook geen baan.

Ik heb geen baas, geen belastingen, huur of rekeningen.

Ik heb geen doel, geen reden, geen missie, maar ik heb mijn vrijheid.

Daar doe ik het voor. Om het volgende te zien. En het volgende.

Soms is het nog mooier door jouw ogen.

Waar is dit?

De planeet Pacifico Del Rio.

Dat is Engels. Spreken ze hier Engels?

Nee, mensen spreken nu nog maar één taal, een soort Kantonees.

Zo ziet het er echt uit, maar de TARDIS vertaalt en heeft een beeldfilter.

Zo helpt hij je met aanpassen.

En m'n moeder is nu dood?

Mag ik je telefoon even? - Ja.

Mijn sonische schroevendraaier...

...kan de afstand tussen jou en de aarde overbruggen, 19.000 jaar...

...of even bellen.

Wat? - Bel Carla.

Maar... - Bel je moeder, Ruby.

Wat is er nu weer?

Mam? - Ja, natuurlijk.

Je bent tien tellen geleden vertrokken. Waarom bel je me?

Je was snel weg. Waar ging je heen?

Ja... Ik spreek je zo. Doei. Vrolijk kerstfeest.

Dat was mam. Op kerstavond. Op m'n verjaardag. Tien minuten geleden.

Wat een goed signaal. Wat kostte dat? - Ik wil weten wat er mis is hier.

Zie je dat?

Het is hier heel rustig, maar er rommelt iets.

Zoals beneden met dat wezen.

Er moet een bemanning of een gezagvoerder... - Met Eric in geboortezone 6.

Ik zie temperatuurschommelingen.

Ik heb veiligheidsventielen geopend en ik heb de CO2-uitwisseling bekeken.

Maar pas als die druk lager is, kan ik...

Alles goed? - Maar... Jullie...

We hebben ontzettend lang gewacht.

Mama, papa.

Nee. - Lieverd, wij zijn niet...

Wat leuk, dat ga ik iedereen vertellen. Mama en papa zijn er.

Een babyboerderij gerund door baby's.

Ruimtebaby's.

Ze zijn er. Ze zijn eindelijk hier. Mama en papa zijn er.

Jullie zijn terug.

Hallo, ruimtebaby's. - Hallo.

Hallo, papa. - Hoi, papa.

Allemaal terug aan het werk.

Laat mama en papa zien wat voor goed werk jullie leveren. Maak ze trots.

Ik hou de buizen schoon. Ik ben trots op de buizen.

En ik hou de zuurstof lekker koel. Die hebben we nodig om te ademen.

En ik trek aan deze touwtjes.

Ik weet niet wat ze doen, maar ik trek erg hard.

En dit bloemetje heb ik voor jou gemaakt. - Dankjewel.

Ik ben captain Poppy.

Ik heb alles draaiende gehouden voor papa en mama.

We wisten dat jullie ooit terug zouden komen. We hebben gewacht.

Jullie zouden de boel niet moeten runnen. Dit is niet Babywereld.

De volwassenen hebben jullie achtergelaten toen ze vertrokken?

We hebben het overgenomen. We waren heel dapper.

Oké.

Dat is super. Hartstikke goed. Dat is fantastisch. Heel erg goed gedaan.

Het spijt me, maar wij zijn niet jullie papa en mama.

Was het maar zo, maar dat zijn we niet.

Ze hebben ons achtergelaten. Waar zijn ze? - Ik weet het niet, lieverd.

Maar ik ben Ruby.

En dit is de Doctor.

En we zijn jullie vrienden.

Kom maar lekker bij me.

Mag ik ook? - En ik ook?

En ik?

Captain Poppy, wanneer was je laatste knuffel?

Nooit gehad.

Lieverd, geen zorgen. Kom maar hier.

Nog nooit een knuffel gehad? Jullie mogen allemaal een knuffel.

Heb ik iets fout gedaan?

Ik zie hier dat de bemanning naar huis gegaan is.

Ze zijn vertrokken en hebben jullie achtergelaten.

De geboortemachine hebben ze aangelaten, waarom weet ik niet.

Dus jullie zijn opgegroeid, maar klein gebleven. Kleine baby's. Ruimtebaby's.

Zijn we fout?

Wat bedoel je? - We horen niet zo te zijn.

Zijn we fout opgegroeid?

Poppy.

Poppetje.

Kijk me eens aan.

Niemand groeit fout op.

Je bent wat je bent: fantastisch.

Maar ze hebben ons achtergelaten. - Dat hebben mijn ouders ook gedaan.

Wat is er gebeurd? - Ik ben gevonden.

Hoera.

Ik ben als kleine baby midden in de ruimte alleen achtergelaten.

En wie vond me? - Weet ik niet.

De Time Lords.

Kun jij dat ook?

De Time Lords. - Goed zo.

Maar het maakt niet uit waar ik vandaan kom...

...want ik ben hartstikke lief, toch?

Dat was geen retorische vraag, Pop. - Dat ben je zeker.